Een week of twee geleden heb ik deze voor het eerst beluisterd, en daarna meteen weer aan de kant geschoven.
What was I thinking? Een grote vergissing, zo blijkt nu dus, want een paar dagen geleden heb ik 'm een nieuwe kans gegeven, en plots is het een klein meesterwerk geworden. Ik durf dit zonder meer geniale muziek te noemen. Ik hoor hier flarden new wave, punk, postpunk, en in nummers als Definitive Gaze ook wel electronic à la Kraftwerk. Hij staat nummer 1 in mijn rotatielijst, momenteel krijg ik hier niet genoeg van. Dit zou wel eens een hele mooie score kunnen opleveren.

Sometimes I forget that we're supposed to be in love
Sometimes I forget my position
What on earth is the size of my life?

Na het fantastische Mercurial World waren mijn verwachtingen hooggespannen, maar ze werden tot dusver niet helemaal ingelost. Het klinkt toch allemaal net een tikkeltje meer als bandwerk, wat meer generisch, minder verrassend, verfrissend en origineel dan op het debuut. Wat dat betreft kan ik hoi123's mening wel volgen.

Maar op een of andere manier blijf ik Imaginal Disk toch draaien en raak ik er een klein beetje verknocht aan. Die typische, intrigerende sound van MB zit daar voor veel tussen. En zo groeit een nummer als Cry for Me, dat me bij de eerste luisterbeurten niet opviel, onverwacht uit tot een van mijn favorieten. That's My Floor is ook een sterke nieuwe single.

3.5* voor nu, heel misschien wordt dat nog een 4.

Ik heb een beetje een vreemd gevoel bij dit album. Na ontelbaar keer luisteren blijf ik het iedere keer iets beter vinden, maar toch kan ik mijn 4* maar niet verhogen naar 4,5*. Misschien omdat er niet echt uitschieters à la Motorcycle Emptiness of La Tristesse opstaan. Hoewel Ifwhiteamericatoldthetruthforoneday it'sworldwouldfallapart toch wel in de buurt komt. Wat een heerlijk nummer is dat toch. Die verschillende tempowisselingen in het lied vind ik geweldig. De anti-racismelyrics klinken misschien wat simpel op het eerste gehoor, maar ik vind ze toch vrij briljant.
Conservative say there ain't no black in the union jack
Democrat say there ain't eunough white in the stars and stripes
Compton, Harlem, a pimp fucked a priest
The white man has just found a new moral saviour

Het album blijft zeer sterk over de hele lijn, ik kan er eigenlijk eindeloos naar luisteren.
4****, potentieel 4,5.

Mineral, een nieuwe band met een oude bekende achter de microfoon: Craig Walker, van 2002 tot 2004 zanger van Archive. En die invloed is duidelijk hoorbaar in nummers als Atoms, Stone en Love Divine. Maar verwacht niet té veel Archive, daarvoor is Plastic Ekphrastic bijwijlen wat te braaf, te poppy. Al is daar an sich ook niets mee natuurlijk. Zo dendert het afsluitende titelnummer heerlijk voort op een OMD-achtig synthdeuntje.

Fijn debuut, zonder meer. Favorieten zijn, na de eerste vier luisterbeurten, Love Divine en Mi-clos. Voorlopig 3,5*.

Verslagje dat ik voor een blad geschreven heb:

Met ‘Years Of Refusal’ heeft voormalig The Smithsfrontman Morrissey zijn derde album in vijf jaar tijd klaar, waardoor we hem een gebrek aan productiviteit dus in elk geval niet kunnen verwijten. Maar in tegenstelling tot vele generatiegenoten van ‘m, slaagt Morrissey erin om ook na al die jaren nog zeer behoorlijk muziekjes de wereld in te sturen.

Zoals de titel van het album al verraadt, gaat ook deze langspeler weer over Morrisseys geliefkoosde onderwerp, de liefde, en het liefst nog de negatieve kanten daarvan. Maar hij weet als geen ander hoe dit o zo clichématige thema niettemin zeer gevarieerd te brengen. Zo springt hij over van zwaar pessimisme (‘Something Is Squeezing My Skull’) naar toch een licht optimisme (‘That’s How People Grow Up’) zonder echter zijn immer ironische ik te verdoezelen (‘It’s Not Your Birthday Anymore’). En gelukkig blijven we ook niet gespeend van de typische Morrisseyhumor. In ‘I’m Throwing My Arms Around Paris’ kweelt hij “I’m throwing my arms around / Around Paris because / Only stone and steel accept my love”.
Ook muzikaal gezien bevat ‘Years Of Refusal’ de nodige variatie. Het valt op dat enkele nummers een stuk uitgelatener zijn dan we van Moz gewend zijn. De drums rollen erop los en wie goed luistert, kan zelfs een tikkeltje licht bombast onderscheiden. Het tempo zit er vaak goed in, en de paar trage nummers zijn daar gewoon een welkome afwisseling op.
De twaalf tracks op het album vormen eigenlijk een hecht geheel, alles lijkt een beetje op z’n plaats te vallen. Het album begint met de woorden ‘I’m doing very well’ en eindigt met ‘I’m OK by myself’. Dat kan, me dunkt, geen toeval zijn.

We kunnen haast niet anders dan besluiten dat Morrissey voor de derde keer in één lustrum tijd een positief steentje bijdraagt aan de rockscene. Zonde eigenlijk dat hij er over een paar jaar misschien wel de brui aan geeft. In een interview met de Britse zender XFM verklaarde hij een paar weken geleden immers dat volgens hem artiesten ouder dan vijftig – Mozzer zelf is 49 lentes jong – amper nog iets kunnen voorstellen in het muzieklandschap. Laten we toch maar hopen dat-ie nog niet té snel gaat rentenieren, want een album als ‘Years Of Refusal’, daar zullen we nooit nee tegen zeggen.