Momenteel ben ik veel aan het luisteren naar deze plaat. Ik had mijn verwachtingen wat naar beneden geschroefd maar ben aangenaam verrast met dit werk! Goed, het is meer van hetzelfde. Daar kom je niet onder uit. Maar toch wordt er met een redelijk succespercentage geprobeerd het spannend te houden. Sterker nog, een drietal nummers op dit album zijn gewoon zeer goed.

Opener The Birth and Dead of the Day is inderdaad kippenvel. Wat een geweldig mooie climax. Het volgende nummer, Welcome, Ghosts, is wel minder, maar toch ook zeker geen ramp om te moeten luisteren. Het mist alleen iets wat het onderscheidt. It's Natural to be Afraid onderscheidt zich gelukkig weer wel. Heerlijk nummer dat twijfelend begint maar vervolgens een koers vindt die het niet meer verlaat met ook hier weer een mooi slotoffensief.
What do You Go Home to? is een opvallend nummer gezien het feit dat hier voor het rest gebruik wordt gemaakt van een piano. Het is een mooi tussenstukje, maar meer ook niet. Liever hoor ik dan de oude vertrouwde EitS geluiden op Catastrophe and the Cure. Wat me vooral opvalt op dit nummer (maar eigenlijk ook op de eerste twee tracks) zijn de tempowisselingen. Erg prettig en niet zo in your face als op Those Who Tell the Truth.
Afsluiter So Long, Lonesome (wat een titel weer he?) is misschien nog wel het mooiste stukje. Had van mij zo twee keer zo lang mogen duren.

In totaal gezien zeker geen competitie voor de prachtige voorganger uit 2003 die mijn top 10 is binnengedrongen. Maar toch zeker wel gelijk aan Those Who Tell the Truth. Weer een album met een duidelijk gezicht. Qua loudness tussen de twee voorgangers in. Qua gevoeligheid ook. De cover is een zeer goede afspiegeling van het gevoel dat ik krijg van dit album. Namelijk vrijheid. Het voelt allemaal heel weids en open. Bovendien een heel positief ingesteld album. Complimenten daarvoor.

Explosions in the Sky zijn mijn nieuwe liefde. Mijn warmhouders in de koude maanden. Ik vind dat ik sinds de ontdekking van Sigur Ros toch al behoorlijk wat ervaring heb opgedaan met post-rock bands. Bands die een veel grootser geluid hebben. Bands die een veel groter arsenaal aan instrumenten gebruiken en veel meer bijzaken proberen te bedenken bij hun muziek. EITS is niet zo. Dit is gewoon pure muziek, geen politieke boodschappen, geen kritiek op wat of wie dan ook. Hun muziek roept romantische gevoelens bij mij op. Plaatjes van romances. Van een omhelzing tegen een ondergaande zon. Van een speciaal plekje waar alleen 'jij en ik' vanaf weten. Wanneer ik naar EITS luister bekruipt mij een gevoel van berusting, acceptatie. Alles is zoals het is. En het volgende moment kan het weer volledig anders zijn. Dat is de instelling waarmee je naar deze muziek moet luisteren. En zo niet dan verandert je instelling tijdens het luisteren wel.

The Earth Is Not a Cold Dead Place. Zo simpel is het. In een tijd waarin er zoveel onheil op de loer lijkt te liggen is dit een prachtige titel. Een hoopvol bericht. Iets wat we allemaal wel weten, maar toch net iets vaker moeten beseffen. Dat is volgens mij de boodschap van EITS. De wereld is, ondanks alle troep, nog steeds prachtig, en zal het ook altijd blijven. Want het blijft toch een uiterst apart experiment, dat leven op aarde. Hoe het ook uitpakt, een tuin van Eden of een nuclear wasteland, het zal een kunstwerk zijn.

First Breath After Coma. Ook al zo'n tot de verbeelding sprekende titel. We denken allemaal aan wakker worden, of aan boven water komen. Want hoeveel van ons hebben er echt in een coma gelegen? Toch is het makkelijk en eigenlijk ook best leuk om het voor je te zien. Want wat is het mooier dan het leven weer hervatten? Het nummer lijkt zich ook een beetje aan te passen aan deze titel, of was het andersom? Men begint heel voorzichtig. Een enkele gitaar die een enkele snaar aanslaat. Maar langzaam wordt hij (of zij) wakker en doen de zintuigen weer verslag van alles wat er gebeurt in de omgeving. Let ook op het kloppende hart na ongeveer 1.5 minuten heel duidelijk te horen. Daarna is het vreugd. Een beetje ingetogen nog, dat wel. Maar wat wil je, als je net uit een coma komt?

