Een wat rustigere versie van Marian Hill, zo zou ik het beschrijven. De zangeres heeft een mooie stem maar zoekt geen uitersten op, het is allemaal heel smooth. Af en toe duikt er ook een vleugje Morcheeba op, kwa manier van zingen.
De producties zijn toch meer electronisch en soft dubstep dingetjes. Can I is voor mij het prijsnummer, die heeft een soort van mix van al het bovenstaande waar alles op zijn plaats valt.
Het lijkt wel wat op elkaar allemaal, maar omdat het goed weg luistert toch een krappe 3.5*

Het is vaak een 3.5 en soms een 3.6, zoiets. De beats zijn heel goed en keihard, samples zijn wel tof maar de delivery en raps van Big Noyd zijn matig tot vergetelijk. Inderdaad de tracks met Prodigy doen dit wat verbloemen.

Recognize & Realize pt 1, is het absolute prijsnummer en had zo op The Infamous kunnen staan. Usual Suspect is ook tof.
Andere tracks zijn vaak ok, soms goed en hier en daar mwah, een beetje niveau Mobb Deep - Murda Muzik maar een light version.
Episodes of a Hustla is voor mij het skipnummer, wat een saaie track en slechte flow. I don't wanna love again is het gedrocht van de plaat, semi R&B (maar een hele slechte versie).

Vette ik gok techno of zo?
Ik ben niet zo heel erg thuis in de house scene.
Dit album is echt top voor mij, lekkere stevig tempo en beats, wat vage geluidjes erom heen en een prima opbouw. Tracks duren bijna allemaal 6 minuten maar de tijd vliegt. Steeds denk ik bij afloop, wat kort joh om er achter te komen dat het neit zo kort is.
Wat een beats trouwens constant heel vet. Tasser is een van de favorieten maar eigenlijk vind ik alles heel tof weg luisteren, ook de duur van het album is perfect, die kan goed op repeat.

4.5*

Ik heb Everclear altijd een meer dan prima band gevonden, lekkere stevige rock en de zanger is ook goed. Soms wat donkere teksten en een vleugje punk hier en daar.
Sparkle & Fade was echt top, deze is niet zó sterk maar nadert dat niveau wel.
De eerste 2 nummers beuken er meteen lekker in, en eigenlijk verslapt het niet.
Het is erg de Everclear sound en wellicht daardoor erg consistent en voor anderen weinig creatief wellicht. Het is een 3.7 wat hier uitkomt op 3.5

Tof album hoor, het is een soort van nieuwe ontdekking van mij kwa genre en ook de groep specifiek. Geen idee wat precies het genre is, maar een track als Dark Side Of My Room is puur genieten wat het ook is.
Wippsteert, apart woord trouwens, is lekker divers. Die bas en wobble is erg vetjes.
De plotselinge acceleratie in de beat, ja lekkere track.
Messy Machinery, wel ok maar ik vind de eerste 2 beter. Zeker niet slecht deze maar het voelt een beetje als repetitie ligt op de loer.
Rond de 3 minuten is de opbouw wel interessant overigens.
Must Attack is ineens een stuk chaotischer en breakbeat achtig, als track op zichzelf waarschijnlijk niet zo goed als onderdeel van een groter geheel. Nu bazen track, maar ik vraag me af of ik dat ook vind op zichzelf staand.
Trummerfeld, dit vind ik wat te vlak en een van de mindere tracks.
Wolkenbruch, beter als de vorige maar zelfde probleem.
Added Planet gaat weer wat meer uptempo, wat goed is voor de afwisseling. Weer op zichzelf staand niet heel bijzonder, maar als onderdeel van het album nice.
Skits zijn eigenlijk bijna altijd kut, zo ook deze.
Daten Raten is vetjes, die bass en low beats, genieten! Eigenlijk ook heel eentonig, maar op de een of andere manier vind ik het een toffe track.
Lost in Willaura, mwah, niet goed niet heel slecht.

Het geheel luistert lekker weg en de tracks zijn op een slimme volgorde gezet waardoor er afwisseling is en grote kans op replays.
Totaal 4* met potentieel meer zelfs.

