Eminem blijft voor mij toch wel de artiest waar het fanboy-gehalte weer boven komt drijven. Ondanks dat ik van mening ben dat de beste man al jaren niet echt meer iets relevants heeft uitgebracht, was ik weer benieuwd naar dit nieuwe album van hem. Dat lijkt overigens een nieuw ding van hem te zijn: onaangekondigd albums uitbrengen. Moet hij lekker weten.

Na de intro volgt Unaccommodating waar Eminem zich laat bij staan door Young M.A. Klinkt niet onverdienstelijk al gaat Em's gedeelte me te lang door. You Gon' Learn is dan gelijk een van de beste nummers van het album. Fijne beat, lekker refrein en Royce en Em leveren allebei een prima vers af. Na de interlude komen een aantal nummers die ik als meer pop-hiphop ervaar. Al vind ik de gastbijdrage van Juice WRLD wel erg lekker zeg. Eminem zelf kreeg weer eens zin om hypersnel te rappen. Van mij hoeft dat niet zo nodig. Die eeuwige Skylar Grey mocht helaas ook weer opdraven. En na dit rijtje komt Yah Yah op papier als een welkome afwisseling. Echter, die hele beat overheerst teveel. En dat is jammer, want de heren rappers zelf komen wel lekker.

(we gaan thee drinken...)

Dat betekent dat we over de helft van de speelduur zijn ongeveer. Stepdad is eigenlijk wel een tof nummer. Ik kan van alles opmerken aan Eminem. Dat die op vele facetten in de loop der tijd wel minder is geworden bijvoorbeeld. En toch...ranten op zijn familie kan hij nog steeds als geen ander. Nu is zijn stiefvader aan de beurt. Marsh heeft weer iets Slim Shady-achtigs. Ook wel een lekkere beat trouwens. Kan ik van een aantal andere beats op dit album helaas niet zeggen. En dan gaan we ook maar gelijk door naar het gaafste nummer van het album en dat is die samenwerking met zijn homies van Slaughterhouse. Tussendoor nog wat geneuzel over zijn ex en drugs. Ik geloof het inmiddels wel een beetje. I Will is gewoon een harde track. Ook echt zo'n nummer die je weer even terugwerpt in de tijd. Ouderwets spitten over een rauwe beat. Ze komen ook allemaal gewoon dope en die hook doet het hem ook wel voor mij. Over het toetje dus niets te klagen.

Ik hoor nog steeds goede dingen, maar over de gehele linie weet een Eminem-album me niet helemaal meer te overtuigen. Is niet erg verder, want na twintig jaar zijn bepaalde topics wat vaak de revue gepasseerd. Eigenlijk hoop ik erop dat hij eens een keer een underground hiphop-plaatje gaat maken, maar dat zie ik niet zo snel gebeuren. Voor nu 2,5 ster, want zal nog wel eens een nummertje opzetten, maar het album zelf klinkt alvast niet echt als een blijvertje.

Eminem is mijn favoriete artiest maar dit album is om een of andere reden wat langs me heen gegaan. Na 4 jaar uit de running te zijn geweest kwam hij naar mijn idee sterk terug. Ik moest er wel even aan wennen maar uiteindelijk sprak de duistere thematiek me wel en staan flinke bult geweldige nummers op. En het stond bomvol Dr. Dre beats. En Eminem en Dr. Dre is gewoon een heerlijke combo.

Dr. Dre produceert slechts een maar wel een hele vette beat op Recovery. So Bad is sowieso fantastisch want Eminemt flowt ook heerlijk op dat nummer. En dat zit ik te denken...wat als Dr. Dre toch gewoon dit hele album had gebeatbakt...

Maar goed over het album verder zelf. Nu ik het weer herbeluister vind ik hem beter als ik in gedachten had. Destijds struikelde ik een beetje over het popachtige Love The Way You Lie en Not Afraid. Eerste nummer vind ik nu ik hem een tijd niet hebt geluisterd toch ook best lekker. Wel logisch dat deze nummers eruit werden gepikt als singles. Eminem zelf is op dit album best wel in vorm. Dat hij technisch vaardig is laat hij nog steeds horen. Hij spit als vanouds hard. Bijvoorbeeld op Won't Back Down...erg lekker nummer vind ik dat. Normaal gesproken heb ik niks met Pink, maar ik vind haar bijdrage erg lekker. En daarna W.T.P....ik vind die beat echt heerlijk en Eminem flowt echt fantastisch daar. Vreemd dat die track zo weinig stemmen heeft. Wat helemaal gaaf was geweest en Royce Da 5'9'' of Obie Trice ofzo een feature deed op dat nummer.

En dat heb ik dus wel met dit album. Ik vergelijk het toch nog wat veel met zijn voorgaande werk is en dan met name Relapse. Dit wat meer serieuze vervolg is opzich ook wel logisch. Het album is ook zeker wel toegankelijker te noemen als zijn voorganger. Maar dat hoeft niet erg te zijn. Zo'n nummer als Going Through Changes is bijvoorbeeld wel erg mooi vind ik. Not Affraid vind ik dan weer een iets te hoog popgehalte hebben. Beats zijn verder ook prima. Just Blaze en Khalil zijn ook prima producers.

Ik geef hem voorlopig 3,5 al zit hij dicht tegen de 4,0 ster aan. Ik ben overwegend positief over dit album wel maar ben iets meer fan van zijn wat maffere, donkere kant dan van deze wat meer 'emo-achtige' hip-hop (even lullig gezegd). Kwestie van smaak. Verder beats in orde, Eminem in vorm. Niet veel op aan te merken.

Edit: Nog een minpunt wel. Hij had Ridaz gewoon op de reguliere versie moeten zetten. Fantastisch nummer.

Ik ken de band eigenlijk alleen van de jaren 90 albums Walking Wounded en Temperamental en die vind ik beide erg goed, dus ik was wel benieuwd waar ze 24 jaren later mee op de proppen zouden komen. Qua stijl is het niet heel veel anders. De sound is wel wat moderner natuurlijk en de stem van Tracey Thorn is niet echt achteruit gegaan, maar je kan wel horen dat ze wat ouder is geworden. Verder overheerst wel die vertrouwde, melancholische nachtvibe.

Belangrijker is de vraag of het kwalitatief in orde is. Nou ja, slecht is het zeker niet, maar het kan zich ook niet meten met eerder genoemde albums wat mij betreft. De eerste drie nummers ben ik eigenlijk best wel over te spreken; die zijn gewoon goed. Sterker nog, Caution To The Wind vind ik geweldig. Lekker uptempo en Tracey's zang klinkt zo 'warm' over zulke producties; prachtig nummer. Helaas is het volgende nummer dan weer het minste nummer van het album. De titel dekt de lading wel aardig. Time And Time Again klinkt dan wel weer lekker, maar is ook zo weer voorbij waardoor het iets niemendallerigs heeft. Ik heb dat bij wel meer nummers op dit album, dat gevoel dat het best goed is, maar toch het gevoel dat er wat meer uit te halen was. Forever is wat dat betreft ook wel een goed voorbeeld. Het slotnummer is dan wel weer heel mooi. Daar heb ik niks op aan te merken. Karaoke en Caution To The Wind zijn wel duidelijk mijn favoriete nummers van het album.

Al met al heb ik toch wel een zwak voor Everything But The Girl. Mooie elektronische producties en die stem van Tracey Thorn hè. Wel te wisselvallig dit album - met name als ze de vaart eruit halen - en de speelduur is al niet al te lang. Ik hou het voorlopig op drie sterren. Ik moet toch een beetje streng zijn