menu

Hier kun je zien welke berichten Weirdo Wizzy als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Amon Tobin - Out from Out Where (2002)

4,0
Met 'Out from Out Where' laat Amon Tobin de jazz-samples wat meer varen en krijgt de muziek een wat meer 'futuristischer' geluid. Maar goed, als je zijn albums op chronologische volgorde luistert is deze muzikale koers wel te volgen, maar wat heeft dit voor gevolgen ten opzichte van de kwaliteit. Wat dit betreft kan ik bij al zijn albums wel hetzelfde zeggen: muzikaal top, maar soms gooit hij wat teveel ingrediënten in zijn geluidensoep.

De muziek van Amon Tobin kan best relaxed zijn, maar het is te dwingend aanwezig om lekker achterover te leunen. Gelukkig wisselt hij drukke nummers wel af met wat meer rustige nummers, maar de toeters en bellen en wat al niet meer zij nooit ver weg. En ach...ik mag dat enthousiasme wel.

Met dit geheel van samples, toffe beats en andere geluiden weet Amon Tobin wel een vette - ja, hoe zal iket noemen - apocalyptische sfeer neer te zetten. Wat dat betreft doet hij hier ook zeker wat nieuws ten opzichte van zijn vorige werk. Gewoon weer een goed album dus van de beste man.

Beastie Boys - Hot Sauce Committee Part Two (2011)

4,5
Heerlijke cd van de Beastie Boys en ik durf zelfs te zeggen dat ik deze hun beste vind (nu al!). Ik heb de eerste vier albums van de boys ook.

Het album begint gelijk al heerlijk met Make Some Noise. Erg logisch dat ze deze als eerste single hebben uitgebracht, want hij pakt je gelijk. Too Many Rappers vind ik ook een lekker rauwe hiphoptracks en Nas zijn bijdrage is erg goed. Dat kan ook worden gezegd van Santigold. Erg leuk dat de Beastie Boys eens reggae-achtig nummertje maken. Het pakt erg goed uit want het is één van mijn favorieten van de cd.

Lee Majors Come Again is ook een heerlijk punkachtig nummer. Ze hebben dit wel eens vaker gedaan maar nooit zo goed als nu. En gelukkig krijgen we ook nog even een ontzettend goede instrumental voor onze kiezen. Jammer dat ze niet meer instrumentals op dit album hebben gezet, want ik vind ze vaak erg lekker en een goede afwisseling tussen hun over het algemeen drukke nummers. Maar echt reden tot klagen heb ik niet want ik vind echt alle nummer variëren van zeer goed tot geweldig.

Overigens vind ik de reacties hier nogal tegenvallen (ieder zijn mening natuurlijk ). Maar het probleem wat ik bij eerdere Beastie albums had was dat het nooit de volle speelduur de aandacht vast kon houden bij me. Dat is ze met dit album wel gelukt. Drie kwartier is een prima speelduur voor een album als dit. Genoeg variatie in de nummers ook en alle stijlen die de Beastie Boys door de jaren heen hebben gebruikt komen hier aan bod (met vreemde geluidjes tussen door en meer van dat). Toch heeft het album een eigen sound over zich. Ik weet niet goed hoe ik het moet omschrijven. Beetje spacy futuristisch misschien? Muzikaal is het gewoon weer top en hun rapstijl moet je van houden en ik hou ervan!

4,5 ster

Biosphere - Patashnik (1994)

4,5
Patashnik - het tweede album van Biosphere - ligt behoorlijk in het verlengde van zijn debuutalbum. Het ambient-gehalte is nog iets meer toegenomen en die lijn zou hij doortrekken op Substrata. Dat zijn ook eigenlijk de enige albums die ik van ze ken en ze zijn alledrie waanzinnig goed.

Zo ook dit album dus. Al is het dan geen flinke koerswijziging want schotelt ons weer typisch sfeervolle ambient - al dan niet ritmisch ondersteund - voor. De sfeer is ijzersterk. Het geeft je weer dat gevoel alsof je in de ruimte bent. De afwisseling tussen rustige en wat meer uptempo tracks houdt het spannend. Ik vind Microgravity nog wel net iets beter, want ik vind de sfeer daar nog net iets beter uitgewerkt. Toch doet deze er niet veel onder, want dit zijn toch ook weer stuk voor stuk geweldige nummers. Wat dat betreft is de 'formule' op zijn tweede album zeker niet uitgewerkt wat mij betreft. Die samples van hem zijn ook elke keer weer zo goed gekozen en geeft de muziek echt wat extra. Album had ook geen betere afsluiter kunnen hebben. Als ik een favoriet moet kiezen zou ik gaan voor Decryption.

