Het Zesde Metaal had een stroeve start bij mij (voorprogramma Roosbeef, maart 2009) en pas meer dan drie jaar later was er de ommekeer. Ik hoorde dat het titelnummer van dit album over wielrenner Frank Vandenbroucke ging, maar ik verstond er geen zak van. Dus zocht ik de tekst op en toen viel het kwartje ineens. Het accent van Wannes Cappelle is helemaal niet zo onverstaanbaar. Daarna luisterde ik Ge Zwiegt met tekst en dat was nog vele malen mooier dan het titelnummer. Die tekst is zo ontzettend tijdloos, ik denk dat ik dat nummer over twintig jaar nog steeds regelmatig ga luisteren. De andere teksten zijn ook van een enorm hoog niveau. De muziek is op de juiste momenten zeer bescheiden of juist aanwezig - lekkere outro's bij Verhus en Benauwd. Akattemets moet ik binnenkort ook maar eens proberen (iemand met een link naar de songteksten?).

Een wat inconsistent en rommelig album, mede door de verschillende productiestijlen. Ik had liever gezien dat Hikaru wat meer de diepte in was gegaan met één producer, bij voorkeur Sam Shepherd a.k.a. Floating Points. De combinatie met hem levert hier het beste werk op, namelijk Not in the Mood en Somewhere Near Marseilles. Ook hun samenwerking op het openings-/titelnummer is aardig en de A. G. Cook-productie Kimi Ni Muchū is een hoogtepuntje.