wat een nare muziek! Ik word er helemaal chagrijnig van. al dat lawaai is niet om aan te horen en er zit niet eens een leuk melodietje bij ik versta die man ook nauwelijks en de paar zinnen die ik hoor zijn voor emoes. Wat ik ook niet snap is dat lelijke gitaarspel. Als je geen gitaar kan spelen probeer het dan nog een beetje te bedekken door de lelijke bijgeluidjes weg te werken en wat duurt het lang zeg ik heb het echt met pijn weten uit te zitten het is net zo lelijk als die hoes. Ergens op het einde wordt de muziek ook opeens heel hard en dat doet gewoon pijn aan je oren.

Lelijk, naar en chagrijnig album!

Wat is dit een feestje, deze mixtape. Gilligan Moss heeft een greep gedaan uit de betere nummers van de animatieserie Adventure Time en deze een remix gegeven. De mixtape heeft een heerlijke flow. Voor de fans van Adventure Time zijn de nostalgische gevoelens een aangename bonus, maar die zijn zeker niet noodzakelijk om hiervan te genieten.

De muziek van Gilligan Moss is warme house, maar krijgt door het songmateriaal van Adventure Time een folky en soms ook glitchy sfeertje. Daardoor zou ik het misschien eerder indietronica noemen. Maar vooral hartverwarmend.

World Music ontdekte ik pas op 29 december, maar maakte tot het laatste moment nog een kans op een plek in mijn eindejaarslijstje. Goat maakt zeer bijzondere muziek. Ik hoor o.a. West-Afrika, Scandinavië en Zuid-Amerika. Ik hoor de hypnotiserende perscussies van Can, de psychedelische gitaren van Hendrix en de funk van Fela Kuti. Maar bovenal een dikke klodder psychedelica. Er valt nog veel meer te vinden in deze plaat, dat is aan de toekomstige luisteraars om zelf te ontdekken. Toen ik een verzamelplaat kocht met Afrikaanse psychedelica was ik eigenlijk op zoek naar deze muziek, daar kwam ik dus wel pas een jaar later achter. Wat ook erg knap is van deze Zweedse band is dat ze stiekem heel erg catchy zijn. Ik hoor veel originele en aanstekelijke riffs. Ook zijn er genoeg funky baslijntjes aanwezig. Als je interesse hebt in Afrikaanse muziek en van Fela Kuti en Can houdt is dit absoluut een aanrader!

"Oei, Gorki" was het eerste dat ik dacht toen ik deze tip van jassn kreeg. Ik kende Gorki eigenlijk alleen van het nummer Mia en dacht een saaie Boudewijn de Groot-achtige zanger met gitaar te krijgen. Ik heb geen idee waar ik deze associatie vandaan haalde, Mia lijkt niet op Boudewijn en Boudewijn vind ik helemaal niet saai. Ook Mia vind ik nu een uitstekend nummer.

Toen ik het artwork zag met de tracktitels en jaartal had ik al zo'n vermoeden dat ik het misschien aan het verkeerde eind had. Na Ode an die Freude had ik echt geen benul meer van wat ik ging krijgen. Toen de electrische gitaar inviel op We Zijn Zo Jong werd het allemaal wat duidelijk, dit is helemaal geen saaie muziek! Toch vond ik de teksten nog niet helemaal overtuigen - het belangrijkste onderdeel bij dit soort muziek - ik vond het iets te makkelijk op het eerste gezicht. Maar naarmate het album vorderde kreeg ik ook steeds meer vat op de teksten. Vanaf "red mijn ziel vooral, maar ook mijn mooie lichaam" was ik wel redelijk om. Al was het nog altijd oppassen voor de Spinvis/Roosbeef valkuil om dit soort teksten iets te ver door te draven.

Na een hoop luisterbeurten ben ik er wel over uit: Luc de Vos schrijft geniale teksten. Het enige minpunt is dat het wat te eentonig is en ik denk dat dat ligt aan de melodielijnen van de zang van Luc de Vos. Bijna elke zin zingt hij op dezelfde manier. Maar desalniettemin een mooie verrassing!

4*

Grizzly Bear was een van de weinige (voor mij) bekende namen die niet teleurstelde. Bij Sigur Rós, The xx en GY!BE waren de verwachtingen en stuk hoger dan het resultaat. Hier komen ze de verwachting precies na. Net als bij Veckatimest was ik in het begin nog niet helemaal overtuigd, maar bleven de nummers in mijn hoofd zitten en werden ze ook almaar beter en beter. Een typische groeiplaat dus. Terwijl ik groeiplaten meestal associeer met moeilijke muziek, is dit popmuziek met een toegankelijk folkrock-randje. De kracht zit hem erin dat die ogenschijnlijk simpele nummers zo ontzettend sterk in elkaar zitten dat ze maar niet willen vervelen. Grizzly Bear beheerst het songwriting tot bijna in perfectie. De laatste drie afsluiters zijn een hoogtepunt op dit gebied. The Beatles en The Beach Boys moeten hier gewoon voor onder doen.