Wat een prachtig album is dit! De opener Happiness Is Easy is al meteen een van de beste nummers. Ik ben verzot op die kinderstemmen die af en toe opduiken. Ook de twee volgende nummers zijn prachtig, vooral Life's What You Make It. Prachtige tekst bovendien:
Baby, life's what you make it
Celebrate it
Anticipate it
Yesterday's faded
Nothing can change it
Life's what you make it

Het voor mij beste nummer van The Colour of Spring is de opener van side B, namelijk Living in Another World. Fantastisch van begin tot eind, die harmonica is ook schitterend.
Zonder twijfel is Time It's Time een waardige afsluiter voor dit pareltje. Een nummer van acht minuten, maar toch niets te lang. Je voelt als het ware dat in de laatste minuten het album z'n einde nadert. Rillingen krijg ik ervan

4,5*, maar wel potentiële 5.

Leuke ep, Jungle en Syngergy zijn absoluut top. Naar het einde toe ga ik me wel stierlijk vervelen bij die lange liveversies van Big Smoke.

Ik heb deze cd na een half jaar nog eens van de bibliotheek geleend. Ik vind 'm nu zowaar nog fantastischer! Alle nummers hebben stuk voor stuk briljante teksten, mét dat fantastisch accent, en bovendien zijn het nog eens sterke rocknummers ook. Ik zou niet weten welk nummer mijn favoriet is, ze zijn allemaal zo goed. Om een te noemen, Dikke Lu dan.
Maar gewoon 5* natuurlijk

Precies wat mijn lerares ons ook verteld heeft. Alleen werd het nummers bij ons niet gedraaid

Verder vind ik dit album wel een klein meesterwerkje. Zeer sterke nummers (Plastic Passion, Accuracy, Fire in Cario, Grinding Halt) afgewisseld door wereldnummers, zoals Boys Don't Cry, 10:15, Jumping.. en Killing an Arab. Mijn favoriet van het album is 10:15 Saturday Night, na A Forest het beste van The Cure imo. Maar gewoon een 5*****plaat natuurlijk, én (voorlopig) ook een plaats in mijn top 10 waard.
F.I.R.E.I.N.C.A.I.R.O.

Weer een goed album van The Doors. Vooral Love Her Madly, L.A. Woman, L'America en natuurlijk het onsterfelijke Riders on the Storm zijn fantastisch. De andere nummers vind ik dan weer een stuk minder, maar zeker niet slecht. Het enige nummer dat ik wat te veel vind aan het album is Been Down So Long. Maar zeker een dikke 4**** voor deze L.A. Woman.

Zeker wel! Benieuwd ook welke lekkere productie Regi heeft afgevuurd op deze Nick Drake-classic.

Maar ernstig, dit is wel een release om naar uit te kijken.

Ik was dit album gaan lenen in de bib, omdat ik in een topic (ik geloof de MuMeLadder) het afsluitende titelnummer had gehoord. Dat vond ik een prachtig nummer, dus mijn verwachtingen lagen hoog. Maar spijtig genoeg zijn ze niet uitgekomen. Beetje zwak album vind ik, en enkel Kingdom of Doom doet mij wat (samen met het laaste nummer natuurlijk). Ik begrijp ook niet wat iedereen zo briljant vind aan Herculean. Misschien dat ik het album nog een paar keer moet luisteren om het te weten te komen. Maar ik geef (voorlopig) een 3*.

De lovende recensie van aERodynamIC heeft mij ertoe gebracht om dit album te gaan beluisteren. Het was totaal niet wat ik ervan verwacht had, maar wel steengoed. In het eerste deel van het album staan strijkers, bombastische drums en bezwerende zang centraal. Na buitenbeentje Afterparty (wat mij betreft het enige minpunt) blijft de sfeer donker (Carpe Jugular, dat ís toch gewoon Depeche Mode), maar de muziek wordt iets meer pop-rock.

Al bij al een fantastische verrassing, dit album (en deze band, waarvan ik dringend naar meer op zoek moet). Voorlopige numero uno van het jaar.

