Ik heb lang tegen mezelf gezegd: Kom, wacht nou nog even met stemmen. Luister hem nog een paar keer en het wordt vanzelf wel beter. Zoals altijd. Albums van Interpol hebben tijd nodig. Die vat je niet in een keer. Dat is nog nooit zo geweest bij mij. Echter, inmiddels heb ik de plaat nog al 5 keer geluisterd (als het niet meer is) maar ik hoor het gewoon niet. Een van mijn grootste ergerpunten is hoe centraal de zang van Paul Banks is komen te staan in het muzikale schilderij. Banks zingt met meer emotie dan ooit tevoren, maar zijn stem is daar simpelweg niet geschikt voor. Ik irriteer me af en toe behoorlijk aan de zang op deze plaat.

Misschien is het voor een deel de verwachting die ik had voor dit album. Er werd gezegd: Een terugkeer naar het TOTBL geluid. Maar dit is een zuivere voortzetting van het OLTA geluid. Daar kunnen we het toch wel unaniem over eens worden denk ik? Niet dat dat nu meteen een kritiekpunt is van mijn kant. OLTA is een geweldig album. Ieder album tot nu toe veranderde Interpol een klein beetje van koers. Op Antics ging de nadruk nog meer op de gitaar liggen. Waarbij de liedstructuren soms wat meer recht-toe-recht-aan werden. Dit maakte de sound van Interpol echter wel toegankelijker. OLTA was de voornaamste toevoeging de rust. De bas invloeden kwamen op de achtergrond. De zang werd wat gevoeliger. Een nummer als Pioneer to the falls had op TOTBL niet gekund, en een PDA niet op de derde. Terug van dit zijspoor vind ik dat de kleine veranderingen die ook op dit album te horen zijn voor de verandering niet positief uitpakken. Succes heb ik na enige tijd nog wel weten te waarderen. Veel daarop volgende nummers helaas niet. Het zijn zo nu en dan veel te lang uitgesponnen nummers (Memory Serves, Lights, Safe Without) die veel te eentonig zijn en op den duur een pure herhaling van zetten wordt. Waar ik Interpol normaal altijd de hemel in prijs vanwege de geniale outtro's (PDA, The New, Public Pervert) zit ik hier tegen het einde van een willekeurig nummer vooral te wachten tot het eindelijk voorbij is.

Waarbij ik op mijn volgende punt kom: Te weinig originele ideeen. Te weinig rifjes die me bij de kladden grijpen. Te weinig cynische/surrealistische teksten van Banks. De bas is terug maar de geniale lijntjes niet echt. Waarom gaat de bas niet meer zo tekeer als op een Obstacle 1? Of als op Narc? Goed, een vergelijking met TOTBL moet ik ook eens mee ophouden, maar ook vergeleken met de voorganger mis ik gewoon het een en ander. Zelfs OLTA heeft van die landmark nummers die voorgoed in het muzikale landschap poseren. Deze plaat heeft geen Pioneer, geen Scale, geen Mammoth, geen Lighthouse. Een vriend van me zei pas: Luister dan nog eens naar Always Malaise, dat is toch echt een briljant nummer. Ook daar zie ik het niet in. Zou het dan toch allemaal nog op zijn plaats moeten vallen bij mij? Ik ben bang van niet.