De nummer 1 van 2008 wat mij betreft. Eigenlijk de nummer 2, want Bon Iver is het mooiste wat ik dit jaar gehoord heb, helaas kwam die nog net uit 2007. Maar deze misstaat ook niet bovenaan de jaarlijst. Een heerlijk levenslustig werk. Sigur Ros durft de zware geluiden voor een keer te vervangen voor de akoestische gitaar. En weet tegelijkertijd toch zo'n typisch eigen geluid te behouden. Gobbledigook is misschien wel de single van 2008 voor mij. Met gitaren en drums die in eerste instantie totaal niet op elkaar afgestemd lijken, maar na tien pogingen begin je pas te beseffen dat het niet beter had gekund
Festival met de fantastische climax die na de live uitvoering op Lowlands nog wat extra waarde heeft gekregen. De geweldige feestnummer Inni Mer Syngur en Vid Spilum Endalaust tonen de nieuwe invalshoek het beste aan. Jammer alleen dat deze nummers geen mooie clips hebben gekregen zoals we gewend zijn van SR.
Ara Batur is misschien een klein beetje overdone. Maar wel erg mooi. Met een climax van bijna disney achtige proporties.
Daarna is het tijd voor het intieme deel van dit album, voor zover het nog niet intiem was dan. Heerlijke nummers zijn vooral het akoestische Illgressi en de piano ballad Fljotavik.
Het slotstuk is natuurlijk ook een memorabel moment in de Sigur Ros geschiedenis, het eerste Engelstalige lied!

Sigur Ros heeft me zeker niet teleurgesteld hier. Niet zo fantastisch als Takk misschien, maar op zijn eigen manier toch een klein pareltje.

Snow Patrol levert opnieuw een aardig album af. Net zoals de vorigen met plus en minpuntjes. Ik hoor een aantal nieuwe ideeen, die toch soms wel leuk uitpakken. The Golden Floor bijvoorbeeld. Met de hiphop achtige beat vind ik een erg geslaagd nummer. Ook het einde van 16 minuten klinkt best aardig. Wat meteen weer het nadeel is. Want als je zo'n lang nummer op je album zet, moet het wel meer dan aardig zijn om te slagen. Ik hoop dat toch altijd op minstens 1 climaxmoment. Maar die komt er nooit echt.

Ook staan er een aantal leuke nummers op die typisch Snow Patrol zijn. De opener (met die leuke titel) is meteen het hoogtepunt. Heerlijk Snow Patrol nummer die tot de besten uit het oeuvre behoort. Crack the Shutters is de ballad met hitpotentie. Klinkt aardig, maar daar dat kunnen ze beter (Chasing Cars bijv.), Take Back The City klinkt verdomd saai bij de eerste luisterbeurt. Bij het onderwerp heb ik ook zo'n 'het zal wel' gevoel. Okay, je houdt van je stad. Wie niet? Maar na wat meer pogingen begon ik hem toch wel te voelen.

Please just take these photo's... vind ik nog goed klinken. Ook weer zo typisch Snow Patrol. En dat maakt helemaal niets uit. Tot dusver waren ze op weg naar hun beste album tot nu toe.

Hierna zakt het in. Set Down Your Glass vind ik ronduit saai.
The Planets Bend Between Us is nog te doen. Best leuk misschien wel. Maar hierna ben ik toch wel weer toe aan iets stevigs, en dat krijg ik maar voor een deel met Engines, waarvan de naam toch wat meer drive doet vermoeden. Opnieuw, zeker niet slecht, maar het kabbelt een beetje voort. Lijkt geen duidelijke eindbestemming te hebben. Met Disaster Button krijg ik dan toch mijn stevige nummer. Helaas ken ik deze al. Het doet me erg denken aan Take Back The City + Please Just Take These Photo's..., met andere woorden, totaal niet origineel.

Tel daarbij nog het aardige experimentje The Lightning Strike op en dan krijg je een aardig album met uitschieters richting goed tot zeer goed. En dat is precies wat de vorige albums van Snow Patrol ook waren. Ze stellen me gelukkig niet teleur, maar tevreden ben ik ook weer niet met a Hundred Million Suns.

Het begint wat meer te wennen, dat All Delighted People. Ik vind het nog altijd geen hoogvlieger. Vooral het gebruik van de teksten van Sounds of Silence had voor mij echt niet gehoeven. Voegt ook totaal niets toe aan het nummer voor mij. Toch, ik neem mijn woorden over moeilijkdoenerij of geneuzel (ik weet niet meer wat ik het noemde) terug. Daarnaast blijf ik er wel bij dat de langspelers Majesty Snowbird en You Are The Blood stukken beter zijn. De korte nummers trekken me veel meer op deze EP. Enchanted Chost is prachtig. Zo wil ik Sufjan graag! Ook The Owl and the Tanager is mooi. Djohariah moet ik nog wat meer doorgronden. En de classic rock versie van een nummer wat je al niet helemaal lekker ligt helpt uiteraard ook niet echt aan een betere beoordeling. Vandaar dat ik hem voorlopig op een onvoldoende hou. Wetende dat dit slechts een EP is ga ik er wel vanuit dat Stevens het echte vuurwerk voor zijn mooi betitelde langverwachte plaat Age of Adz heeft bewaard.