Tot die conclusie ben ik ook weer gekomen. Pinback doet al sinds jaar en dag min of meer hetzelfde. Maar hun sound is oh zo fijn. Beide kerels hebben een rustgevend stemgeluid. Ik heb ook weleens gelezen dat ze bizar veel tijd in hun muziek steken. Ieder nummer wordt eindeloos bijgeschaafd maar het eindresultaat is er iedere keer naar. Volle nummers die meerdere luisterbeurten nodig hebben om volledig ontdekt te worden. Iedere songtekst schijnt op drie manieren geinterpreteerd te kunnen worden volgens Rob Crow.

Voorlopig ben ik vooral erg gecharmeerd van de eerste drie en de laatse drie. Het middenstuk vind ik nog wat slapjes. Met name His Phase doet wat afbreuk aan het geweld op de eerste nummers. Proceed to Memory is een fantastische, zeer toegankelijke, bijna hitgevoelige, opener te noemen. De afgelopen 24 uur heb ik hem al 5 keer gehoord. Met Glide en Drawstring krijgen we twee typische laidback Pinback liedjes. Zoals ik al zei vind ik het middenstuk iets minder. Sherman is wel aardig, maar tekstueel zwak. Diminished heb ik nog niet goed kunnen inschatten. Gelukkig komt het vanaf True North weer goed. Sediment is een prachtige afsluiter.

Het is heel oppervlakkig, dit oordeel, maar toch zeker weer een mooie aanvulling op het oeuvre. Wellicht had ik iets meer verwacht na een stilte van 5 jaar (okee, er was nog Systems Officer en de EP'tjes vorig jaar). Het niveau Summer in Abbadon halen ze voorlopig nog niet. Daar wisten ze toch beter de rustmomenten te gebruiken. Sinds Autumn op de Seraphs is men toch wel iets meer gericht op de uptempo songs. Terwijl juist trage nummers als This Red Book zoveel indruk maakten op me. Een klein aanmerking op een verder goede prestatie van deze heren.