4,5 ster

Boards of Canada - Hi Scores (1996)

4,5
Deze EP stamt alweer uit 1996 maar toen al waren de heren in topvorm. Sterker nog, een aantal van hun beste nummers staan erop.

Het titelnummer is gelijk al een voltreffer. Heerlijk hoe die ritmes en melodieën in elkaar zijn verweven en dat gecombineerd met die typische BoC-sound. Turquoise Hexagon Sun vervolgens zou twee jaar later ook verschijnen op Music Has The Right To Children. Fijn sfeertje weten ze te creëren, zoals hierboven ook al werd aangehaald, net alsof je in een kroeg zit. Dan zit ik er nog aan willen toevoegen wel aanwezig in een dromerige staat van zijn. Nlogax zou bijna door kunnen doorgaan voor het dansnummer van BoC. Lekker ritme met een wat retro geluidjes erbij totdat er een tegendraadse melodie als een dissonant doorheen komt fietsen en het nummer wat ontspoort. Nog wat geklooi met bewerkte stemmen erbij geloof ik en het feest is compleet. Klinkt best leuk al met al. June 9th is typisch zo'n track die ik in de loop van tijd juist steeds vetter ben gaan vinden. Lekker stevig ritme voor hun doen met weer die prachtige melodieën die zo mooi samen gaan. Daar hebben de heren wel patent op. Ik moet bij dit nummer ook altijd denken aan Autechre. En dat bedoel ik natuurlijk als compliment. Seeya Later is opzich niet slecht, maar is wel het minst opvallende nummer hier. Afsluiter Everything You Do Is Balloon was dan weer liefde op het eerste gehoor. Wat heb ik deze vaak op repeat gehad en ik luister hem nog steeds regelmatig want het is gewoonweg een prachtig nummer. Het begint met een soort van intermezzo, dat wil zeggen een rustig maar spookachtig melodietje maakt de eerste 1:40 vol. Ik vind het prima want dit vormt een mooi contrast wanneer het eigenlijke nummer daarna invalt. Een zeer fijn ritme wordt vergezeld door de mooiste en vooral warme melodieën. Ook fantastisch opgebouwd trouwens. Een van mijn favoriete nummers ooit mag ik wel zeggen.

Als ik zin heb in Boards Of Canada maar geen zin in een heel album dan pak ik deze vroege EP van ze er het vaakst bij. Ze waren hier in topvorm wat mij betreft (wat ze op hun aankomende albums destijds ook wel waren overigens).

4,5 ster

Eminem - Recovery (2010)

3,5
Eminem is mijn favoriete artiest maar dit album is om een of andere reden wat langs me heen gegaan. Na 4 jaar uit de running te zijn geweest kwam hij naar mijn idee sterk terug. Ik moest er wel even aan wennen maar uiteindelijk sprak de duistere thematiek me wel en staan flinke bult geweldige nummers op. En het stond bomvol Dr. Dre beats. En Eminem en Dr. Dre is gewoon een heerlijke combo.

Dr. Dre produceert slechts een maar wel een hele vette beat op Recovery. So Bad is sowieso fantastisch want Eminemt flowt ook heerlijk op dat nummer. En dat zit ik te denken...wat als Dr. Dre toch gewoon dit hele album had gebeatbakt...

Maar goed over het album verder zelf. Nu ik het weer herbeluister vind ik hem beter als ik in gedachten had. Destijds struikelde ik een beetje over het popachtige Love The Way You Lie en Not Afraid. Eerste nummer vind ik nu ik hem een tijd niet hebt geluisterd toch ook best lekker. Wel logisch dat deze nummers eruit werden gepikt als singles. Eminem zelf is op dit album best wel in vorm. Dat hij technisch vaardig is laat hij nog steeds horen. Hij spit als vanouds hard. Bijvoorbeeld op Won't Back Down...erg lekker nummer vind ik dat. Normaal gesproken heb ik niks met Pink, maar ik vind haar bijdrage erg lekker. En daarna W.T.P....ik vind die beat echt heerlijk en Eminem flowt echt fantastisch daar. Vreemd dat die track zo weinig stemmen heeft. Wat helemaal gaaf was geweest en Royce Da 5'9'' of Obie Trice ofzo een feature deed op dat nummer.

