Mooie recensie, alleen met die laatste zin ben ik het grondig oneens. De twee laatste nummers zijn naar mijn mening de beste van het album.
Samson Rui vooral tekstueel. Bijvoorbeeld:

Rex of Blacky of César,
ruien doen ze altegaar
elke hond zegt eens per jaar:
de kapper zonder schaar is daar

en dan die epische laatste strofe:

Wordt mijn kinderdroom ooit waar:
Gertje de veroveraar
vliegt van pool naar evenaar
op zijn matras van Samsonhaar

Afsluiter Piraten-potpourri is voor mij zelfs gewoon het beste nummer dat S&G in al die jaren gemaakt hebben. Toen ik jong was, was het al mijn favoriet, nu nog steeds. Het nummer zit vol avontuur, tempowisselingen en fantastische lyrics. Mijn favoriete stuk:

Een echt piraat heeft een gaatje in z'n oor
een gaatje in z'n oor
Met een ringetje er door

Een echt piraat heeft een bootje op z'n borst
een bootje op z'n borst
En een vreselijke dorst

Soundtrack die wat op en neer gaat. De meeste nummers klinken weer erg goed in de film, maar apart is dat een stuk minder. Vooral Vamos a Bailar vind ik vreselijk. Twee uitschieters zijn wat mij betreft Push It to the Limit en She's on Fire.
3,5*

Eigenlijk is dit toch best een wisselvallige Simple Mindsverzamelaar. Hier staan een paar van hun beste nummers op, ik noem Waterfront, Someone, Somewhere in Summertime en Glittering Prize. Daartegenover staat echter een hoopje songs die ik toch een pak minder vind dan vroeger. Alive and Kicking en Belfast Child, om er nu twee bekende aan te halen, behoorden ooit tot mijn favorieten maar zeggen mij nu nog bitter weinig.
Het gaat hier dus nogal op en neer; ik zeg een halve eraf, 3,5*. Het echt goeie SM-werk is uiteindelijk gewoon op de reguliere albums te horen.

Leuk plaatje, vooral Who Wears the Pants en Peter Pan Syndrome. Inderdaad bijzonder veel invloeden van de vroege Cure, wat niet slecht is natuurlijk. Al lijkt My Precious wel een herwerking van Jumping Someone Else's Train.

De opzwende energie van op de eerste albums moet op Mirror Mirror grotendeels plaats ruimen voor iets dreigender deuntjes. Of daardoor aan kwaliteit wordt ingeboet? Ik dacht het niet. Het geheel blijft overgoten met de heerlijke, heldere stem van Adele Bethel. Al neemt ook Scott Paterson soms de zang voor zijn rekening.

Favorieten: Silver Spell (doet mij heel vaag aan Silent Shout van The Knife denken) en Breaking Fun.

breaking fun
the scratches are itchiiiiiiing

Zonde dat deze fantastische band niet meer actief is.

Dit album is voor mij nu al hét album van het jaar. Heerlijk opzwepende muziek met een fantastisch gitaargeluid, en onmogelijk om bij stil te blijven zitten. Er wordt van het ene hoogtepunt naar het andere gesprongen, en wat hoor ik de stem van die zangeres toch ook zo graag.
Na tientallen keren luisteren wordt het nog alleen maar beter. Lang geleden dat ik nog zo enthousiast geweest ben over een nieuw uitgebracht album.
Enorm moeilijk om hier favorieten uit te halen, maar toch: This Gift, House in My Head en:

She has a gilt complex
Break her neck
Now she's run-run-running right over the edge

Geweldig album - uitgebracht in eigen beheer - dat zich voordoet als score van een (fictieve) 80's sciencefictionfilm.

Een nobele onbekende, die Starcadian, maar waarlijk de nieuwe Daft Punk. Hoogtepunt is Pompey Pirate. Doet erg denken aan met name Contact en Giorgio by Moroder van het laatste Daft Punk-album.

En van videoclips heeft-ie ook pap gegeten. Met een budget van amper $ 200 maakte Starcadian dit pareltje bij He^art.

Het vraagt een paar luisterbeurten, maar nu weet ik het wel zeker: deze Bloodsports bereikt nagenoeg helemaal het niveau van Suedes hoogdagen. Vooral de eerste helft van het album wervelt de het een lieve lust is (Snowblind! ). Meteen maar 4****, met optie op meer.

Ook weer een prachtige hoes trouwens.

Dit album kocht ik een jaar of wat geleden voor 2€ op een cd-beurs. Ik kende Supertramp van Breakfast in America en Crime of the Century, allebei erg sterk. Maar dit debuut deed mij na een keer luisteren eigenlijk niets. Nu, al die maanden later, is het jammer genoeg niet verbeterd. Het enige nummer dat ik nog vrij goed vind is Maybe I'm a Beggar. Try Again is me wat te lang en de rest is al helemaal niets 2,5* dan maar, net de helft.