Jemig, wat een schizofrene plaat. Eerste helft is totaal niet interessant. Afwisselend wat Beatles van den Aldi en alles behalve noemenswaardige glamrock. En dan verschijnt daar plots The Prophet’s Song, een compositie die juist enorm opvallend is en bij vlagen flink uit de bocht schiet. Daarop volgt het sterke Love of My Life en niet veel later één van de meest memorabele nummers uit de popgeschiedenis.

Hadden ze maar het hele album zo veel lef getoond als op de tweede helft.