En dat heb ik dus wel met dit album. Ik vergelijk het toch nog wat veel met zijn voorgaande werk is en dan met name Relapse. Dit wat meer serieuze vervolg is opzich ook wel logisch. Het album is ook zeker wel toegankelijker te noemen als zijn voorganger. Maar dat hoeft niet erg te zijn. Zo'n nummer als Going Through Changes is bijvoorbeeld wel erg mooi vind ik. Not Affraid vind ik dan weer een iets te hoog popgehalte hebben. Beats zijn verder ook prima. Just Blaze en Khalil zijn ook prima producers.

Ik geef hem voorlopig 3,5 al zit hij dicht tegen de 4,0 ster aan. Ik ben overwegend positief over dit album wel maar ben iets meer fan van zijn wat maffere, donkere kant dan van deze wat meer 'emo-achtige' hip-hop (even lullig gezegd). Kwestie van smaak. Verder beats in orde, Eminem in vorm. Niet veel op aan te merken.

Edit: Nog een minpunt wel. Hij had Ridaz gewoon op de reguliere versie moeten zetten. Fantastisch nummer.

Fort Romeau - Insides (2015)

4,0
Fort Romeau - Insides

Tot een maand geleden had ik nog nooit van deze hele act gehoord. Nou moet ik zeggen dat ik ook niet helemaal up-to-date ben wat er tegenwoordig allemaal in het electro-wereldje wordt uitgebracht. Maar in de oneindige speurtocht naar leuke muziek ontdek je wel eens een pareltje. Dit is zo'n pareltje.

Fort Romeau maakt muziek het soort dance dat me een soort nostalgisch gevoel geeft. Qua sound heeft het wel wat weg van dance die vroegah werd gemaakt. Wat ik dacht toen ik dit album voor het eerst luisterde: "Deze man heeft goed naar Larry Heard geluisterd." Dit kan als een groot pluspunt worden gezien. Deze muziek geeft me namelijk een vergelijkbaar warm gevoel. Insides is een verzameling warme en toegankelijke tracks. De een nog mooier dan de ander. Vooral Folle is echt een prachtig nummer. Mooi opgebouwd en juiste voice-samples. DIe track klopt gewoon van begin tot eind. Dance met een hoge chillfactor dit. Beste album wat ik in 2015 heb geluisterd. Moet nog zien dat dit wordt overtroffen. 4,5 ster

Future & Young Thug - Super Slimey (2017)

4,0
Wel een tof album dit. Young Thug en Future doen al freestylend hun ding over de gebruikelijke donkere Southside/Metroboomin beats. En laat ik nou net wel van die stijl houden. Dat is het dus vooral, want de heren doen verder niet echt iets wat ze niet eerder al hebben gedaan. De gebruikelijke hedonistische teksten vieren andermaal hoogtij zal ik maar zeggen, maar dat is niet erg want het werkt wel.

Opener 'No Cap' komt er al gelijk heerlijk in. Is ook een van mijn favorieten van het album. Slechts een gastbijdrage op dit album. Offset levert een dikke vers af op gelijk ook het beste nummer, namelijk Patek Water. Beide heren gaan ook een keer solo. Future levert met 'Feed Me Dope' een dikke track af. Ik ben niet zo kapot van dat nummer van Young Thug. Sowieso vind ik Future over het algemeen gezien wel de betere van de twee. Zijn stijl ligt me wat meer.

4 ster

Groove Armada - Vertigo (1999)

3,5
Groove Armada's Vertigo is zo'n album dat de muzikale tijdsgeest van toen wel aardig samenvat. Het downtempo-genre was aardig populair destijds en ook de meer dansvloergerichte tracks hebben die typische eind jaren 90 sound. Al moet gezegd worden dat het downtempo-aspect wel de boventoon voer hier.

