menu

Hier kun je zien welke berichten Teunnis als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Fatboy Slim - You've Come a Long Way, Baby (1998)

4,0
Mijn favoriete FIFA-nummer aller tijden is zonder enige twijfel het bekendste nummer van Fatboy Slim, The Rockafeller Skank. Dat was ook mijn eerste kennismaking met Norman Cook en tot ongeveer drie maanden ook mijn enige. Tot dan toe was ik in de veronderstelling dat dit gewoon een toevalstreffer was. Maar toen ontdekte ik de geniale videoclip van Praise You en via de Rock ID Contest op MuMe ook Acid 8000, en was ik overtuigd dat Fatboy Slim wel iets meer was dat een eendagsvlieg.

Sinds ongeveer een maand ben ik verslaafd aan de muziek van Fatboy Slim (zelfs zijn artiestennaam is geniaal). Right Here, Right Now is zo'n nummer dat meteen de vakkundigheid en compositorisch vermogen beschikt. De strijkers die in dit nummer zijn gesampled, zijn zó raak. Vervolgens komt het geniale The Rockafeller Skank, dat eigenlijk heel erg veel van hetzelfde is, maar op de een of andere manier zorgt Fatboy Slim ervoor dat het geen moment verveelt. Helaas lukt dit hem niet altijd. Zo is Fucking in Heaven wel geinig, maar weet hij niet het hele nummer mijn aandacht vast te houden. Gelukkig volgt het beste nummer van You've Come a Long Way, Baby. De blazers in dit nummer geven het een heerlijk vrolijk zomers tintje. Ook laat Fatboy Slim zien heerlijk te kunnen scratchen. Na Gangster Tripping volgen drie wat minder indrukwekkende nummers en een "subtopper". Allen zeker wel fijn om te luisteren, maar op Soul Surfing na niet heel bijzonder. Vervolgens komt een nummer met een clip dat zeker tot mijn vijf beste videoclips aller tijden behoort.Praise You is een heerlijk relaxed nummer. De piano maakt dit nummer helemaal af, en geeft het een feel-good sfeer. Daarom ook het meest toegankelijke nummer van het album. Tot slot twee stevigere nummers, die mij wel heel erg bevallen. Acid 8000 is weer zo'n repetitief nummer, maar toch weet Fatboy Slim hier een geweldig nummer van te maken.

Nog één opmerking: die man op de hoes is echt een baas

4,5*

Faust - Faust IV (1973)

5,0
Ongeveer een jaar geleden heb ik deze plaat voor het eerst gehoord. In tegenstelling tot Johannes zou deze juist wel totaal bij mijn muzieksmaak moeten passen. Electronische rock en intsrumentaal. Velvet Underground-invloeden en ook wat Zappa (voornamelijk de picknick). En gelukkig waren de verwachtingen helemaal juist.

Krautrock is gewoon een monumentaal nummer, zou werelderfgoed moeten worden. Een van de beste instrumentale nummers. (al zijn er daar een hele hoop concurrenten voor). Schitterend is ook hoe op het einde het nummer afgelopen lijkt te zijn en dan nog een keer de drums geweldig inkomen. The Sad Skinhead is echt een krankzinnig nummer. Die schreeuw aan het begin, vervolgens het een melige melodietje, een prachtige tekst en af en toe een ontsporing met de gitaar en synth. Een beetje VU-achtig.

Jennifer is bijna net zo goed als het eerste nummer. Heerlijk, die zware bas. Aan het einde ontspoort het weer volledig, zoals bijna elk nummer van Faust wel. Eerst met wat synth-noise, vervolgens absurd pianogepingel. Just a Second (Starts Like That!) is echt niet minder absurd. Dit nummer zou wat meer mensen kunnen storen, aangezien het na een minuut ontspoort in gefreak met synths, piano en af en toe een verdwaalde gitaar.

Vervolgens het Zappa-esque Picnic on a Frozen River, Deuxième Tableau. Het meest jazzy-nummer van het album. Voornamelijk de sax in het midden van het nummer doet me erg aan Zappa denken. Ook hier weer een alles behalve normaal nummer. Er zijn een aantal tempowisselingen, de ene keer is het jazz-rock, dan weer een beetje psychedelica en ook de synths nemen soms de macht over.

De volgende twee nummers horen volgens mij origineel eerst Laüft... Heisst das Es Laüft Oder Es Kommt Bald... Laüft en Run te zijn, maar is er een fout gemaakt bij uitgave. Giggy Smile zit in de picknick verwerkt (het refreintje aan het begin). Wat hier staat aangegeven als Giggy Smile hoort Lauft... te zijn (wordt ook aan het begin van het nummer gezegd). En wat hier Lauft... heet hoort Run te heten. Deze twee nummers zijn niet de beste van de plaat. Lauft... is gewoon onwijs goed en Run is een lekker sfeervol ambient-achtig nummer.

