De band Weezer heeft een woelige geschiedenis achter zich liggen. Na een triomfrijke beginperiode namen de bandleden een pauze van een aantal jaar, om vervolgens begin deze eeuw terug te keren met een resem albums die echter niet konden tippen aan het succes van midden jaren negentig. Over and out, dacht iedereen dan, maar kijk: drie jaar later zijn de vier olijke rocknerds uit Los Angeles er alweer met een nieuw album. Het is een titelloos plaatje dat bijgevolg mag worden aangesproken met de kleur van de hoes, dat maakt dan ‘The Red Album’. In het verleden hebben ze ons dat nog al twee keer geflikt, met de blauwe en de groene. Gelukkig is de muziek iets spannender dan die monotone buitenkant.

Het nummer Pork & Beans kent u zeker al. Als het niet is van de videoclip waarin ze talloze Youtubehits parodiëren, dan wel van Studio Brussel, waar het bescheiden zomerhitje de laatste tijd veel te horen was. Dit stukje tekst springt er trouwens uit naar voren: ‘Timbaland knows the way to reach the top of the charts, maybe if I work with him I can perfect the art’. Simpel en gevat, en daarin lijkt Weezer wel te volharden: ongecompliceerde radiorock met een vleugje ironie en maatschappijkritiek, zoals dat dan zo mooi heet. Ook Thought I Knew en de opener Troublemaker zijn van dat aangename, bescheiden kaliber.

Maar er is zeker afwisseling. The Greatest Man That Ever Lived is, zoals de titel doet vermoeden, licht bombastisch, terwijl het meer gematigde Heart Songs een ode vormt aan de muzikale jeugdhelden van zanger Rivers Cuomo. Verder valt er een vleugje punk te bespeuren tijdens Everybody Get Dangerous. Wie goed luistert hoort ook dat Weezer hier en daar een aantal kleine nieuwigheidjes geïntroduceerd heeft. Zo duiken geluiden op als politiesirenes, handengeklap en sprinkhanengetsjirp, en laat Cuomo af en toe de andere bandleden een paar regels meezingen. In het afsluitende The Angel and the One is er zelfs een opbouw naar een climax aanwezig, maar in mijn oren heeft het meer weg van een (weliswaar zeer verdienstelijke) poging tot.

Conclusie is dat op The Red Album oude Weezeringrediënten gecombineerd worden met een stel kleine experimentjes. Die beschrijving klinkt als de ideale plaat, maar dat is de rode lang niet. Allemaal leuk en zo, dat zeker, maar toch verre van perfectie.

Ik krijg een beetje hetzelfde gevoel. Ik was eind 2015 danig onder de indruk van de single To Know You, maar die blijkt nu na twee luisterbeurten ook absoluut het hoogtepunt van het album. De andere nummers doen me voorlopig weinig - jammer genoeg. Ik geef het nog wat tijd, maar de eerste tekenen zijn dus niet al te best.

Hopla, halfje erbij tot 4****. Terwijl ik aanvankelijk vooral werd aangetrokken door de aanstekelijke mix tussen indie en bombast, kunnen nu ook de iets rustiger songs mij bekoren.

Duidelijk een groeiertje, dit album. Favoriet met voorsprong blijft Run Boy Run. Verslavend, die roffelende drums