Wat moet ik hier nu van zeggen. Ik zie heel veel hele hoge waarderingen hier. Claims als "bijna even goed als Loveless". Maar na drie luisterbeurten hoor ik toch een heel duidelijk kwaliteitsverschil tussen de twee albums.

Loveless is echt mijn ontdekking van het jaar geworden tot nu toe. Dit album mist toch wel wat. Inderdaad de productie. Dat wat Loveless perfect maakt is hier toch wat ondermaats. Ten tweede de stijl. Wat ik zo geweldig vind aan Loveless is dat zelfs het stemgeluid helemaal vervlochten is geraakt met de gitaar en andere instrumenten, dat zelfs de drum zich met lichtelijke moeite gescheiden houdt van het geheel. Dit is wat Loveless onderscheidt.
Hier hoor ik een veel meer typische shoegaze band (ik vergelijk nu alleen met Ride en Jesus and Mary Chain, mijn enige andere shoegaze uitstapjes tot nu toe).

Het is allemaal gewoon een stuk simpeler. De stem van Shields klinkt niet meer mysterieus, maar eerder saai en vlak. De liedjes hebben lang niet allemaal dat halmark effect van Loveless. Ieder nummer is een soort instituut doordat het zo uniek is en een zeer aantrekkelijke, kenmerkende melodie bevat. Ook het oog voor detail is hier minder aanwezig.

Zoals ik al eerder heb gezegd: Ieder werk van MBV is een stapje in de richting van het meesterwerk Loveless geweest. Van een typische jaren 80 rock band wordt langzaam het ene na het andere element toegevoegd. Hier zijn ze al een heel eind op weg. Er staan zeker mooie dingen op dit album. Maar het voelt zo in de steigers. Het mist die volheid, die perfectie.

Geen twijfel meer mogelijk. Dit album krijgt de volle mik. Ik geniet van iedere seconde. De laatste twijfel nummers (track 7 en 9) beginnen nu ook hun plaats te krijgen. To Here Knows When is een lang statisch nummer waar ik toch keer op keer naar terug blijf komen. Only Shallow is een knaller van formaat en bovendien de perfecte opener. Loomer heeft een heel mooie sfeer. Op een of andere manier moet ik altijd aan alice in wonderland denken, of in ieder geval aan het achtervolgen van een konijn in een sprookjesland. I Only Said en When You Sleep drukken een definitief stempel van genialiteit op deze band. Wat een geweldige melodieën. Zo mooi dat je ze met plezier honderd keer achter elkaar hoort. Want dit zijn uiteindelijk maar gewoon popliedjes. Heel simpele structuren. Maar daarbinnen een kwaliteit zo hoog.
Sometimes, de ballad. Lost in Translation. Geweldig nummer en net wat je nodig hebt na zoveel tremolo op je trommelvliezen. Van What You Want zou je bijna vergeten hoe goed het is. Het is eigenlijk gewoon keiharde rock. Maar wel in een lief jasje gestoken. Soon opent al zo geniaal. Met inderdaad die drumloop. Sexy gewoon. Dit hele album is erotiek. En daarmee basta.

P.S. Het mooiste moment op dit album is de interlude na To Here Knows When. Wat een geluid zeg.

Dit album is op zijn eigen manier toch erg fijn. Ik ben ook erg blij dat ze geen Loveless 2 hebben getracht te maken. Het album is in feite veel rustiger en nog repetitiever dan de vorige. Toch vervelen de meeste nummers me allerminst. De eerste drie zijn erg fijn en liggen in het verlengde van de Loveless sound. Ik heb geen achtergrond informatie over de plaat, maar het kunnen zomaar eens b-kantjes uit de glorietijd zijn.

Het middenstuk vind ik tot dusver het minst. If this and Yes begrijp ik gewoon niet. Wat willen ze ermee? Het doet me voorlopig weinig. If I Am is alweer wat leuker, maar ook nog vrij bleu. Gelukkig pakt men de draad weer op bij het fijne New You. D

e laatste drie nummers leggen de nadruk op het drumwerk. Opnieuw sterk het herhalingselement wat voor bezwerende muziek zorgt. In Another Way en vooral Wonder 2 zijn gave nummers die wat mij betreft het nieuwe MBV weergeven.

Zo is deze plaat, die zo plotseling is verschenen en waar duidelijk veel minder aan gesleuteld is dan Loveless, misschien wel een boodschap aan de luisteraar. Het eerste drieluik is het afscheid van het oude MBV. Het middenstuk is de brug en het laatste drietal verwelkomt de nieuwe sound. Want ik mag wel hopen dat de volgende plaat korter dan 23 jaar op zich laat wachten.