Maar It's a Bit of a Pain is veel noemenswaardiger nummer. Weer duidelijk de VU-invloeden hoorbaar. Een lieflijk akoestische gitaar wordt hevig verstoord door synth-noise. Samen met Krautrock, Jeniffer en de picknick een van de hoogtepunten van deze plaat. Als je daar dan bij optelt dat The Sad Skinhead, Just a Second en Laüft... ook geweldig zijn, en Run zeker niet verkeerd, dan kan je niets anders doen dan tot de conclusie komen dat dit een meesterwerk is. 4,5*

En zeg ik iets heel geks als ik denk dat Faust beïnvloed is door Pink Floyd en Pink Floyd later op haar beurt weer beïnvloed is door Faust (of krautrock in het algemeen)? Ik hoor toch wel wat psychedelica terug in Faust en ook hoor ik wat terug van de langere instrumentale nummers van PF (na Syd Barrett). Vervolgens hoor ik in Dark Side of the Moon duidelijk wat krautrock-invloeden. En doet de synth midden in en op het eind van The Sad Skinhead me wat denken aan de overgang van Speak to Me en Breathe.

Frank Zappa - Hot Rats (1969)

5,0
Tot mijn grote verbazing kom ik er net achter dat ik hier nog geen berichtje heb achter gelaten

Dit is zonder enige twijfel de aller-aller-allerbeste plaat ooit gemaakt. Ik zou haast zeggen dat deze plaat perfect is!

Het openingsnummer Peaches en Regalia hoorde ik denk ik op zesjarige leeftijd voor het eerst. Wat een geweldig nummer
Wel heel anders dan de rest van dit album. Meest toegankelijk nummer, maar o zo briljant! En zou je kunnen voorstellen dat iemand anders dan Zappa dit nummer geschreven had? Ik iig niet.

Daarna komt Willie The Pimp, één van de allerbeste nummers aller tijden, mijns inziens. De opening, GENIAAL! Daarna de gitaarsolo... Hier zijn gewoon geen woorden voor. Met Willie The Pimp en The Gumbo Variations laat Zappa zien (of: horen) dat hij behoort dat de allerbeste musici ooit en dat hij in 1969 op zijn hoogtepunt zat. Die elektrische viool, wat Zappa wel meer gebruikt, is echt geniaal. Deze komt ook terug in The Gumbo Variations en ik snap niet waarom dit instrument vaker wordt gebruikt. Ik vind het zelfs een beter instrument dan de gitaar.

Son of Mr. Green Genes wordt een beetje onderschat. Het is bijna (let op het woord 'bijna') net zo goed als Willie The Pimp. Als ik deze nummers een beoordeling van 0 - 100 mag geven krijgt Willie 100 punten en deze 99 punten. Ohh, wat hou ik toch van Zappa

Little Umbrellas is gewoon een erg lekker jazzy nummer. Geeft je weer even de tijd om op adem te komen. Dit nummer is noodzakelijk, want stel je eens voor wat er gebeurt als je Peaches en Regalia, Willie the Pimp, Son of Mr. Green Genes en The Gumbo Variations achter elkaar afspeelt. Ik ben bang dat een aantal mensen halverwege The Gumbo Variations exploderen, of iets dergelijks. Maar dit is gewoon een erg lekker nummer, wat vooral in dienst staat voor het volgende nummer.

En dat volgende nummer, The Gumbo Variations, die mag er wezen. Muhgod, wat een toppertje . Ongelooflijk wat Ian Underwood hier uit zijn sax tovert. Dit nummer is het meest complete van dit album. Je hebt de saxofoon-solo die geniaal overloopt in de elektrische viool van Don "Sugarcane" Harris (waarom kan ik zijn solo-albums nergens vinden? ). En tot slot tovert Zappa nog even een magistrale gitaarsolo uit de hoed. Pure genialiteit

Dit album kan je niet afsluiten met The Gumbo Variations, daarom vind ik in tegenstelling tot velen anderen It Must Be Camel niet het lelijke eendje van dit album. Net zoals Little Umbrellas is dit geen geniaal nummer of eentje die op zijn eigen benen kan staan. Het is gewoon een lekker jazzy nummer, perfect als laatste nummer.



Ik zou iedereen die aan Zappa wilt beginnen en een klein beetje jazz of instrumentale muziek heeft geluisterd, dit album aanbevelen. Dit album is zó geniaal, maar toch ook nog redelijk toegankelijk voor Zappa. Enige nadeel is dan wel dat je het beste al gehad hebt


Maar nogmaals, wat een genialiteit en klasse. Ik geef het 5*, maar als ik er 100 mocht geven, zou ik dat ook hebben gedaan.


Hot Rats

Fresku - Maskerade (2012)

4,0
In het leven kan er niet genoeg gelachen worden. Vandaar dat dit ik album het afgelopen jaar heel vaak heb gedraaid. Het is nog nooit gebeurd dat ik Op De Hoogte aanzet en er geen glimlach op mijn gezicht tevoorschijn kwam. Fresku heeft een natuurlijk gevoel voor entertainen. Zowel in zijn meer serieuze nummers als de humoristische tracks weet hij volledig je aandacht te grijpen. Je neemt hem zijn grammaticale fouten niet kwalijk. Met het titelnummer als opener grijpt Fresku je meteen bij de keel. Hij stelt zich kwetsbaar open, waardoor je het hele album lang veel sympathie voor hem hebt. Dat is de kracht van dit album. Al begint hij nog zo flauw te doen, je kan niet boos worden op Fresku. Maskerade is een heerlijk gevarieerd album, met sterke serieuze (Maskerade en Keuzes), cynische (Sitcom) en humoristische (Op de Hoogte) tracks. De paar missers worden hierdoor gemaskeerd.