Oei, dat ik hier nog geen bericht geplaatst heb.
Dit album heeft een maand of twee geleden een paar weken op mijn mp3-speler gestaan. Tientallen keren heb ik 'm toen beluisterd, tijdens het fietsen, tijdens het lopen of gewoon in bed. Iedere keer opnieuw was het werkelijk een openbaring! Al meteen van bij de opener Modern Love Is Automatic, lijkt het wel of je in een andere wereld terecht komt.
De muziek is zo simpel en tegelijk zo briljant. Ik krijg er telkens weer kippenvel van. Het mooie is ook dat hier naar mijn mening niet één minder nummer op staat. Ze zijn allen zo prachtig op hun manier.
Ik heb het album nu al twee maanden niet meer beluisterd, maar binnenkort zal ik dat maar weer eens gaan doen denk ik. Hopelijk vind ik 'm nog ergens in een platenzaak, want deze moet ik gewoon hebben.
Dikke ***** natuurlijk.

Toen Andrew Hung, 50 procent van het electronicduo Fuck Buttons, zijn eerste soloplaat uitbracht, was mijn interesse gewekt. Maar het ene Fuck Buttons-lid is het andere niet. Terwijl Benjamin John Power onder zijn pseudoniem Blanck Mass recent nog een mokerslag uitdeelde met het geweldige World Eater, overstijgt deze Andrew Hung de mlddelmaat niet. MUzikaal klinkt het verrassend noch vernieuwend: braaf kabbelende gitaren, wat weinigzeggende synthgeluidjes hier en daar. Vocaal is Hung al helemaal een ramp. Denk Damon Albarn, maar met een flinke verkoudheid. Nee, dan liever áchter de knoppen, Andrew.

Na een keer of drie luisteren naar deze opvolger van Funeral, mijn huidige nummer 2, kan ik toch al besluiten dat het weer een pareltje is. Misschien niet het debuutniveau, maar nummers als Black Mirror, Intervention en Windowsill bezorgen mij toch weer rillingen. Een minder nummer heb ik nog niet kunnen ontdekken.
Nog een paar keer luisteren, en dan een oordeel vellen. Maar ik vermoed dat iets rond de 4,5 in het verschiet ligt.

Minste album van Archive, dit? Wat mij betreft allesbehalve. De eerste helft van het album is zonder meer subliem, een pak vintage Archivetoppers op een rij. Toegegeven, tijdens het tweede deel zakt het niveau wat, maar Woman en voor het heerlijke (instrumentale) Love in Summer zorgt toch voor een ruime 4*.

De vergelijking met Radiohead en Massive Attack kennen we zo onderhand wel, maar op dit album hoor ik eigenlijk vooral veel Hooverphonic. Al zit de vrouwelijke zang en de overvloed aan strijkers daar uiteraard voor veel tussen.