Ik durf, na een korte beraadslaging met mezelf, deze plaat toch de volle 5/5 te geven (het is trouwens mijn eerste 'vijfsterrer' sinds 2005). Elf heerlijk simpele pop-rocknummers, die me bij vlagen briljant in de oren klinken. Neem nu het tweede nummer.
Who gives a fuck about an Oxford comma?
I've seen those English dramas too
They're cruel
vind ik dus zo heerlijk. Of een prachtig ingetogen nummer als I Stand Corrected. Maar mijn persoonlijke favoriet op dit album is toch wel Walcott. Dat pianomelodietje is echt eindeloos wonderbaarlijk mooi.
Verder vind ik ook de zanger z'n stem heel sterk, doet naar mijn mening wat denken aan Kings of Leon.
Ik ben gewoon helemaal verliefd op deze plaat. 2008 is tot nogtoe een heel goed muziekjaar, maar Vampire Weekend spant de kroon.