Volgens mij hoef je The Horrors überhaupt niet te serieus te nemen. Hun optreden op Dour was dan ook een mix van hilariteit en stevige nummers. Dit album vind ik trouwens zeer behoorlijk. Enkele mindere nummers ook, maar Count in Fives, Gloves en She Is the New Thing zijn gewoon heerlijk (die orgel is zooo leuk!).
4*

Dit album is voor mij een beetje het tegenovergestelde van Hot Fuss. Die klonk meteen heel sterk, maar begon ook even snel weer te vervelen. Wanneer ik Hot Fuss nu nog beluister, dan is het vooral voor de eerste vier à vijf tracks. De rest doet me nog bitter weinig.
Bij deze Sam's Town verging het me net omgekeerd. Na één keer luisteren had ik zelfs zin om 'm terug te dragen naar de bib. Maar elke keer groeide mijn appreciatie. Bij iedere luisterbeurt klonken bepaalde nummers weer wat briljanter. Nummers die mij eerst totaal niets deden, zoals Bling (die baslijn!) en Bones (die belletjes in het begin!), behoren nu tot mijn favorieten van het album.
Uiteindelijk kan ik niet veel anders zeggen dan dat Sam's Town een klein meesterwerk is. Een beleving, een vervoering van begin tot eind.

We hope you enjoyed your stay
Outside the sun is shining, seems like heaven ain’t far away
It’s good to have you with us
Even if it’s just for the day

Na één luisterbeurt ben ik toch ook veeleer aangenaam verrast. Echt wegdromen is het, en daar heb ik geen joints of paddo's of welke geestverruimende middelen dan ook voor nodig.
Bij de voorlaatste track herken ik trouwens een stukje gitaarwerk van Van Halen, dat werd hier nog niet aangehaald.
In ieder geval ga ik me de komende weken nog wel een paar keer laten meeslepen door Chill Out, dat ik overigens leerde kennen dankzij de Hoezen KO.

Recensie die ik heb geschreven over dit weergaloze album.

The Maccabees – Given to the Wild ***** « El Bromista - elbromista.wordpress.com

Als een bloem die langzaam maar zeker open bloeit

Hoe vaak maak je dat nu mee? Eén keer per jaar? Per twee jaar? Om de vijf jaar? Ik neig naar dat laatste. Waar ik het over heb? Er wordt een nieuw album uitgebracht, waarvan je na één luisterbeurt denkt dat er wel wat in zit, na vijf draaibeurten voelt dat je met het album van het jaar te maken hebt en na de tiende keer zegt ‘dit moet een van de beste dingen ooit zijn’.

The Maccabees hebben het geflikt. Hun laatste worp, Given to the Wild, is van een zelden geziene schoonheid. Het is een meesterlijke groeiplaat die zich maar stukje bij beetje prijsgeeft. Als een bloem die langzaam maar zeker open bloeit. Als een rups die zich wonderlijk ontpopt tot een bonte vlinder. Zo moet ook Given to the Wild eerst uit het ei kruipen en verward de wereld rondom zich aanschouwen, om vervolgens langzaam maar zeker haar vleugels uit te slaan en de wijde wildernis in te trekken.

Het gros van de songs balanceert tussen het kleurrijke spelplezier van Arcade Fire (de blaasinstrumenten!) en de zorgvuldig opgebouwde postrock van Explosions in the Sky (elk nummer barst genadeloos los). Een slappe koord waar menig artiest van af zou tuimelen, maar niet zo met The Maccabees. Schijnbaar moeiteloos combineren de Londenaars het frivole met het subtiele, waarbij ze het geheel overgieten met een eigenzinnige saus van weemoed en weidse geluiden. Alsof je je midden in de Amerikaanse Great Plains bevindt. Kijk maar naar het desolate landschap op de hoes.

Given to the Wild is zo’n album waarop je niet alleen favoriete nummers hebt, maar ook favoriete momenten ín de songs. De gitaarveeg in ‘Forever I’ve Known’ die het losbarsten aankondigt, de magnifieke stem van gastzangeres Catherine Pockson die haar intrede doet in ‘Unknow’, het speelse getokkel in ‘Heave’. You name it.

