Grappig toch hoe je, je soms kunt vergissen in een plaat. Zoals zovelen hier heb ik Helplessness Blues ooit vroegtijdig afgedaan als te moeilijk en ontoegankelijk. Nu, wel twee jaar later begin ik pas in te zien hoe fout ik zat. Waar de eerste Fleet Foxes langzaam maar zeker aan kracht heeft ingeboet, want te zoet en te zwaar leunend op de zang, heeft deze opvolger mij nu echt haar schoonheid laten zien. Dat begon al een tijd geleden met Sim Sala Bim. Eén lied kan je toch weer dat gevoel geven: "Als dit nummer op de plaat staat, hoe kan de rest dan slecht zijn?"

Helplessness Blues, zo durf ik nu wel te stellen, is muzikaal gezien een flinke stap vooruit. Er zit veel meer variatie in en de nadruk ligt meer op instrumentatie. Het is daarom wellicht wat minder toegankelijk, maar eigenlijk ook niet zoveel minder. Montezuma, Sim Sala Bim, Lorelai en het titelnummer zijn gewoon vrij 'standaard' (voor zover een jonge band al een standaard heeft) in het oeuvre. Daar tussendoor wordt wat geëxperimenteerd, bijvoorbeeld in Bedouin Dress, The Pains/Bitter Dancer en natuurlijk The Shrine/An Argument.

Fleet Foxes leveren al met al een veel gebalanceerder album af. Niet ieder liedje hoeft de hoogte in. Blue Spotted Tail is een nummer dat prachtig klein gehouden wordt bijvoorbeeld. Het bewijst mij opnieuw dat het goed is om soms pauzes in te lassen in je megalomane honger naar nieuwe muziek. Neem soms momenten van inkeer en pak een plaat beet die je ooit eens hebt afgeschreven. Het geluid verandert weliswaar niet, maar je perceptie wel. Je wordt ouder, hopelijk wijzer en je behoeften veranderen. Toen ik 16 was dacht ik nooit dat ik Folk ooit iets zou vinden. Toen ik 19 was dacht ik niet dat ik me ooit weer zou afkeren van dit genre en momenteel besef ik weer dat ik Folkmuziek behoorlijk links heb laten liggen de laatste jaren.