Dit album is eigenlijk wel een classic naar mijn mening. De producties zijn van dusdanig hoog niveau, dat je een echt goede rapper moet zijn om niet ondergesneeuwd te worden. En Heather B is zeker een toffe rapper, haar flow en delivery zijn lekker aggressief maar ook kwa teksten is het beter dan verwacht. Alleen het titel nummer vind ik ietsje minder, maar dat komt meer door de productie die wat softer is want kwa raps komt ze zeker met energie en klasse. De eerste 4 zijn straight up bangers.
Mad Bent is weer in de trend van de eerste 4.
Sendin Em Back heeft een nog hardere productie dan de rest, het zat al op een enorme headbanger niveau en hier gaat een schepje bovenop. Maw het kakt niet behoorlijk in, sterker nog het wordt sterker.

Ik ga van 4 naar 4.5*
Het is jammer dat Heather B maar 1 echt goed album heeft gedropt, anders kwam ze zeker in het rijtje van beste female MC's. Vergelijk dit met bijv de omhoog gesproken Lauryn Hill (kwa raps, kwa zang prima artieste), dan is deze dame toch een paar levels hoger. De lente van het album is ook meer dan prima, deze staat al een paar weken op repeat en elke keer weer denk ik, waarom heb ik hierop geslapen.

Ik vind deze juist beter dan Betty, het is een soort van Deftones light. Pure is een lekkere track, de riffs zijn top de zang vind ik hier weliswaar wat sterker kwa pure zang, algeheel hele vette track.
Opvolger Renovation is ook weer een track die nog steeds vette riffs heeft maar algeheel een lichtere track is dan het oude ouvre van Helmet. Het neigt bijna naar punk. Ik vind het zelf een lekkere track. Ik vind dat juist op dit album de variatie kwa instrumentale gedeelte wat meer tot uiting komt, er zitten wat meer tempo/melodie wisselingen in dan het eerdere beukwerk. Ik vind beide top, heb geen voorkeur.
Exactly What You Wanted vind ik ook erg lekker in het gehoor klinken, met name de wisselingen in het gitaar spel. Ook het tempo van de track gaat heen en weer, wel vet gedaan. Veel instrumentale stukken. Een beetje Thumb hier (ik ga door met de vergelijkingen).
Driving Nowhere neigt zelfs naar Weezer, wellicht ben ik de enige maar ik zou mij zo kunnen vergissen dat dit Weezer is
Birth Defect is een van mijn favorieten van alle Helmet albums, relatief kort nummer maar gaat helemaal los.

Ik had deze op 3.5, maar ik vind deze beter dan Betty dus zet deze op 4*.

Altijd een heel leuk album gevonden dit, klinkt heel Brits die hebben echt hun eigen stijl gecreëerd in de Rock.
From Your Favorite Sky heeft een mooi begin, lijkt een beetje op Painted Black. Die hele track vind ik een van de betere op deze plaat, mooi refrein goed gezongen en instrumentaal heel tof.
Life In A Day, heeft een Oasis klank maar toch ook echt een eigen sound. Meestal ben ik neit zo van de bombastische sound maar deze track kan ik wel waarderen.
Here For The World, is een stuk rustiger en wat zweveriger, ook heeft de sound wat weg van Ocean Color Scene al kan ik niet precies zeggen waarom. Maar mooi pop nummer.
"A Strange Arrangement...." vind ik zelf wat minder, maar ook niet echt een shit track.
Cuckoo ook minder, teveel herrie om niks.
Mermaids maakt het album weer wat kalmer, maar neit echt heel vet of zo, gewoon wel ok.
Proof daarentegen vind ik wel mooi.
Sold As Seen is weer een van de betere tracks, en mijn #3 beste track.
Not A Reasonable Man is interessant maar moet ik voor in de mood zijn. Muzikaal gezien heel kaal maar kwa tekst heel mooi.
3 Feet Tall is ineens heel funky a la Santana, naar mijn mening een rare verandering van stijl maar ook weer niet super storend door het super herkenbare geluid van de zanger.
The Same Deep Water As me is de #2 beste track, mooi nummer, goede opbouw, mooie tekst.

Al om al leuk album waar het in het midden even inkakt, maar ook niet tergend slecht is. Als het middenstuk net even wat meer als de rest was, dan was dit echt een klasse album geweest.
Nu zit het tussen de 3.5 en 3.7 in zoiets.
Een ruime 3.5* wordt het.

