Groove Armada's Vertigo is zo'n album dat de muzikale tijdsgeest van toen wel aardig samenvat. Het downtempo-genre was aardig populair destijds en ook de meer dansvloergerichte tracks hebben die typische eind jaren 90 sound. Al moet gezegd worden dat het downtempo-aspect wel de boventoon voer hier.

Om maar het meest positieve deel van het album te beginnen; de opener 'Chicago' is een heerlijke binnenkomer en wat mij betreft ook gelijk het beste nummer van de plaat. Fijn dromerig nummertje dat uitgebreid de tijd neemt om op te bouwen. Lekker funky ook. Wat hierna volgt is voornamelijk een hele resem aan voornamelijk rustige - over het algemeen - aangename tracks. Het heeft daarnaast wel wat te weinig opveermomentjes; het kabbelt wel wat tam voort. Zo'n dancenummer als 'I See You Baby' zorgt wat dat betreft dan nog wel voor de afwisseling, maar deze hit heb ik altijd maar een vrij matig nummer gevonden.

Verder kan ik hier als liefhebber van de genres die hierop te horen zijn wel mee uit de voeten, maar een topper is het ook weer niet.

Gucci Mane – Ice Daddy

Grappig, ergens heb ik altijd het gevoel gehad dat hoe ouder en wijzer je wordt je dat ook wel terug zou zien in je ontwikkeling qua muzieksmaak; diepgaander en serieuzer allemaal en zo. Gucci Mane echter laat me zien (of horen) dat dit niet persé het geval hoeft te zijn. Met wat lekker sterke drank bij de hand dit album van voor naar achteren draaien is gewoon heerlijk genieten.

Mr. Davis was al erg goed, maar er zat wel iets teveel R&B op, maar de plaat had ook wel wat ongelooflijk harde bangers. Ice Daddy scheert die hoge toppen misschien net niet, maar dit is over de hele lijn wel meer die lompe, trappende Gucci Mane. Hij doet waar die goed in is dus en hij stelt wederom niet teleur.

De eerste nummers zijn de hits zullen we maar zeggen. De featurings zijn vooral opkomende rappers van uit zijn eigen kring. Kan niet zeggen dat ze overlopen van talent, maar aardig van Gucci dat hij ze even in de schijnwerpers zet. Like 34 & 8 is wel een erg dikke track en dan vooral vanwege die donkere Mike Will-beat. Het middenstuk van dit album is waar het pas echt lekker wordt. Geweldige featurings ook allemaal. Past er echt naadloos bij. Die Lil Uzi Vert tovert ook weer een brede grijns op mijn gezicht. ‘Watch out, lil' bitch, yeah, I got it’, die Lil Uzi toch. Je krijgt gewoon zin om mee te doen. Waarom en tegen wie je precies gevaarlijk wil doen is een raadsel, maar het voelt gewoon lekker. Ook Fold That Money Up is een heerlijke track, mag wel gezegd worden. Weer zo’n lekkere Mike Will-beat en Project Pat op de track is ook lekker. Gucci zelf weet verzorgt een catchy en achteloze hook: ‘When the club close, when the hoes go Fold that money up, fold that money up’. Alsof we zelf dit niet vaak genoeg hebben meegemaakt hè. Stukje herkenbaarheid.

En dan volgt er nog wel meer lekkers. Zat nummers, maar die duren ook niet te lang gemiddeld waardoor het geen verveelde lange zit wordt. De titels verraden het al wel enigszins, maar erg diepgaand is het natuurlijk niet, maar Gucci Mane blijft vermaken met zijn gebrag over geld, drugsdealerij en de bitches mogen uiteraard ook niet ontbreken. Dat is ook wel gewoon sterk. Jarenlang min of meer hetzelfde doen en de luisteraar daar keer op keer toch mee vermaken. Her en der is men niet heel lovend over dit album, maar dat snap ik dan weer niet helemaal. Of de mensen moesten verwachten dat Gucci Mane op z’n 40e nog experimentele paden ging bewandelen (haha). Nee, gewoon lekker lompe, catchy trap. Het is datgene waar je op hoopt en Gucci levert en dat waardeer ik enorm.

Gucci Mane heeft een ietwat vreemde carriere. Een tijdje van de radar geweest vanwege een celstraf om daarna terug gekomen beter als ooit tevoren. Qua populariteit is hij er in ieder geval niet op achteruit gegaan.

Het album zelf staat niet bol van verrassingen natuurlijk, want we hebben het wel over Gucci Mane en van hem verwacht ik op zijn minst wel een aantal stevige knallers en wat dat betreft word ik hier niet teleurgesteld. Daarnaast is de speelduur prima te doen en staan er genoeg prima gastartiesten op het album voor de afwisseling.

De echte hoogtepunten zitten voornamelijk in het begin van het album. 'Back On' is echt een heerlijk anthem om een album mee te openen en de samenwerking met Migos vervolgens is wat mij betreft een van de beste hiphopnummers van het afgelopen decennium. Ze werken vaker samen...altijd goud. Gucci flowt ook fantastisch op I Get The Bag trouwens. Op Stunting Ain't Nuthin braggen de heren er lekker op los. Op onverklaarbare wijze vind ik Dolph's verse echt geweldig.

Voor de rest wordt het nergens echt slecht. Afijn, de ene samenwerking werkt beter als de ander. Naar mijn smaak wel iets teveel R&B-dingetjes, want Gucci klinkt voor mij toch het best als het de wat hardere, rauwere kant op gaat, zoals op Lil Story.

Al met al een prima album dus van meneer Mane.