Om maar het meest positieve deel van het album te beginnen; de opener 'Chicago' is een heerlijke binnenkomer en wat mij betreft ook gelijk het beste nummer van de plaat. Fijn dromerig nummertje dat uitgebreid de tijd neemt om op te bouwen. Lekker funky ook. Wat hierna volgt is voornamelijk een hele resem aan voornamelijk rustige - over het algemeen - aangename tracks. Het heeft daarnaast wel wat te weinig opveermomentjes; het kabbelt wel wat tam voort. Zo'n dancenummer als 'I See You Baby' zorgt wat dat betreft dan nog wel voor de afwisseling, maar deze hit heb ik altijd maar een vrij matig nummer gevonden.

Verder kan ik hier als liefhebber van de genres die hierop te horen zijn wel mee uit de voeten, maar een topper is het ook weer niet.

Juicy J - Stay Trippy (2013)

4,5
Juicy J is een rapper die alweer een tijdje meedraait in de scene. Half jaren 90 maakte hij al muziek met Three Six Mafia en met Stay Trippy maakt hij zijn commercieel meest succesvolle album - vermoed ik - tot nu toe.

Wat heeft de beste man ons te vertellen anno 2013? Nou niet veel verrassends. Qua inhoud gaat dit album niet schokkend diep. Wiet, vrouwen, wiet, geld, geweld en wiet zijn hier de voornaamste onderwerpen. Hier en daar weet hij het best leuk te brengen en komt hij met wat aardige lines waar ik toch wel om kan glimlachen. Dit gecombineerd met 'druggy' beats maakt dat Stay Trippy voor een fijne luistertrip zorgt

Juicy zelf is niet eens zo'n hele sterke rapper. Hij komt over het algemeen vrij lomp en monotoon voor de dag dus het is handig van hem om een blik gastartiesten open te trekken. Niet dat die allemaal even hoogstaand zijn maar het zorgt wel voor de nodige afwisseling. Met name Wiz Khalifa en Justin Timberlake vind ik van toegevoegde waarde. Daarentegen zijn de bijdrages van Big Sean en Lil Wayne erg zwak.

Verder hangt er een lekker stonersfeertje rond het hele album en met je verstand op nul kun je prima chillen op de fijne beats. De teksten neem ik voor lief en beluister ik met een knipoog. Het album had wel een kwartiertje korter gemogen van mij want het wordt zo nu en dan wat eentonig.

4 ster

Just-Ice - Back to the Old School (1986)

Just-Ice zijn debuutplaat uit 1986! Nou ben ik verder niet zo bekend met deze rapper, maar enig rescearch leert mij dat dit DE plaat is van Just-Ice. Daarbij scheen dit album ook nog enigszins status te hebben ook.

In de jaren 80 waren de raps en beats nog niet zover ontwikkeld als later in de jaren 90. Gewoon een leuk potje rappen over een kale beat! Hier en daar wat beatboksen kan ook geen kwaad. Vooruit, ook nog wat gescratch in het wilde weg. Zo was dat in '86!

Als we het romantiseren achterwege laten kun je toch stellen dat het allemaal niet zo interessant klinkt. Van de muziek zelf krijg ik het niet echt warm of koud namelijk. Ergens hoor ik het enthousiasme er wel vaak in bij 'hiphop oldies' als deze. Vermakelijk en aandoenlijk. Niets dan respect ook wat dat betreft. Zeker anno 2010 blaast dit album me niet van mijn stoel. Ik zelf ben dan ook blij dat hiphop zich nog flink heeft ontwikkeld vanaf hier.

Kanye West - Yeezus (2013)

4,5
Het is alweer zes jaar geleden dat Kanye's Yeezus het levenslicht zag. Ik weet nog wel dat de eerste reacties vrij wisselend waren. Ik zelf was in het begin ook sceptisch maar al gauw viel het kwartje en inmiddels is dit album mijn favoriet van de man en überhaupt een van mijn favoriete hiphopplaten ooit.

Kanye staat er wel om bekend elk album te verrassen, maar op dit album (en 808's & Heartbreak) gooit hij het toch echt wel rigoureus om. Dat is al gelijk te horen op On Sight. Ik vind het niet gelijk het beste nummer van de plaat, maar het zet wel gelijk de toon. De opgefokte, soms manische, raps van de heer West over deze toch wel kille electronische producties gaan geweldig samen. Pas met Hold My Liquor wordt het gas wat teruggenomen. I'm In It vervolgens is dan weer een sprekend voorbeeld van hoe eclectisch dit album ook is. In een tijdsbestek minder dan vier minuten gebeurt veel qua songstructuur.