Best of both worlds (hiphop en electronic) maar dan ook echt heel goed van beide kanten, meestal zijn die fusion acts goed kwa 1 genre maar een stuk minder kwa tweede.
Hier vind ik beide echt heel vet, Noisia komt met keiharde beats en mooie electronic sounds waardoor de tracks zonder raps op zichzelf staand al heel vet zijn en Foreign Beggars komen niet met simpele teksten of een luie flow maar rappen echt goed over deze beats. Op die manier is het een beetje de electronic versie van Kubus/Opgezwollen maar in het Engels.
Farrda is een van mijn favoriete tracks, die komt echt binnen zeg. Jelly Fish is de ideale track om niet constant de voet op het gaspedaal te zetten en het album wat te laten luchten, hele vette track, toffe beats en goede raps.
Ice is iets meer uptempo bijna 2step achtig maar door de zware beatbass nog steeds lekker stevig.
De raps zijn tof buiten het refrein om, die is wat meh.
Loose On The Leaves begint wat moeilijk en traag maar komt uiteindelijk toch los. De instrumentale gedeeltes in het midden zijn best ver.
Choosing For You is erg dubstep, moet er voor in de mood zijn maar als dat zo is vetjes hoor.
Warp Speed Thuggin is meer een mix van dubstep en Grime, toffe track.
Wat mij opvalt is dat hoewel het hele album een bepaalde sound heeft, het nergens saai of eentonig wordt. Er zit steeds een lichte wending in kwa sound met kleine focus op ofwel dubstep, hiphop, electronic etc. hierdoor luistert het heerlijk weg, ook zijn de tracks relatief kort wat ten goede komt voor de replay value.
Waarom er 3 tracks achtereen gezet zijn met een speelduur van ongeveer een minuut is mij een raadsel, ook omdat ze neit echt een verlengde van elkaar zijn. Zou toch beter zijn ze wat te verspreiden als een soort van skit zoals bij andere tracks is gedaan.
Dust Descends is de enige track die standaard op skip gaat, het instrumentale gedeelte en de raps passen naar mijn mening niet helemaal en haalt het tempo uit de track.
Powerplay is vooral dubstep met raps erop, wel lekker nummer geeft energie.
Foil is de enige track die ik echt kut vind, die zang is verschrikkelijk.

Hij stond op 4 en blijft op 4, maar wel een ruimere 4

Oya begint heel mysterieus eigenlijk, prima opening voor eigenlijk een heel andere sound.
Ghosts vind ik geweldig, die beat en de zang zijn super vet gedaan. De zang is meer soul/pop terwijl de beat doet denken aan Cuba.
River verandert de stijl weer ietsje, wat meer hiphop dirty south kwa beat en hoe de zang binnenkomt met een koorachtig geluid is heel vet gedaan. Ook de zang is top.
Think Of You is wat meer in het verlengde van de vorige track voor het eerst dus wat continuïteit kwa sound. Niks ten nadele, prima track met mooie zooooom sample.
Behind The Curtain, begint weer heel rustig en komt kwa beat los na 2 minuten. Toffe verandering van sound, maar is beter eerste paar keer dat je hem hoort als na verloop van tijd.
Stranger/Lover is meer R&B eigenlijk, ik als ergens voor de radio gemaakt..zou wellicht kunnen maar geen uitnodiging voor de sound van de rest van het album want heel anders. Ik zie het meer als een plotselinge wending om wat meer variatie te krijgen al is de vraag wel een beetje is het niet wat té afwijkend. Wel krijgen we te horen dat beide dames echt alles kunnen zingen. Hoewel een dissonant, toffe track nog steeds.
Mama Says heeft een mooie tekst, heel dramatisch eigenlijk. Die beat valt als het ware binnen, mooi gedaan. Ook vind ik de stem erg mooi als die de schelle sound laat horen.
Weatherman is mij iets te spacy, maar als de beat binnen komt toch wel fijn. Ik zou zeggen dat deze wat meer voor de radio gemaakt is kijkend naar de trend van electronic/pop acts.
Faithful is niet slecht maar toch wat minder kwa sound, wel lekker die piano die er doorheen fladdert, dat instrument hadden we nog niet gehoord.
Yanira is niet mijn ding, die is wat teveel zigeuner muziek.
Singles is kwa zang en piano wat disconnected, wellicht zo bedoelt maar ik vind het niet lekker klinken.
Exhibit Diaz is weer meer R&B achtig, de piano is ineens gebleven de laatste tracks en dat is mooi.

