menu

Hier kun je zien welke berichten Teunnis als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Cannonball Adderley - Somethin' Else (1958)

4,5
Ook in het kader van het Tip 250-topic

Een plaat waar Cannonball Adderley, Miles Davis en Art Blakey aan mee doen is gegarandeerde kwaliteit. Miles Davis en Cannonball Adderley zijn beiden te horen op de bekendste jazzplaat aller tijden, Kind of Blue. Art Blakey is mijn favoriete jazzdrummer (toegegeven, ik ken er niet zo veel), met zijn Jazz Messengers en onder leiding van Thelonious Monk heeft hij prachtig werk geleverd. De twee Jones'en kende ik nog niet.

Somethin' Else begint met een jazzstandard en Cannonball's bekendste nummer; Autumn Leaves. Autumn Leaves is een zeer toegankelijk jazznummer dat opgebouwd is rond één thema, uitgebreid met verschillende solo's. Het is Miles Davis die hier de show steelt. We horen een blauwdruk van Kind of Blue, dat een jaar later werd uitgebracht. Ook de warme klanken van Adderley's alt sax klinken mooi en horen we ook terug op Kind of Blue. Aan het eind is het nog even de beurt aan Hank Jones op de piano, maar dat doet me vrij weinig (en duurt gelukkig ook niet zo lang). Dan hoor ik liever Bill Evans. Autumn Leaves had makkelijk op Kind of Blue kunnen staan, zowel wat betreft de stijl als de kwaliteit. Dit nummer wordt dan ook zeer terecht tot de klassiekers van de jazz gerekend.

Het tweede nummer ken ik al van Ella Fitzgerald. Geschreven door Cole Porter en hier dus uitgevoerd door Cannonball Adderley. Met Fitzgerald valt dit uiteraard totaal niet te vergelijken. Sterker nog, als ik niet gelezen had dat het een nummer van Cole Porter is, was ik daar waarschijnlijk nooit achter gekomen. Love for Sale heeft dezelfde opbouw als Autumn Leaves, één thema waarop gesoleerd wordt. Dit keer swingt het een stuk meer en dat komt doordat het nu Adderley zelf is die de hoofdrol opeist. Waar Davis' wat bedacht en koel klinkt, is Adderley intenser en losser. Zoals Snoeperd al zegt, is het heerlijk hoe de piano er steeds doorheen komt. Maar ook op dit nummer wordt duidelijk dat de solo's beter aan Davis en Adderley overgelaten kunnen worden.

Het titelnummer is er een van Miles Davis. De stempel van Davis op dit album is enorm groot en het is daarom ook twijfelachtig of Cannonball Adderley wel de bandleider was op deze plaat. Ook hier is het recept weer hetzelfde. Adderley en Davis gaan heerlijk los op het thema, Hank Jones doet speels mee met wat speldenprikjes op de piano. Het drumwerk van Blakey is zoals op de hele plaat fenomenaal en Sam Jones heeft een meer bescheiden rol in de ritmesectie. Somethin' Else zou ik zomaar beter kunnen vinden dan Autumn Leaves. Hank Jones zijn (opnieuw mini-)solo swingt meer, maar het grootste pluspunt is dat er hier meer samenspel is tussen Davis en Adderley. Met name de laatste minuut is een fantastisch vraag-antwoord-spel tussen de twee vedetten.

One For Daddy-O begint wat ingetogen, maar na de geweldige "break" van Adderley, komt het nummer gelukkig op gang. Daarna moet het ook van Adderley komen, de begeleiding is niet echt bijzonder. Net als Snoeperd vind ik het stuk daarna een stuk minder worden. Davis zijn solo klinkt ongeïnspireerd en als de begeleiding dan ook al niet zo bijzonder was hou je weinig over. En de stijl van Hank Jones lijkt niet echt voor mij weggelegd te zijn, ook deze solo doet me weer vrij weinig. Het klinkt allemaal wat te stijf. One For Daddy-O krijgt een dikke voldoende, maar enkel vanwege een geweldige Cannonball Adderley.

Tot slot gaan we nog sensueel dansen in het donker. De muziek doet de titel van de track eer aan. In mijn hoofd zie ik een avondscène in een buitenwijk van een grote Amerikaanse stad waar een man zijn date naar huis brengt en er een gespannen, sensuele sfeer hangt. Allemaal door wat geblaas van Cannonball Adderley in een alt sax.

Als geheel is het net te veel van hetzelfde. Een toegankelijk in het gehoor klinkend thema waarop Davis en Adderley hun eigen gaan. Het zou zeker beter zijn geweest als er wat meer samenspel was tussen de twee, zoals aan het eind van de titeltrack. Ook de solo's van Hank Jones waren niet altijd even geslaagd. Aan de andere kant horen we hier wel de beste trompettist en een van de beste saxofonisten op het hoogtepunt van hun carrière. Zeker Cannonball Adderley klinkt hier als bezeten. En Art Blakey op de drums klinkt altijd heerlijk. Puur vanwege de ongekende kwaliteiten die de grote drie namen bezitten is deze plaat 4* waard. Maar ik weet zeker dat hier veel meer mogelijk was.