Qua vreedzame teksten kan Alle Kleuren wel tellen, op dat vlak is dit een topcd.

Reik je hand naar me uit, leg ze in de mijne
En laat ons dromen van betere tijden
Is je huid donkerder of bleker dan de mijne
Laat ons proberen elkaar niet te vermijden!

Niemand op straat spreekt je aan, ziet je staan
Waarom doen mensen elkaar toch zo'n pijn
Zou het niet beter zijn als wij voortaan
Verdraagzaam zijn, verdraagzaam zijn

Maar als je dan kijkt naar de commercialiteit en de muzikale kwaliteit, dan verdient K3 toch niet meer dan 1 of 1,5* vind ik.

Na drie jaar van relatieve stilte, komen de Kings of Leon halfweg 2007 met hun nieuwe album op de proppen. Het is getiteld Because of the Times, en al na een paar ogenblikken, tijdens opener Knocked Up, blijkt dat de plaat niet zal te vergelijken vallen met zijn twee voorgangers. De vier jongens uit de Amerikaanse staat Tennesse, drie broers en hun neef, hebben duidelijk hun wilde haren van de beginjaren verloren. Dat kan je zelfs letterlijk nemen, want zanger Nathan Followill heeft zijn lange, ruige kapsel ingeruild voor een frisse, korte snit.

Het eerste nummer is meteen een klepper van zeven minuten. Vrij indrukwekkend is dat, zeker als je weet dat het gros van de Kingsnummers de grens van de drie minuten niet haalt. Ze moesten het in het verleden vaak hebben van korte maar krachtige songs, rock ’n roll pur sang.
Knocked Up begint rustig en ingetogen. De schelle gitaarklanken bezorgen je zowaar al kippenvel. Regelmatig terugkerende uitbarstingen (hoewel dat nu misschien een groot woord is) zorgen ervoor dat het meteen een van de beste nummers van het album wordt. Een complete, volwassen song: dat belooft voor de rest.
Het derde lied, On Call, is misschien wel het bekendste. Na de openingszin ‘She said call me now baby, and I’d come on running’, zet bassist Jared Followill de overbekende basslijn in, die op festivals zowaar door volle weides meegezongen wordt. (Wat dat betreft was de zomer van 2007 trouwens een zeer vruchtbare periode voor het viertal. Ze speelden op roemrijke festivals als Rock Werchter, Pukkelpop en Lowlands). Knap ook hoe Nathan verschillende malen op hoge, schrille toon ‘be there’ kweelt. Door merg en been gaat het.
De band blijft verder erg goed op dreef. Black Thumbnail en My Party zijn twee vrolijke swingers, waarna het iets meer ingetogen True Love Way volgt (dat naar het einde toe echter wel heerlijk losbarst). Het nummer gaat over een liefde die niet doorgaat: ‘We'd be so free, happy alone, sharing a smile, so far from home’ zingt Nathan.
In Fans, nog een song die als single werd uitgebracht, wordt andermaal een sterke zangprestatie neergezet. Het lied is opgewekt en jolig, en zonder schroom kan het ook tot de paar hoogtepunten van Because of the Times gerekend worden.
Jammer genoeg begint het album naar het einde toe toch wat te slabakken. Camaro is wel nog een fijn nummer, niet meer of niet minder dan dat. Maar de rest van het slot lijkt nogal wat op elkaar. Vooral The Runner en Trunk komen lichtjes over als ‘opvullers’.
Maar desondanks is BotT zeker een zeer voortreffelijk werkje geworden. Mijn persoonlijke favoriet, de waanzinnige opener Knocked Up, behoort tot de betere nummers uit 2007.

Dan rijst natuurlijk weer de vraag: welke Kings? Die uit de beginperiode, van hits als Red Morning Light en Molly’s Chambers, of die van nu? Moeilijk te zeggen. Because of the Times heeft een paar geweldige uitschieters, maar dommelt bij vlagen ook wat in. Terwijl net daar een album als Youth & Young Manhood, overings hun debuut uit 2003, over de hele lijn blijft boeien. Ik blijf in het midden en zeg dat ze bezwaarlijk kunnen worden vergeleken. Ze hebben beide hun charmes, en Because of the Times is meer dan behoorlijk.

Het moet nu zowat tien jaar geleden zijn dat ik voor het eerst dat heerlijke begin van Die Roboter hoorde. Het werd gebruikt voor een videofilm van het paasfeest op mijn school, bij een machine die paaseieren maakte. Ik had er toen natuurlijk geen enkel idee van dat die fascinerende geluiden het werk waren van deze vier Duitse kunstenaars, Kraftwerk genaamd.
Pas jaren later zou ik dat ontdekken. En hoe. In de vorm van een volledig album dat uitpuilt van de fascinerende geluiden, weliswaar in een gestructureerde volgorde gegoten. Om zo tot een meesterlijk eindresultaat te komen, namelijk Die Mensch Maschine (of 'The Man-Machine', zo u wilt).
Ik kan er momenteel niet genoeg van krijgen. Bij elke luisterbeurt ontdek ik weer nieuwe dingen, en kan ik blijven genieten van de rest. En zo moet dat zijn bij muziek.
Een plaatsje in mijn top 10 voor De Mensmachine.