Het geheel duurt mij net ietsje te lang, ondanks dat het slechts 48 minuten is. Ik denk dat wanneer het album 2 tracks korter duurde ik dit significant beter vind. Desondanks een ruime 4* voor originaliteit, goede zang en toffe producties.

Dit is echt een lekker album, moest er even aan wennen want luister normaal gesproken nooit naar pop. Aangezien ik her en der zijn hits hoorde langs komen, raakte ik geinteresseerd in zijn stem want die is toch heel behoorlijk. Ik vind het alleen jammer dat hij soms wat overdreven de hese kant op gaat bijna in de zin van "hoor mij even met mijn unieke geluid", soms is het een overkill. Op dit album heb ik daar slechts sporadisch last van want het is gewoon echt een mooie plaat geworden en ook een die je van begin tot eind kan afluisteren.
Het begint opzwepend, met een naar mijn mening iets te geforceerd ik wil funky zijn klinkend nummer maar nog steeds wel ok. Save Yourself vind ik mooi gezongen en You Make it Real is ook goed. Please Dont Stop The Rain vind ik vooral aanstekelijk door de piano...fijn nummer.
Broken Strings less ik hier en daar dat men vindt dat Nelly Furtado vals zingt, kan ik me niet in vinden. Ook dat de stemmen niet bij elkaar zouden passen heb ik met verbazing gelezen.
Nothing Ever Hurt Like You, heeft een lekkere productie en muzikaal wel ok maar heb het idee dat de melodie van een ander nummer is gejat (kom alleen ff niet op welk nummer).
Once When I Was Little, leuk nummer maar de tekst had mijn inziens wat persoonlijker en vooral emotioneler gekund. Dan volgen voor mij wat mindere interessante nummers en met Love is Hard is er weer even een lichtpunt.

Als geheel ruim ruim voldoende tot goed, ondanks soms iets mindere nummers skip ik eigenlijk nooit een track. 4*

Dit gemiddelde is echt niet normaal laag, onbegrijpelijk!
Het instrumentale gedeelte op dit live album klinkt super, het voelt echt aan als een niet ingestudeerde jam sessie. Jimmy Cliff zingt hier met erg veel gevoel in zijn stem, niet als iemand die zijn zoveelste concert af werkt. Mooie track lijst ook en het live element voegt veel toe aan het origineel. Sterker nog als ik het origineel hoor na deze cd vind ik het vaak te vlak te weinig omvattend. Op dit album zijn de instrumenten mooi warm en zit er wat meer geluid achter kwa gitaar, percussie etc.
Het beste nummer voor mij is Many Rivers To Cross, in deze live versie het best gebracht naar mijn mening. Klinkt erg emotioneel en met een mooi lang instrumentaal gedeelte luistert het heerlijk weg. Ook Vietnam, Fountain of Life, Under the Sun, Wild World en Sitting in Limbo zijn hoogetepuntjes.
4,5*

Ik begrijp dat dit een retorische vraag was maar nee sorry ik hoor het niet. Ik vond de jonge LL geweldig, dat was echt hongerig en energiek. Ik hoor het hier niet. Overigens vind ik Eminem ook niet bepaald dope komen met die knijpstem.
Smaken verschillen zeker want ik vind deze productioneel juist wel interessanter.

Het begint allemaal aardig; lekkere beats, skiggy rapz die zijn ding doet en ondanks zoet en poppy niks aan het handje. SPR is een gedrocht maar er wordt afwisselend goede tot ok tracks ten gehore gebracht. Dan zitten we bij track 9 en wordt het van dramatisch tot uiterst beschamend. De laatste helft maakt dit album een die mij niet snel doet toe bewegen om het ooit weer op te zetten.
De man heeft zo'n talent en dan doet hij dit....onbegrijpelijk!

Ik ken deze hele band niet, dus dit is het eerste album dat ik luister. Het eerste nummer is meteen erg mooi, instrumentaal heel mooi opgezet en geweldige zang. Ik vind vooral de bas erg mooi er doorheen sijpelen, niet té aanwezig maar gewoon precies goed. En die piano maakt het helemaal af.Dit doet me kwa eerste track erg denken aan de gevoelige nummers van Air Traffic en dat is een grote plus.