Het hoogtepunt van het album is echter Blood On The Leaves. Heerlijk ook dat moment als die beat (klinkt als een bewerking van een nummer van Master P of zo'n andere No Limit-artiest) invalt. Nummer met Kid Cudi past ook uitstekend in het geheel en Send It Up is een simpele maar erg lekkere banger. Afsluiter Bound 2 is eigenlijk een vreemde eend in de bijt, maar voldoet wel, Beetje corny wel en wat mij betreft het minste nummer van de plaat.

Het knappe aan het hele geheel vind ik dat het ook wel iets ongrijpbaars heeft. Het is moeilijk in een hokje te plaatsten. Puur qua inhoud valt er vast het een en ander aan te maken op de teksten, maar tezamen met de gehele muzikale omlijsting maakt het wel impact. Yeezus is niet een album waarbij je achterover kan leunen, maar biedt wel een intense luisterervaring.

4,5 ster

Ol' Dirty Bastard - Nigga Please (1999)

4,5
Die Ol' Dirty Bastard toch...alsof het een dorpsgek is die zo is weggelopen uit een of andere blaxploitation-film. Maar met alleen deze omschrijving zou ik hem wel tekort doen, want ik hoor hier wel iemand die oprechte muziek maakt en iemand die doet waar die zin in heeft. Dit album is manisch, grofgebekt maar bovenal erg komisch. Het is al met al een maffe plaat met hulp van de beste producers (o.a. RZA, Neptunes). Dit resulteert in een mix van een Wu-sound afgewisseld met wat meer catchy hiphopnummers (op zijn ODB's welteverstaan).

Met het eerste nummer zit de stemming er al gelijk goed in. Chris Rock lult wat in de intro, Pharrell zingt een smooth refreintje en ODB, euh ja...doet zijn ding. Tot slot vertelt hij nog even dat hij een voorliefde heeft voor wat artiesten en met name Rick James en dan ineens knalt die gestoorde beat van I Can't Wait er keihard in. Wat een fantastische overgang. I Can't Wait gaat eigenlijk van kwaad tot erger. Op een gegeven moment gilt/krijst hij zijn hele refrein om daarna shout outs naar een ander level te tillen. Een van mijn favoriete nummers van het album.

Vervolgens krijgen we een paar nummers die wat meer geschikt zijn om in het bijzijn van je ouders te luisteren. Got Your Money is natuurlijk de logische hit van dit album en sowieso wel een van zijn bekendste. Vervolgens slaat de stemming om want Rollin With You - met een memorabele intro trouwens - is wat agressiever van toon en daarna volgt een posse-cut met wat genietbare vuilbekkerij. Echter met You Don't Want To Fuck With Me treffen we ODB op zijn hoogtepunt (of dieptepunt; het is maar net hoe je het bekijkt). Allereerst wil ik de loftrompet afsteken over die eenvoudige doch epische beat, dus bij deze. Ol' Dirty Bastard rijgt de hilarische lines aan elkaar en wisselt continu van stemgebruik. Het refrein wordt belachelijk vals gezongen (let ook op die tweede stem op een gegeven moment). Nog een willekeurige boer en krijs in het derde couplet en het feest is compleet.

Na dit hoogtepunt daalt het niveau licht mijns inziens maar met Good Morning Heartache komt hij best verrassend uit de hoek. Op een vreemde manier vind ik dit nummer mooi en pijnlijk tegelijk. All In Together Now heeft weer een erg lekkere beat en ODB toont zich andermaal een ware entertainer. Op de eerste twee minuten gaat hij als een ware hypeman lekker los en dan tussendoor dat typsiche onophoudelijke gejengel van hem om daarna zomaar wel een erg toffe vers te droppen. Afsluiter Cracker Jack heeft echt een heerlijke RZA-beat zeg. Verder leuk om met je vriendin knus voor de open haard te luisteren. Erg romantisch.

