menu

Hier kun je zien welke berichten Teunnis als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Taj Mahal - Taj Mahal (1968)

3,0
Het is dat dit zo goed ingespeeld is, maar eigenlijk is deze plaat zo slaapverwekkend dat het een onvoldoende rechtvaardigt. Voegt naar mijn inzicht helemaal niks toe aan wat er hiervoor al gemaakt was.

The Beatles - Abbey Road (1969)

3,5
Vergeleken met de andere twee Beatles-albums die ik heb (Revolver en Sgt. Peppers) is het niveau hier wat constanter. Waar die twee platen een paar melige en oninteressante nummers erbij had, heb ik hier alleen dat gevoel bij Octopus's Garden, en ach... een melig nummertje mag er wel tussen staan. Het eerste deel bevat drie geweldige nummers, Come Together (misschien wel mijn Beatles-favoriet), Something en I Want You (She's So Heavy). Het tweede deel begint geweldig met Here Comes the Sun. De medley is bij vlagen heel erg goed en bij vlagen gewoon goed. Ook wel leuk om te horen dat The Beatles inspiratie haalt uit de andere bands van die periode, terwijl bijna al die bands weer geinspireerd werden door The Beatles zelf.

The Mothers of Invention - Absolutely Free (1967)

4,5
Waar je bij Freak Out! nog je twijfels kon hebben over wat voor een geweldige muzikant en componist Zappa is, wordt het hier toch echt heel duidelijk dat hier een genie bezig is. Bij Freak Out! ging het voornamelijk om de maatschappijkritiek, humor en experimenteren. Op Absolutely Free zijn deze elementen nog steeds aanwezig, maar nu komt ook het talent voor componeren en gitaar spelen meer naar boven drijven, met als hoogtepunt natuurlijk Invocation and Ritual Dance of the Young Pumpkin.

Het eerste deel is een ode aan alle groenten en dan in het bijzonder pruimen, alhoewel dat eigenlijk geen groente is. Net als pompoen. Fantastische sneer naar de "vegetables" a.k.a. "plastic people". Het tweede deel heeft dezelfde opbouw. Als je Plastic People ziet als een algemeeen intro van de hele plaat, zijn er dus twee suites elk bestaande uit zes nummers. Eerst de groente, en vervolgens, wat minder metaforisch, over de amerikaanse cultuur. Bij beide suites zit de climax in het vijfde nummer. Bij de groenten is het een volledig geschift instrumentaal nummer, in het tweede deel een volledig geschifte rockopera.

Persoonlijk vind ik deze veel beter dan Freak Out!, omdat het debuut het teveel enkel moet hebben van de teksten, terwijl deze net zulke geniale teksten heeft, maar betere composities. Net geen 5*

The Mothers of Invention - Uncle Meat (1969)

5,0
Crosspost:

Teunnis schreef:
Dan maak ik meteen gebruik van het moment. Want dit jaar wil ik één plaat even in een bijzonder zonnetje zetten. En nee, niet mijn #1 uit mijn Top 10 - ik ga er van uit dat iedereen die al geluisterd heeft of van plan is het de komende weken te luisteren. Wel een ander album van hetzelfde genie.

The Mothers of Invention - Uncle Meat

https://www.musicmeter.nl/images/cover/20000/20228.jpg

Er zijn twee redenen waarom ik dit album hier wil toelichten. De eerste is een hele belangrijke waarschuwing, dus caps lock incoming:

LUISTER NIET DE VERSIE OP SPOTIFY!!!

Of genuanceerder gezegd: pas op dat je niet de latere deluxe-uitgave luistert met de zogeheten "Uncle Meat Film Excerpts". Dat is namelijk 40 minuten aan audiofragmenten voor de nooit echt helemaal afgemaakte film Uncle Meat. Het is voor een hardcore-Zappafanaat geinig materiaal, maar ook niet meer dan dat. Voor de minder harde die-hards is het gewoon erg storend en verpest dit het album. Als je per se Spotify wilt gebruiken, zet de nummers dan even in een eigen playlist en verwijder de bonustracks (Uncle Meat Film Excerpt Part I, Tengo Na Minchia Tanta en Uncle Meat Film Excerpt Part II).