The Only Moment We Were Alone. Als er iemand een mooiere titel kent, hoor ik het graag. Niets kan mij meer aanspreken dan dit. Zo prachtig. Zo eenvoudig. Maar toch is het iets wat iedereen wel wil. Alleen zijn met, vul zelf maar in. Even eerlijk tegen elkaar. Even geen sociale druk. Of gewoon heerlijk knuffelen, vrijen. Of misschien de waarheid vertellen? Dit nummer werkt toe naar een geweldige climax die ieder haartje op mijn rug activeert. Maar daarvoor komen er zulke oorstrelende melodieën voorbij dat ik niets anders kan zeggen als: Wow! Ik weet dan ook zeker dat dit over liefde gaat. Vergeet alle andere opties die ik noemde. Dit gaat over pure liefde. Maar waar? Op een plaats waar we helemaal alleen kunnen zijn. Ik denk ergens in mijn geest.

Six Days at the Bottom of the Ocean. Het nummer begint treurig. Het beschrijft met haar klanken het martelaarschap. De persoon die zes dagen om de bodem van de oceaan doorbrengt doet dit omdat hij overtuigt is dat hij hiermee iets, of alles, zal verbeteren. Misschien is het een moment van tot inkeer komen? Of een moment voor zelf reflectie. Nadat de eerste drums in komen zetten voel ik een lichte frustratie. Een soort 'waarom ik' gevoel. En dan is het weer zo goed als stil. Hulpeloosheid. Een tijdje blijven we liggen, naast de martelaar. Dan ineens bemerk ik een kleine verandering in de melodie. Een ingeving. Een stoot adrenaline die onze naamloze held nieuwe moed geeft. Dan gaat de strijd verder. Na zeven minuten wordt het duidelijk. We zijn aan de winnende hand. De oplossing is gevonden. En nu zwemmen. Zwemmen richting oppervlak. Voordat het te laat is...

Memorial. Dit nummer begin als een tussenpauze. Geen groots gitaargeweld. Het is wel even prettig na drie van die adembenemende stukken. Toch. Ik voel een ontwikkeling. Een herdenking die eigenlijk verloopt zoals gepland. Men houdt zich keurig. Men houdt zich in? Maar dan komen de tranen. Eerst slecht een iemand. Maar huilen werkt, net zoals lachen, aanstekelijk. En voor je het weet is het een orkaan van tranen. Zowel vreugdetranen als tranen van verdriet. Dan lijkt het voorbij. Stilte, zo goed als. Maar dan? Kanonnen! Vuurwerk! Wat een herdenking. Ik weet niet wie of wat er herdacht wordt. Maar het zal vast iets zijn om trots op te zijn.

Your Hand In Mine. Een kippenvel zinnetje. Opnieuw. Het is zoiets simpels. Toch, niets anders raakt mij zo als liefde. En velen zullen daarin met mij zijn. Toen ik wat jonger was vroeg ik me weleens af waarom er zoveel liedjes over liefde gaan. Ik denk nu dat het is omdat het in feite het enige is wat je nodig hebt om gelukkig te zijn. Het is misschien een cliche. Maar cliches ontstaan ook niet voor niets weet je. Dit nummer is een intiem momentje. Tussen twee geliefden. Een moment dat ons allen nog eens duidelijk maakt dat de aarde geen koude dode plaats is. Een plaats vol met schoonheden die te ver gaan om er woorden voor te vinden.

Ik probeer het al dit hele stuk lang. Om goede woorden te vinden voor de emoties die EITS op dit album bij mij naar boven brengt. Maar zonder veel succes. Het zijn primitieve gevoelens die we wel kennen, maar geen besef van hebben. Het is alleen prachtige muziek zoals de composities op dit pareltje die mij en aan herinneren. Dat, hoe klote soms ook, de wereld zo mooi is. En dat ik toch mijzelf zo gelukkig mag prijzen omdat ik hier ben. En deel mag uitmaken van dit vreemde experiment.

In navolging van The Earth is Not a Cold Dead Place ben ik ook dit album gaan luisteren, wat volgens velen op hetzelfde niveau staat. Daar ben ik het dan weer niet mee eens. Ja, hij is erg goed. Ja, hij is ook lekker anders. Ruiger, zonder lange opbouw maar meer spontane wisselingen tussen mooie melodieuze stukken en kneiterharde uitbarstingen waar je de eerste keren van schrikt omdat ze zo vanuit het niets lijken te komen.

Toch mis ik hier iets. Met name de eerste helft van de CD vind ik bij lange na niet zo indrukwekkend als het volgende EitS album. Pas vanaf nummer vier komen ze naar mijn idee echt op gang en wordt er wat doordachter gemusiceerd wat resulteert in nummers die bijna even memorabel zijn als de door mij zo geprezen The Only Moment We Were Alone en Your Hand in Mine. Wel met de nadruk op bijna trouwens.

Opnieuw een positieve Post-Rock ervaring voor mij dus. Na Sigur Ros en GY!BE is dit de derde band uit dit vage genre die zich echt nestelt in mijn favorieten lijst.