Als het werkt, dan wérkt het ook echt. Dan is het ofwel swingend, sensueel of dreigend, soms alledrie tegelijk. Maar als ze ernaast zitten, dan zitten ze er écht naast. Dropped is inderdaad een voorbeeld. Toch vind ik dit een zéér mooi werkje, het titelnummer is majestueus.

Wat lekker, wat een goddelijk album, grijsgedraaid heb ik 'm.

De gladde sfeer, de overvloedige productie met saxofoons, de achtergrondzangeressen,..een heel ander gezicht van mijn favoriete muzikale kameleon die zichzelf nooit helemaal weet te vermommen, want de stem blijft hem verraden, een stem die zelden beter was dan op dit album. Het album bevat een paar draken van nummers wel die toch gewoon goed zijn, zoals ''Baby Stop Crying''.

Vaak (dagelijks!) vraag ik mij af of Dylan tot dit album kwam door Phil Spector en Leonard Cohen aan het werk te zien tijdens de sessies voor Death of A Ladies' Man, waar Bob ook even bij aanwezig was (bijna onhoorbare backing vocals op de anthem ''Don't Go Home with your Hard-On''), want Street-Legal neemt zo'n beetje dezelfde soort plaats in binnen Bob's oeuvre als die gladde Spector plaat doet binnen het oeuvre van Cohen.

De liedtekst van de laatste plaat op het album is één van de beste die Bob schreef.

There’s a white diamond gloom on the dark side of this room
And a pathway that leads up to the stars
If you don’t believe there’s a price for this sweet paradise
Just remind me to show you the scars

En dan de wanhoop in Bob's stem bij de laatste zinnen van dat lied! Ik ga het niet eens citeren. Mocht u dit lezen, beste musicmeter gebruiker, gewoon dat album opleggen en uitluisteren tot u die snik, die kreet heeft gehoord!

5 *

Blijft staan als een huis, jaren later. Belachelijk invloedrijk geweest, al is enkel Frank Ocean echt goed van die discipelen (Drake mag van mij opzouten). Amazing is niet echt wat de titel doet vermoeden en Lil Wayne is nogal bespottelijk in zijn verse, voor de rest; meesterwerken, meesterwerkjes en fijne vullertjes.

Ik mis wat samenhang in dit album, ondanks dat de sound wel consequent is. Het voelt meer aan als een collectie singles en is ook lyricaal gezien wat oppervlakkig. Zeker zijn minst goede album in mijn ogen. De punten die ik eraan geef zijn hoofdzakelijk voor Flashing Lights and Can't Tell Me Nothing, dat zijn twee van Kanye's beste nummers ooit. Een hoop tracks mogen er echt wel zijn (Everything I Am) maar het vonkt niet echt.

Het lyrische smaakje aan dit album bevalt best goed, de featuring artiesten zijn veel beter dan op College Dropout, waar enkele mannen de tracks een beetje kwamen verprutsen. Hier niet, zelfs Adam Levine van die kutband zet hier een passende toon, vooral met dank aan Jon Brion en Kanye want die slaan dit balletje rechtstreeks het park uit. Alle tracks glijden als gesmolten boter zó je oren binnen. Leuk ook dat Common zijn eigen track krijgt. Celebration en We Major vind ik er wel nét teveel aan. Hey Mama en Roses zijn mooi doorvoelde en gevoelige tracks. Uniek album, die mix van orkest en soul. Knap! 3,5 *

De hele trukendoos gaat open en Kanye en zijn all-star team van producers en rappers storten zoveel geld, goud, drugs, liefde, ego, zelfhaat en seks op tafel dat de poten het begeven. Een album dat zó goed is dat zelfs de slechtere nummers goed zijn....All of the Lights is af en toe corny maar het nummer lijkt haast een waanzinnige parodie op moderne übercommerciële R&B-Rap hybrides, met een achterlijke overdosis vocalisten (Elton John, really?) en een hook die een permanent plaatsje in je brein uitsnijdt. 'Hell of A Life' is aanvankelijk moeilijk te pruimen, het sample van Black Sabbath lijk tamelijk prut en ongepast...maar dat komt vooral omdat het volgt op de transcedentale hypnose trip van 'Runaway' want na vier minuten wordt het ineens meesterlijk en klopt het geheel (HONEYMOON ON THE DANCEFLOOR.....gevolgd door een rare klikklak paardenhoeven beat en het uithijgen van Kanye) en bedenk je je dat de lelijke platheid en de goorheid van het geheel misschien exact het punt was na het kwestbare 'Runaway'. En zo grijpt ieder nummer weer in het andere en voel je je op een emotionele achtbaan, geleid door iemand die emotioneel de weg wat kwijt is maar op de toppen van zijn kunnen aan het werken is. In vorige albums heeft Kanye nogal ongelukkige keuzes gemaakt voor gastoptredens en ja, Fergie en Chris Rock, hadden hier ook niet gehoeven maar Nicki Minaj op Monster, Rick Ross op Devil in a New Dress en Pusha T in Runaway, die mogen alledrie in de top 10 van beste guest verses in hiphop ooit.

Dit blijft een goed album, het is een zeer coherent en een goed doorlopend geheel. Het is wel waar dat de skits de boel wat vertragen en zeker 16 en 17 na elkaar zijn er wat teveel aan. Die laatste zes minuten van Last Call zijn irritant rommelig verteld en oninteressant. Jammer dat het album op zo'n gedrocht eindigt. Big-ups voor All Falls Down en Two Words, meesterwerkjes van producing. Voor de rest staan er een hoop liedjes op die mij nu wat corny in de oren klinken, zoals Slow Jamz, breathe in breathe out en Get 'Em High. Mijn appreciatie is wel wat geslonken met de jaren, komt ook omdat zijn laatste twee albums zo next-level zijn dat die eigenlijk al zijn vorige werk doen vergeten.
3*

DIT IS HEEL ERG GOED.
EEN KLASSIEKER.
EEN GEK CIRCUS VAN EEN PLAAT.
WAT KAN DOOM ZIJN WOORDEN HEERLIJK VERVLECHTEN IN WAANZINNIGE ALLITERATIES EN ANDERE RIJMSCHEMA'S.
HELDHAFTIG GOED.

All Caps is het beste nummer.

4,5 *

Ik kan me geen nummers voor de geest halen die zo perfect en hartverscheurend een gevoel van totale eenzaamheid weten neer te zetten als ''Gone, gone, gone'' op deze plaat.
Mijn favoriete Miles, echt prachtig!

5*

The Smiths recent ontdekt, eerst was ik niet echt overtuigd, vooral omdat de teksten op eerste luisterbeurt wat plat en pathetisch lijken. De muziek is echter zó lekker dynamisch en strak dat ik bleef terugkomen bij de platen. En nieuwe luisterbeurten onthullen steeds weer nieuwe lagen van ironie, sarcasme en verdorie zelfs humor in de tekst. En zo rijpt ook de muziek steeds meer en meer, hoe vaker je het je oren in laat stromen. Hatfull of Hollow en deze ken ik nu van buiten en als er in hun discografie een betere plaat is dan deze zou ik zeer blij verrast zijn want dit is meesterlijk.
Bigmouth Strikes Again en There's A Light that Never Goes Out zijn juwelen!

4,5 *