En maar verhoogd naar 4,5 ster

Primal Scream - More Light (2013)

3,5
Meer dan twintig jaar na het meesterwerk Screamadelica bewijst Primal Scream zich nog steeds als topband. Ook is voor mij de meest - en dit woord ik gebruik ik graag - eclectische band die ik ken (samen met de Beastie Boys).

Dit album staat weer vol muzikale kunstwerkjes. De stijlen swingen van ruige gitaarrock tot ingetogen popnummers en van harde elektronica tot meer bluesy nummers. Het begin van het album is het sterkst. Nummer twee en drie heb ik zelfs aangevinkt als favoriete tracks. River Of Pain is een broeierig en dromerig gitaarnummertje die ergens halverwege ontaard in een wazige geluidscollage. Later komt het aanstekelijke gitaarloopje er weer in vallen en zit je weer lekker in die flow. Culturecide is dan weer wat harder en rockt de pan uit. Ik krijg altijd lekker veel energie van dit soort nummers.

En zo blijven ze lekker variëren. Ze nemen op de juiste momenten wat gas terug en houden zo de spanning er goed in. Het echte hoogtepunt van het album komt in de tweede helft van het album ten gehore, namelijk Elimination Blues. Het moment na meer dan twee minuten dat de gitaar en drums eindelijk invallen is echt ontzettend genieten.

Dit album is zeker harder dan Screamadelica, maar ook weer niet zo opgefokt als XTRMNTR (de enige andere albums die ik van ze ken). Maar het belangrijkste is dat het qua niveau niet onder doet qua niveau.

The Foreign Exchange - Leave It All Behind (2008)

4,5
Het eerste album 'Connected' was nog een echt hiphopalbum, maar daarna gooide The Foreign Exchange het roer om. Sindsdien is het toch vooral R&B waar deze groep om bekend staat. Hoogstaande R&B welteverstaan.

Naast rappen bewijst Phonte ook een prima zanger te zijn. Nee over-de-top-uithalen hoef je van hem niet te verwachten, want daar ligt zijn kracht niet. Hij heeft vooral een hele fijne stem om naar te luisteren. De producties zijn van Nicolay zijn ontzettend warm en sfeervol. Alle gastartiesten (uit het Foreign Exchange kamp) presteren ook geweldig. Zo ben ik erg fan van 'If She Breaks Your Heart' die Yahzarah voor haar rekening neemt. Meest memorabele nummer is wel de opener. Prachtig nummer en inmiddels toch wel een klassiekertje.

Ja, dit album klopt van begin tot eind. Goede afwisseling tussen wat meer uptempo en rustige nummers. Het word nergens te glad; iets waar ik wel eens over struikel bij R&B. Toen ik dit voor het eerst hoorde destijds was ik al onder de indruk en 'Leave It All Behind' heeft niks aan kracht ingeboet.

The KLF - Chill Out (1990)

4,0
Muzikaal gezien is dit in de eerste plaats alvast een bijzonder album. Ik ken wel meer ambient, maar deze collage van onder andere rijdende treinen, blatende schapen, flarden van oude popmuziek en - 'last but not least' - de steel guitar vind ik toch best uniek. Daarnaast worden we getrakteerd op een geweldige albumcover en belachelijke tracktitels. Schapen lenen zich hier uitstekend voor zo blijkt maar.

Maar is het resultaat van dit alles genietbaar? Voor mij toch wel. The KLF heeft van al deze hersenspinsels toch een mooi geheel weten te maken met interessante stukken - want echt nummers zijn het niet - die de revue passeren. Ik vind de plaat erg down-to-earth overkomen en daarnaast krijg ik er ook wel nostalgisch gevoel van. De wijze waarop die samples van Elvis Presley en Fleetwood Mac in het geheel worden verweven dragen vermoedelijk aan bij. Tegelijkertijd heeft het geheel ook iets surrealistisch.

Kortom een lastig te beoordelen plaat vanwege het ongrijpbare karakter, maar zeker wel mooi. Het roept van alles bij me op. Een kunstwerkje van een paar zeer creatieve geesten die alle lof verdient alleen al vanwege zijn originaliteit.