Veelzeggend is dat ‘Pelican’, de razend aanstekelijke radiohit, volledig uit de toon valt met de rest van het album en in feite verre van het beste nummer is op Given to the Wild. Die eer is weggelegd voor – u kiest zelf maar uit – het ontroerende ‘Ayla’, waar een verrassende piano opduikt; het stuwende ‘Went Away’; het beklijvende ‘Feel to Follow’ – op hoeveel manieren kan zanger Orlando Weeks die ene zin uitspreken?; het ontroerende liefdesverdriet in ‘Forever I’ve Known’ - “forever I’ve known nothing stays forever / couldn’t you just lie”. Zeer juist, Given to the Wild is één lange ode aan de nostalgie.

Recensenten en ander gespuis schrijven wel eens dat het zangspel van Orlando Weeks doet denken aan Chris Martin. Daar is nochtans maar weinig van aan. De kwatongen die dat beweren, mogen hun op maat gemaakte earplugs in de pedaalemmer smijten en nog eens goed luisteren naar Given to the Wild: Weeks is absoluut de evenknie van Arcade Fire-zanger Win Butler. Het fragiele stemgeluid en het heerlijke, door merg en been gaande gekreun: geen twijfel mogelijk.

Given to the Wild is het derde album van The Maccabees, en naar verluidt ook het meest volwassene. Maar daar kan ik geen oordeel over vellen: het was pas mijn eerste ontmoeting met The Maccabees. Aangename kennismaking. De publieke opinie beseft het nog niet helemaal, maar over een jaar of vijf zal blijken dat Given to the Wild tot dusver dé plaat van de eenentwintigste eeuw is.

Given to the Wild is voor mij persoonlijk een amper te overtreffen meesterwerk. Niettemin klinkt het titelnummer hier best oké.

Stel je voor. Je bent op reis in Jeruzalem en koopt er een antiek ouijabord, dat achteraf echter op de een of andere bovennatuurlijke manier ongeluk blijkt te brengen. Het overkwam The Mars Voltagitarist Omar Rodriguez. Hij kocht het ding voor zanger Cedric Bixler-Zavala, en sindsdien werd de band achtervolgd door onheil. Overstromingen, kwetsuren, geldnood… you name it. Eén oplossing, moeten ze gedacht hebben: begraven die handel, en er een studioalbum over maken. Het resultaat was de vierde plaat van The Mars Volta: The Bedlam in Goliath.

Al na seconde één wordt de toon gezet in het openingsnummer Aberinkula. Een overweldigende golf van geluiden, gefreak en gezang, die toch harmonisch samengaan en zo een opener vanjewelste opleveren.
Ook Metatron, de tweede track, klinkt opperbest. De voortdurende tempowisselingen zijn ronduit fantastisch, en let ook op de vele improvisaties. Ze voeren je zowaar naar hogere sferen. Dit is The Mars Volta op zijn best, wees daar maar zeker van.
Een nummer als Goliath gaat dan weer de net iets te extreme kant op. Het klinkt wat té chaotisch. Maar dat dat de heren niet deert, staat wel bekend. En die boze geesten moeten toch op een manier uitgedreven worden.
Cavalettas is het langste nummer en neemt net geen tien minuten in beslag. Het is geen geheim dat de jongens van The Mars Volta nogal graag cryptische, moeilijk te ontrafelen lyrics hanteren. “I am a deaf con of angora goats, warning you all who pass this mote,” is daar een van de vele goeie voorbeelden van. Rond minuut zeven wordt een korte maar krachtige saxofoonsolo ingezet, die wat doet terugdenken aan de hoogdagen van progrocklegende King Crimson.
In Ouroboros lijkt Bixler de wanhoop nabij. “It’s not safe in here, and all you ask is why, why, why”. Hij huilt het bijna, terwijl het album zijn einde nadert.
Eerst moet nog voorbij Soothsayer gegaan worden, de voorlaatste track van het album. Dit is het nummer waar het in feite allemaal om draait. Het begraven ouijabord was immers Soothsayer gedoopt. Het lied zelf, dat ingeleid en afgesloten wordt door oriëntaalse geluiden, is nogal langgerekt.
Ook de afsluiter is een vrij teleurstellende song, maar toch heb je meteen de neiging om weer van voor af aan te beginnen. Al was het maar om nog eens te genieten van de twee eerste nummers die, samen met Cavalettas, het hoogtepunt vormen.

