Dan toch een halfje d'rbij. En zo wordt dit mijn eerste 4,5 sinds Dogrel bijna twee jaar geleden.

Best verrassend, vind ik zelf, aangezien de singles aanvankelijk maar zeer moeilijk binnenkwamen. Tekenend: deze comment van mezelf over Sunglasses, eind 2019. Zo snel ben ik 'm dan toch niet vergeten.

But the heart wants what it wants en het verstand komt met de jaren. Het helpt dat opener Instrumental en afsluiter Opus, twee songs die voor mij ietwat uit de toon vallen met het centrale gedeelte van de plaat, zo verslavend lekker zijn dat ze de rest mee naar een hoger niveau tillen.

Het is dat Track X voorlopig nog net iets minder klinkt dan de rest, anders had deze plaat misschien wel de volle mep verdiend.

Een meer dan behoorlijk metalalbum is dit. Er zijn duidelijke invloeden te horen van grote bands als Guns 'n Roses en (de beginjaren van) Metallica, maar daar weten ze dan wel heel fijne dingen mee te doen. De cover van Hit the Lights mag er ook zeker zijn. Mijn persoonlijke favorieten op het album zijn Live Fast Die Young en het afsluitende titelnummer.
Het feit dat de de gemiddelde leeftijd van de bandleden zeventien jaar is, maakt het natuurlijk nog extra speciaal. Een 4/5.

Al bij al is dit album nog wel best te pruimen. Iets beter dan z'n voorganger zelfs. Alleen vind ik dat hier geen echte uitschieters op staan. Elk nummer heeft wel wat, maar geen enkel nummer steekt boven de rest uit. Behoorlijk over de hele lijn, 3,5 is hier de passende score.