Dan de tweede en initiële reden dat ik dacht ik moet hier iets over schrijven in dit topic: Uncle Meat is typische SvhJ-muziek avant la lettre. Eens in de zoveel tijd steekt in het hedendaagse Song van het Jaar-topic de discussie op dat de muzieksmaak aldaar afwijkt van andere plekken op MusicMeter. Een hoog kunstschoolgehalte en veel pretentieus en ingewikkeld gedoe. Als SvhJ al in 1969 had bestaan, met hetzelfde soort stempubliek, dan had Zappa in 1969 een keer of zes de maandfinale gewonnen, schat ik. Uiteraard ook een keer of twee met materiaal van Hot Rats, maar Uncle Meat staat echt helemaal bol van de SvhJ-approved muziek: Nine Types of Industrial Pollution, Dog Breath, in the Year of the Plague, The Uncle Meat Variations, Ian Underwood Whips It Out [Live on Stage in Copenhagen], King Kong IV, King Kong VI; ze zouden stuk voor stuk potentieel SvhJ-maandfinales kunnen winnen. Geen onrealistische schatting dat het dan wel vier keer met Uncle Meat was gelukt. Dat daarnaast ook Willie the Pimp en The Gumbo Variations van Hot Rats zouden hebben gewonnen, daar kan eigenlijk geen twijfel of bestaan. Maar goed, dit gaat over Uncle Meat.

Uncle Meat is één van de meest bizarre albumervaringen die je kan krijgen op het gebied van Zappa, maar tegelijkertijd ook één van zijn beste en waarschijnlijk de meest avontuurlijke. Het schiet alle kanten op, maar tegelijkertijd is er over elke seconde op het album nagedacht om er een complete ervaring van te maken. Zo bestaat het middenstuk van Dog Breath, in the Year of the Plague (een klein minuutje) uit veertig verschillende tracks, heel nauwkeurig samengesteld en aan elkaar geplakt door Zappa. Hot Rats is een mijlpaal in studiotechnieken, duidelijk hoorbaar aan de kristalheldere productie. Uncle Meat gaat nog heel wat stappen verder, maar doordat het nogal Zappa-esque is misschien minder snel hoorbaar voor de vluchtige luisteraar. Ga er dus goed voor zitten, pak er een whisky bij, doe de lampen uit, heb een fantastische geluidsset of zet een goede koptelefoon op en geniet van de reis. Wie Uncle Meat weet te begrepen, begrijpt Zappa. En dat betekent dat je nog een hele shitload aan geweldige albums tegoed hebt. Veel plezier!

The Mothers of Invention - We're Only in It for the Money (1968)

4,0
Onder alle satire zit wel een verdomd geniaal portie muziek verscholen. Luister bijvoorbeeld maar eens naar het duo Let’s Make the Water Turn Black / Harry, You’re a Beast op het album Make a Jazz Noise Here. Maar ik ben het met je eens dat de satire hier soms te veel de overhand neemt. En soms wat te makkelijk en/of flauw is.

The Veils - Nux Vomica (2006)

4,0
Typisch zo'n album waarvan je weet dat je hem leuk gaat vinden, maar waar je op de een of andere manier nooit aan toe bent gekomen om te luisteren. Maar gelukkig dankzij het 'Ga dat album eens reviewen'-topic ben ik er nu dan eindelijk toe gekomen.

Het eerste wat ik dacht toen ik deze cd hoorde was 16 Horsepower (en natuurlijk Nick Cave, maar das niet meer dan logisch ). Finn Andrews zingt in het eerste nummer precies hetzelfde als de zanger van 16 Horsepower. Maar niet dat ik dat nou zo erg vindt. Erg gaaf zijn de uithalen van Andrews. Dat is toch wel de kracht van deze plaat. Het volgende nummer is wat poppier, en dan komt bij mij de associatie met Arcade Fire (met name Haïti). Ook het derde nummer is wat luchtiger. De vrouwelijke achtergrondzang vindt ik zeer geslaagd. Eén van de betere nummers van dit album. Vervolgens een heel ander soort nummer, maar net zo goed. Lekker hectisch, daar hou ik wel van

Ook de twee nummers hierna zijn weer goed, wel iets minder, daar hebben ze in het Engels een goed woord voor, 'remarkable'. Under the Folding Branches doet me denken aan een bepaalde artiest, kan het me alleen niet voor de geest halen. Mooie ballad. De strijkers zijn er erg mooi in verwerkt. Ook is de subtiele vrouwelijke achtergrondzang (enkel een paar seconden), altijd mooi om dit soort kleine details eruit te kunnen halen.