Zoals wel vaker brengt The Mars Volta je in vervoering, maar weet je achteraf niet goed wat ervan te denken. Is het nu gestructureerde chaos (een term die ik in dit geval wel graag aanhaal) of arrogant gejengel. Dat ieder er het zijne maar van denkt. In elk geval heeft deze Bedlam in Goliath meerdere luisterbeurten nodig om geheel door te dringen. Mocht de euro dan nog niet vallen, moge het onheil van Soothsayer ook over u neerdalen. En geloof het, zo’n vloek kun je missen als kiespijn. Vraag dat de jongens maar.

Dit album is absoluut een van mijn favorieten van dit jaar. Het heeft inderdaad wat tijd nodig om goed en wel door te dringen, maar wat een topalbum is het toch. En dan die lyrics, bij The Switch and the Spur bijvoorbeeld:

Any pour souls who trespass against us
Whether it be beast or man
Will suffer the bite or be stung dead on sight
By those who inhabit this land

For there's is the power and this is their kingdom
As sure as the sun does burn
So enter this path, but heed these four words,
You shall never return...

Ik zou het bijna een episch meesterwerkje durven noemen, deze Consolers of the Lonely...

Dit was het enige van de vier Smithsalbums dat ik nog niet kende, en na een paar luisterbeurten moet ik andermaal vaststellen dat het maximaal van de punten hier op zijn plaats is. Net zoals op The Queen Is Dead en Meat Is Murder, staan er geen mindere nummers op deze plaat, en is iedere song gewoon een schot in de roos.
Aartsmoeilijk om hier twee favorieten aan te duiden. Elk nummer zit zowel muzikaal als tekstueel prachtig in elkaar.
Om dan toch wat te zeggen: Stop Me If You Think You've Heard This One Before, en natuurlijk Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me.

No hope, but no harm, just another false alarm

5*****

Zeer sterk album van The Strokes. Vooral 12:51, I Can't Win en Reptilia (dat mij telkens weer rillingen bezorgt) zijn subliem. Het niveau van Is This It wordt op dit album imo net niet bereikt, maar komt wel dicht in de buurt. Een waardige opvolger zou ik zo zeggen. Momenteel twijfel ik nog tussen 4 en 4,5*.

Akkoord, allemaal niet heel bijzonder en vernieuwend, dit plaatje, maar het kan mij best bekoren. De twee openingsnummers en vooral Post Break-Up Sex zijn fantastische meezingers, de rest van het album hangt er qua niveau net onder. Simpele maar fascinerende hoes ook.

Na mijn Waterboysmarathon die ik vandaag gehouden heb, moet ik tot mijn verbazing vaststellen dat dit misschien wel mijn favoriete album is van hen. Ik ben verre van een folkliefhebber, maar de mix die deze heren weten te maken tussen folk met zoveel andere genres, is soms schitterend.
Het openingsnummer is meteen mijn favoriet, prachtige melodie en het tempo zit er goed in. Maar nummers zoals The Stolen Child zijn werkelijk ontroerend mooi.
Ik heb dit album wat tijd moeten geven, maar ik stel vast dat hier amper mindere nummers op staan. Samen met This Is the Sea mijn favoriete Waterboys.

Via mijn nieuwe recensieblog 'In 100 woorden': Galore (THUMPERS, 2014) | In 100 woorden - in100woorden.wordpress.com

THUMPERS leerde ik eind vorig jaar kennen als voorprogramma van CHVRCHES (wat is dat dezer dagen toch met bandnamen in hoofdletters?!). Een feestelijke groep, bestaande uit twee Britse jeugdvrienden en een resem sympathiserende musici, die het vooral moet hebben van catchy refreinen, meerstemmige zang en verrassende blazers. Alleen gaat het op den duur allemaal wat op elkaar lijken. Al bij track drie, het bescheiden hitje ‘Sound of Screams’, heb ik de indruk naar een herhaling van voorganger ‘Dancing’s Done’ te luisteren. Gelukkig is het gros van de nummers best genietbaar, wat van Galore al bij al een behoorlijke debuutplaat maakt.

Cut Cut Paste en vooral Box zijn zeer te pruimen, maar Be Good doet me bitter weinig. 3* voor deze EP, A Lesson in Crime is gelukkig stukken beter.