4 ster

The Other People Place - Lifestyles of the Laptop Cafe (2001)

4,0
Na dit album is nu Neptune's Liar onderhevig aan een luisterbeurt en dan zit ik zo de berichten hierboven te lezen, blijken ze van dezelfde makers te zijn. Het heeft inderdaad wel wat van elkaar weg

Dit album deed op het eerste gehoor wat eentonig aan. De beats zijn vrij klinisch, de geluiden variëren niet heel erg, en oh ja...nagenoeg alle nummers begin vrijwel hetzelfde. Echter, dit in combinatie met die melodieën, die ook vaak een beetje hun eigen weg volgen, maakt dat het wel lekker speels klinkt. Dan is het juist wel lekker dat het album een homogeen geluid heeft. De nummers zelf herbergen genoeg moois en lopen mooi in elkaar over. Van die piano in 'Running from Love' kan ik bijvoorbeeld erg genieten. De eer voor het prijsnummer van de plaat gaat wat mij betreft uit naar 'Moonlight Rendezvous'.

4 ster

The Sabres of Paradise - Sabresonic (1993)

4,5
Warp is voor mij HET label waar je terecht kan voor de klassieke electro-albums. Sabresonic is daar ook weer een schoolvoorbeeld van. Dat deze dan iets meer minder naamsbekendheid heeft wil zeker niet zeggen dat het kwalitatief ook minder is, integendeel.

De beats zijn over de gehele linie vrij donker, machinaal (althans, zo ervaar ik het). Goed voorbeeld daarvan is 'Smokebelch I' met een beat die er 'wat onder ligt'. Wat dit album voor mij zo goed maakt is het contrast met de mooie melodieën die telkens komen bovendrijven, want ook daar staat het album vol mee. Zo ook bij Ano Electro (Allegro)' waarbij na 2:20 die prachtige melodie in komt vallen waardoor het plots een mooi warm nummer wordt.

Er is ook een goede balans merkbaar qua 'wat meer gejaagde dance-tracks' en nummers waarbij het gas wat meer wordt teruggenomen. Binnen die laatste categorie valt 'Clock Factory' dan weer op. Dit gaat meer richting ambient en de sfeer doet spookachtig aan. Het nummer blijft makkelijk een kwartier boeien vanwege de onderhuidse spanning die er continu in zit. 'Smokebelch II (Beatless Mix)' is ook weer ambient maar dan van het luchtige soort met prachtige melodieën. Een beter slotstuk had dit album zich niet kunnen wensen.

Sabresonic is een album dat kwalitatief moeiteloos naast die andere fantastische albums staat die destijds zijn uitgebracht op het Warp-label. Vergelijkingen met andere acts zijn niet nodig, maar bepaalde elementen herken ik wel terug, zoals eerder gezegd wat killere beats die worden ingekleurd met warme melodieën. Echter geven The Sabres Of Paradise hier hun eigen draai en hebben ze voldoende eigen sound waarmee ze zich kunnen onderscheiden.

En wat hierboven ook al naar voren is gehaald...ik ken geen album waarbij de cover zo totaal niet past bij de muziek die er op staat. Zo misplaatst dat het ook wel weer grappig is.

4,5 ster

YG - My Krazy Life (2014)

3,5
YG zijn debuutalbum is er eentje die qua vibe in de lijn ligt met die van illustere voorgangers als Dr. Dre, Doggpound, The Game etcetera. Typisch gemiddeld westcoast gangstarap album met een paar keiharde bangers - Bicken Back Being Bool, Really Be - maar net zoveel filler eigenlijk.

Het album draagt de titel 'My Krazy Life' dus de verwachting is dat YG ons zijn gekke leven voorschotelt en dat doet hij dan ook. Dat levert verder wel vrij voorspelbare teksten op; 'bitches and guns all over the place'. Wat dat betreft is er dus nog niet veel veranderd in Compton al die jaren. Niet dat ik me er echt aan stoor bij albums uit dit genre, maar op een gegeven moment geloof ik die spierballentaal wel.Waar het ook om draait voor mij zijn die relaxte beats met o.a. die typische diepe bassen en hoge synths en die krijg je hier ruimschoots. Hoewel die DJ Mustard-beats ook wel een beetje simpel zijn natuurlijk.

Gemiddeld gangstarapalbum dus met een paar bangers op maakt dat ik hier 3,5 ster voor geef. Toegegeven: over de gehele linie klinkt het allemaal best lekker en stoer enzo maar ik mis al met al wat karakter zou ik haast zeggen. Het weet niet zich niet echt te onderscheiden.