Hét nummer van deze plaat is natuurlijk het titelnummer. En opnieuw is de zang heel bijzonder mooi. Lastig uit te leggen, maar het is net als Bob Dylan een bepaalde manier van klemtonen leggen en ritme, waardoor de zang ongelooflijk mooi 'valt'. Lekker dreigend sfeertje in het nummer. Heerlijk die uitbarstingen, en op het eind die (Hammond?)-orgel Om het kort te houden, een geweldig nummer.

One Night on Earth is gewoon goed, niet meer niet minder. De afsluiter House Where We All Live is ook écht een afsluiter. Doet me weer aan hetzelfde denken als bij Under the Folding Branches. Ik ga wel eens wat research plegen.

Zoals ik al verwacht had een mooi album. Ik hou het voorlopig op 4*, maar verhoging is al heel dichtbij.

The Waterboys - The Waterboys (1983)

3,5
De eerste plaatkant overtreft This Is the Sea. Maar de tweede helft stelt daar tegenover enorm teleur. Zeker van I Will Not Follow heb ik zoiets van: dat hadden ze zelf toch ook wel kunnen horen dat dit helemaal niks is?

Een album met twee gezichten dus. Gemiddeld misschien net zo goed als This Is the Sea, maar als complete luisterervaring heel wat minder vanwege de matige tweede helft.

The Waterboys - This Is the Sea (1985)

4,0
Soms heb je gewoon behoefte aan een bepaald soort muziek. En ik had van een soort nog niet voldoende muziek. Dit moet je niet zien als een genre, maar meer een soort gevoel dat je bij een album hebt. Daarom kan ik het ook niet meer noemen dan 'een bepaald soort muziek'. The Waterboys was precies wat ik nog nodig had.

Don't Bang the Drum en The Pan Within kende ik al. Twee geweldige nummers. De trompetten op Don't Bang the Drum geven al aan dat dit niet zomaar een jaren '80 album is. De zang is ook zeer overtuigend in dit nummer. The Whole Of The Moon is een aardig nummer. Tekst die makkelijk in je hoofd blijft zitten en ook een herkenbare melodie. Het is niet voor niks de best verkochte single van The Waterboys. Een erg sterk in elkaar stekend popnummer. Helaas stijgt het nergens naar het niveau van genialiteit.

The Pan Within doet dit juist enorm. Het stukje vanaf ongeveer 1:18 is echt geweldig. Vooral als de viool erbij komt. Opnieuw een nummer met een herkenbare melodie en tekst, maar nu met een vleugje genialiteit. The Waterboys onderscheiden zich vooral door het gebruik van ongebruikelijke instrumenten voor die tijd (meest opvallende natuurlijk de trompet). Be My Enemy is het meest 'rockende' nummer. Ik vind hem ook het meest modern klinken.

Al met al een erg leuk album. Dankzij de invloeden van verschillende muziekstijlen klinkt dit in vergelijk met andere jaren '80 albums minder gedateerd, omdat het minder 'eenvormig' klinkt. Maar er ontbreekt iets om dit een meesterwerk te noemen. 4*

Todd Rundgren - Something / Anything? (1972)

4,0
Ondanks dat dit album zijn zwakke momenten kent, ben ik erg onder de indruk geraakt van Todd Rundgren en erg benieuwd om meer albums van hem te horen. Zowel de wat experimentelere dingen (vooral het tweeluik Breathless en The Night the Carousel Burned Down) als de perfecte popliedjes (zoals I Saw the Light en Hello, It’s Me) smaken erg goed. Goed oog voor detail, sterke arrangementen en veel te ontdekken binnen de nummers. Mijn vader heeft me vaak aangespoord om Rundgren te gaan luisteren, maar ik had altijd het idee dat zijn muziek wat te veilig voor mijn smaak zou zijn. Maar dat is het allerminst, ondanks zijn gave om perfecte popliedjes te maken.

De eerste plaatkant bevalt me trouwens het minst. Daarvan overtuigt eigenlijk alleen de opener. De anderen hebben elk meerdere hoogtepuntjes en hier en daar een misser.