Pour, ik weet het we zijn pas bij track 2 maar ik weet nu al zeker dat dit helemaal in mijn straatje ligt. Weer een mooi arrangement die duidelijk in het straatje van de vorige track valt maar niet verveelt. De ietwat Electro invloeden en tempo verandering zijn precies wat de track nodig heeft om niet alleen te boeien maar ook een oplifting teweeg te brengen.

Carnage, het instrumentale gedeelte op het eind is echt een soort van climax heel mooi gedaan.

Blight, wat me nu steeds opvalt is hoe mooi de arrangementen blijvend zijn. Die plotselinge break met de piano is een wow momentje. Het is zweverig, de stijl is het zelfde maar de tracks blijven boeien door kleine dingetjes. Dit vind ik tot nu toe de mooiste track, ook door het "DJ Shadow achtige" drum patroon. Vet nummer hoor.

Something In The Air, begint weer heel mysterieus en light. Een bijna Tom Yorke achtige stem, iets minder rauw. Weer een voltreffer voor mij maar op een andere manier. Het bijna Spaanse gitaartje wat erin komt is normaal gesproken niet mijn ding maar hier valt het precies goed. Het wat drukkere gedeelte op het einde a la Radiohead vind ik zelf wat minder geslaagd, laat ik het zo zeggen het had beter uitgevoerd kunnen worden.

Deactivate, dit nummer vind ik tot nu toe een van de minste. Het is iets teveel voort borduren op eerdere patronen maar verrast daardoor niet meer en ik heb een beetje het gevoel op deze track gaat het te lang door. Geen slechte track maar wel de minste.

Calamity, die stem lijkt weer op Tom Yorke a la Street Spirit, wat een plus is. Gitaartje is ook mooi gedaan hoe die een soort van fade. Bas ook weer goed. Leuke track, ook een die vorige nummers verbind door een eenzelfde geluid maar anders, op die manier is dit album ook echt een mooi concept en is het zonde om tracks los te luisteren.

A Great Flood, die sfeer is wel heel goed neergezet zeg. Ik beeld me gewoon in dat ik zweef over de wolken if that makes sense. Orgel is ook weer hemels hoor, dit is het een na beste nummer voor mij. Wat een opbouw, en het valt me nu echt op hoe goed die zanger wel niet is.
Enige nadeel, deze had van mij 7 minuten plus mogen duren ipv Deactivate.

They Lost All Of Us, tof gedaan met die golf geluiden. Geen zang is helemaal goed voor een afsluiter. Nogmaals het voegt toe aan het album concept als los nummer wellicht minder interessant.

Ik had het geheel op 4* staan, waarom is mij een raadsel. Dit gaat naar 5* met een mogelijkheid naar 4.5 als het op de lange duur minder wordt maar voor nu krijg ik het neit over mijn hart om lager te geven na deze luisterervaring.
Eigenlijk is dit een veel beter uitgevoerde versie van Aquino met hier en daar hints naar Air Traffic en Radiohead anders kan ik het niet omschrijven. Of wellicht is het gewoon heel erg The Antlers.
Ik ga zeker wat andere albums luisteren want dit is erg goed bevallen.

mijn probleem met wu tang is altijd als je 1 album hoort en dan het andere is de afwisseling te gering. Het klinkt allemaal hetzelfde (behalve 8 Diagrams), zelfde trucje.
Maar een album los van de rest vind ik vaak wel vet. Ik vind zelf 36 Chambers als geheel beter, maar de vette nummers op deze vind ik wel beter dan de beste nummers op 36 Chambers.
Op deze zijn mijn favorieten; Reunited, Triumph, Visionz, Deadly Melody, Its Yourz

Wat ik zo op Spotify zag staan komt overeen met de lijst hier op music meter, hoezo zijn het oude singles dan?
Bully, highs and lows, all the love, preacher man, last breath, losing your mind, beauty and the Beast staan op Spotify en wat ik zie op dit album.
Dat is 8 uit 13, ik kan daaruit wel beoordelen of de plaat me ligt tenzij de tracks die hier staan allemaal niet op het nieuwe album verschijnen dan is het wellicht handig een aanpassing te doen. Maar nogmaals alle 8 tracks naar mijn mening een bedroevend niveau.