Ik heb deze de laatste tijd heel veel beluisterd, en ik moet concluderen dat Led Zeppelin met deze Houses of the Holy alweer een prachtalbum op haar discografie staan heeft. Er zit een zekere, lastig te omschrijven flow doorheen het album. Het luistert echt heerlijk weg.
Wanneer The Rain Song aanvangt, heb ik steeds het gevoel dat The Song Remains the Same een instrumentaal pareltje was. Maar het lapje tekst dat er toch in zit, is wel prachtig. Zoals deze zin: California sunlight, sweet Calcutta rain, Honolulu starbright - the song remains the same.
Mijn favoriete track is misschien wel Over the Hills and Far Away. Ik ben helemaal weg van de melodie in dat nummer. Rond 1:30 zit er een trouwens een waar kippenvelmoment: de overgang van akoestische naar elektrische gitaar.
The Crunge vind ik het enige mindere nummer op het album, maar via het meer dan behoorlijk Dancing Days en het aangenaam experimentele D'yer Mak'er, komt er alweer zo'n hoogtepunt aan: No Quarter. Een ietwat psychedelisch, dromerig nummer met een verslavende sound.
The Ocean is een waardige afsluiter.
Net niet het maximum van de punten, maar wel een zoveelste 4,5* van mij voor een LZ-plaat.

Alweer een zeer sterk album van Led Zeppelin. Net iets minder dan IV, maar toch nog geweldig. Vooral Heartbreaker en natuurlijk Whole Lotta Love. De drumsolo's in Moby Dick zijn ook erg leuk.
4,5*

Een halfje eraf voor dit album, van 5 naar 4,5. Vooral omdat nummers als Four Sticks of Going to California mij nog maar weinig doen. Het enige echt sterke nummer op dit album (op Stairway na, wat ik ook al wat te veel gehoord heb) vind ik toch wel Black Dog. Hey, hey, mama, said the way you move, gonna make you sweat, gonna make you groove Héérlijke opener!

Ik had m'n jaarlijstjes zo goed als klaar toen Simbi deze kwam droppen. Laat 'm nog maar een weekje groeien, Heart on Fire en Broken klinken het mooist op het eerste gehoor.

Via mijn microblog in100woorden.

Haar modellencarrière heeft Lykke Li weinig goed gedaan: de dame is het musiceren een beetje kwijt. Waar is dat frêle timbre van Youth Novels? De verleidelijke femme fatale van Wounded Rhymes? Op I Never Learn is het stemgeluid van de Zweedse schone zeurderig nasaal geworden. Tijdens toppers ‘Silverline’ en ‘No Rest for the Wicked’ is dat nog te pruimen, maar ‘Love Me Like I’m Not Made of Stone’ klaagt en zaagt, terwijl ‘Never Gonna Love Again’ zomaar een hit van Westlife had kunnen zijn. Tof dat Lykke Li vernieuwt – ik blijf fan – maar hopelijk is I Never Learn geen eindpunt.

Gisteren heb ik deze dame voor de tweede keer live aan het werk gezien. On stage worden de nummers nog veel krachtiger en intenser, Lykke Li barst echt van het talent. Door die livesessies ga ik onbewust ook het album beter gaan waarderen, met name nummers als Complaint Department en Tonight. Ik moet mijn mening van een paar weken geleden nu toch wat herzien, en besluiten dat Youth Novels wel degelijk over de hele lijn boeiend is. De 'opwinding bij sommige critici' begrijp ik meer en meer.