Ik ga een halfje omhoog. Ik heb geen enkel album in mijn collectie waar de joie de vivre er op zo'n eerlijke ongeforceerde manier vanaf spettert. Ondanks de dikke laag herrie zijn de nummers vaak melodieus genoeg om te blijven hangen. De teksten als nostalgische jeugdverlangens blijven nagemompeld worden, ook nadat de plaat is uitgespeeld. Lange instrumentale stukken, zoals in Crazy Forever brengen me terug naar de heerlijkste momenten in mijn nog jonge bestaan. Nostalgie is de krachtigste drug van de mens en post-Nothing is de joint waarmee ik mijn dosis graag inhaleer.

Wat een dijk van een plaat. Ieder nummer is raak. Hemelse zang die me in een roes brengt. Wonderschone teksten die de pracht van de natuur beschrijft zoals de rivier die kabbelt. De songs hebben zoveel te bieden. Geweldige structuren en heerlijke instrumentale segmenten. Gentle Spirit doet me denken aan Pink Floyd. Desert Raven aan John Mayer. Canyon in the Rain is zelfs een beetje Grizzly Bear-esque folk. Combineer dat met schone luisterliedjes als Ballad of the Pines en Can We Really Party Today en je hebt een album met een verslavings gehalte zoals ik hem lang niet meer gehad heb. Momenteel luister ik dagelijks (soms meerdere keren) naar deze toch vrij lange plaat van Wilson maar telkens weer duren de nummers me te kort. Ik durf hier best te beweren dat dit een plaatje is wat naarmate de tijd vordert boven komt drijven als een klassieker uit haar tijdperk.