Ja, ik sluit me aan bij het licht teleurgestelde kamp. Attack on Memory vond ik ook geen topper, maar ging voor mijn gevoel wel wat meer de diepte in. Dat werd met name veroorzaakt door De eerste twee meeslepende nummers van dit plaat. Ik vond het ook een wat beter uitgebalanceerd album. Met bijvoorbeeld een mooi instrumentaal nummer in het midden. De meer hitgevoelige korte rockers werden ook wat gevoeliger gebracht.

Here and Nowhere Else borduurt eigenlijk grotendeels verder op die intense (woord is hier terecht al vaak voorbijgekomen) korte uptempo nummers als Fall In. Dat is enerzijds fijn, want het luistert echt heel goed weg, en ik ben ook wel van de boze mannen met schrille stemmen, maar toch mis ik wat diepgang en urgentie. Pattern Walks is muzikaal het interessantste nummer voor mij, omdat er eindelijk eens de tijd wordt genomen om wat ideeen uit te werken. De tempo versnelling is ook geweldig. Het is helaas geen Wasted Days niveau. Dat blijft nog wel even het hoogtepunt uit het nog kleine oeuvre van Cloud Nothings. Wat ik wel weer tof vind, is dat deze band zich niet laat verleiden tot pretentieuze muzikale ontdekkingsreizen. Er valt ook wat te zeggen voor een band die gewoon blijft doen wat ze leuk vindt en waar ze goed in is. I'm Not Part of Me bijvoorbeeld, een hele fijne afsluiter die meteen beide kwaliteiten van Cloud Nothings in beeld brengt: Keihard rocken én sterke songs schrijven. Kortom, ik blijf ze volgen, maar wel met iets meer gekoesterde verwachtingen voor toekomstig werk.

Een dikke vier sterren voor dit album. Coldplay heeft me zeer verrast met Viva La Vida or Death And All His Friends. Dit album ademt een zeer frappant briesje uit. Aparte geluiden, die je niet verwacht van een band als deze, maar misschien eerder van een Arcade Fire of iets dergelijks, passeren regelmatig mijn trommelvliezen.
Dat begint al bij Cemeteries of London. Na de rustige intro krijgen we ineens een heerlijke up-tempo track voor de kiezen waar het woord Zuid-Europees me nog de beste tag lijkt. Alsluitende met de heerlijke piano riedel is dit al meteen een van de hoogtepunten op dit vierde Coldplay album voor mij.
Lost! is iets meer een typische Colplay track als je het mij vraagt. Toch ook erg goed. Coldplay is duidelijk weer op de weg terug. Dat hoor je ook sterk in de lyrics, die ik erg mooi vind op Lost! De gitaar die nog even langskomst na twee refreinen is ook weer zo'n smulstukje waar ik smachtend op wacht.
42 wordt door sommigen bestempeld als de klassieker in wording. Dat vind ik dan weer niet. Het nummer is leuk, erg leuk zelfs, maar gaat mij wel vervelen. Misschien omdat ik hem tekstueel niet zo sterk vind? Misschien net iets teveel verschillende overgangen? In ieder geval is het voor mij niet de topper die het voor velen wel is.
Lovers in Japan is zo'n nummer waarbij ik een beetje aan Arcade Fire moet denken op muzikaal gebied. De manier waarop het nummer van start gaat. De manier waarop de bas ineens in komt zetten na 1.10. Desalniettemin vind ik dit een zeer goede track. Een van de beteren zelfs. Reign of love sluit daar eigenlijk wel goed op aan. Het is voor mij een echte intermezzo. Eventjes uitrusten dat hoort er toch wel bij op een goed album.
Dan komen we bij Yes. Ook wel een geliefd nummer volgens mij op MuMe. Toch moet ik hier weer toegeven dat ik niet zo onder de indruk ben. Het is zeker niet slecht. Maar de refrein vind ik vooral een beetje tegenvallen. Dat had wel iets enthousiaster gemogen van mij. Het tweede deel van dit nummer vind ik dat wel weer om te smullen. Ik noem het maar gewoon Chinese Sleep Chant. Maar slaperig is nou net een van de dingen die ik niet wordt van dit stuk. Het is juist een heerlijk energiek stuk dat ervoor zorgt dat Track 6 er in zijn geheel voor mij nog mee door kan.
Over Viva La Vida zijn inmiddels ook al veel woorden gewisseld. En terecht, het is ook een erg opvallend nummer. Ik vind het ook een heel mooi nummer. Het had alleen wel iets harder gemogen. Ik mis de percussie een beetje. Maar voor de rest zit dit heel goed in elkaar. Ook de teksten zijn hier verrukkelijk.
Violet Hill wordt verpest door de gitaren? Althans dat las ik een stuk terug. Ik vind het juist net wat dit nummer nodig heeft om het begin van het einde te laten onderscheiden. Als de gitaren ineens wegvallen en Chris begint te zingen: "I took my love down to Violet Hill, there we sat in snow..." Erg mooi stukje is dat. Maar nog even terug naar de gitaren. Die vind ik juist erg gepast. Ze geven dit nummer de lading die het nodig heeft.
Strawberry Swing is een nummer op zich. Dit is nou een track waarvan ik met bewondering denk: Hoe komen ze er op? Het is heel apart en moeilijk te beschrijven wat ik er nu precies van vind, maar goed vind ik het zeker.
Dan sluiten we af met Death and All His Friends. Een titel die een beetje een dubbele emotie lijkt te bevatten. Death is nou niet het meest positieve woord, maar toch "All His Friends" krijgt het toch weer iets vrolijks over zich. Het nummer zelf heeft die dubbele emotie ook wel over zich. Het begint een beetje down, maar toch voel je meteen dat er ook hoop is. Vanaf 1.22 wordt het een feit. Als de piano/gitaar combi in komt zetten wordt het duidelijk dat dit een mooie dood is. Een mooi einde waar mensen bedroefd zijn, maar toch wel met tevredenheid kunnen terug kijken op Viva La Vida or Death and All His Friends. Dat misschien niet de wereld zal doen schudden op haar grondvesten, maar toch erg mooi is. Lichtelijk verslavend, want keer op keer voor herhaling vatbaar en vooral ook origineel. Een album waarvan je na afloop ook vooral opgelucht adem kunt halen omdat je weet dat Coldplay weer helemaal op de goede weg is.