menu

Hier kun je zien welke berichten Teunnis als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Radiohead - Amnesiac (2001)

4,5
Nubis schreef:
Ik weet niet wat het is met dit album, maar hoe zeer ik ook van mening ben dat er een aantal zwakke nummers opstaan, krijg ik het niet over m'n hart om m'n stem te verlagen.
De sfeer van het hele album staat me gewoon heel erg aan, en dat kan ik van andere albums niet altijd zeggen.


Bij mij precies hetzelfde. Ik weet dat het een behoorlijk rommelig album is, maar op de een of andere manier vind ik dit gewoon echt 5 sterren waard.

Het begint al meteen geweldig met de sardientjes en Pyramid Song. Daarna het veel bekritiseerde Pull / Pulk. Net zoals het nummer Kid A, kan ik dit nummer wel waarderen. Mja, ik vind Fitter Happier ook geniaal.

You and Whose Army?, I Might Be Wrong en Knives Out klinkt al meer als de oude vertrouwde Radiohead. Gewoon heel sterke nummers, met als uitschieter YAWA.

Morning Bell, vind ik een beetje een onopvallend nummer. Het stoort me niet, maar of het nou van toegevoegde waarde is... Dollars & Cents is opnieuw gewoon een heel sterk nummer. Opvallend is ook dat bijna alle nummers het sterkst zijn op hun einde.

De kritiek op Hunting Bears snap ik ook niet. Okee, het is geen gebruikelijke nummer, geen zang, best kort. Maar toch denk ik dat het een van de belangrijkste nummers is voor de sfeer van dit album. Vooral mooi zijn die eerste akkoorden na de korte stilte tussen dit en het vorige nummer.

De laatste twee nummers zijn misschien wel nog beter dan de eerste twee. Like Spinning Plates is gewoon een toppertje, dat kan ik niet uitleggen. Life In a Glass House is een perfecte afsluiter. Heel mooi zijn ook de jazz-invloeden in dit nummer.

Favo nummers:
Packt Like Sardines In a Crushd Tin Box
Life In a Glass House
Pyramid Song

Na heel lang nadenken, heb ik uiteindelijk deze plaat van Radiohead in mijn Top 10 gezet. OKC, Kid A en Amnesiac vindt ik alledrie meesterwerken. Maar OKC vindt ik nog nét iets te mainstream en Kid A eindigt toch wel een beetje teleurstellend. Maar volgende week kan ik er weer heel anders over denken.

Regina Spektor - Begin to Hope (2006)

4,5
Het is van Regina Spektor dus moet ik het wel 5* geven

Dit is natuurlijk geweldig goed, met ongelooflijk mooie nummers als Samson, Fidelity. Maar toch heb ik kritiek. Eigenlijk niet op deze plaat, maar op Regina Spektor's ontwikkelink. 11:11 en Songs waren geweldig mooie natuurlijke en onbewerkte platen. Maar Soviet Kitsch en zeker Begin to Hope worden teveel pop en zijn teveel bewerkt. Op dit moment is het nog steeds geweldig, maar als ze steeds poppiger (of hoe je dat ook noemt ) wordt, dan hou ik het wel bij haar huidige vier.

Kijk nou eens naar Field Below en Summer in the City. De inhoud is geweldig en onmenselijk, maar dan wordt daar een vioolpartij en een koor ingezet en meteen zijn die twee nummers verpest. Er komen gewoon veel te veel toeters en bellen bij.

Op dit album is het nog wel acceptabel en dus mag het 5* krijgen, maar haar nieuwere demo's (Real Love (cover van Jonh Lennon) en The Call) hebben nog meer toeters en bellen, waardoor ik mijn hoop in de kwaliteit van 11:11 en Songs begin te verliezen.

In Real Love bijvoorbeeld, komt eerst een heel stemmenspel met allemaal mooie geluidjes. Heel leuk voor de leken, maar niet voor Spektor-liefhebbers. Dat is totaal on-Spektoriaans. Zij is juist degene die altijd stond voor f*ck de wereld en wilde haar ding blijven doen. Maar helaas is de behoefte aan roem te groot geworden of hebben de managers/producers/etc. een te grote invloed en gaat ze de popindustrie in.

Ik wil de oude Regina weer terug. De Regina die schijt had aan de ongeschreven regels van de muziek en gewoon gorgelt midden in een nummer of grapjes maakt. Maak het zo ontoegankelijk als je maar wilt! Dan ben ik (en vele andere liefhebbers) weer gelukkig!

Regina Spektor - Live in California 2006 (2006)

4,0
Ik heb het geluisterd. Het is echt dood en doodzonde dat er een band bij zit. Sailor Song en Fidelity zouden zonder band en zonder toeters en bellen, zoals op de albums, 5* krijgen, maar nu geeft ik het slecht 3,5*.

Field Below is een van de slechste, nog steeds goede, nummers van Spektor. Live klinkt het wel wat beter, die geef ik 4*

Ghost of Corporate Future is echt een geweldig en grappig nummer. Je hoort het publiek ook meezingen, geweldig. 5*

Samen wordt dat dan precies 4*

Regina Spektor - Soviet Kitsch (2003)

5,0
Teunnis schreef:
Ik mis ontzettend de rauwheid van haar vorige zelf-uitgebrachte albums, maar nog steeds is dit geweldig. Je hoort haar ongelooflijke gevoel voor ritme bij Poor Little Rich Boy, waar ze tegelijkertijd piano speelt, met een stok op een stoel slaat en zingt. De tekst is ook meesterlijk.

Carbon Monoxide, ook meesterlijk. Bijna het hele nummer zingt ze een paar woorden twintig keer achter elkaar ("walk-a", "I'm so cool", "dead-a", "we're so cool" en "come on daddy").

Ook Chemo Limo en The Flowers zijn aanraders. Beide heel erg gevoelige nummers, met geniale lyrics.

Your Honour is het enige slechte nummer in het hele oeuvre van Spektor. Een net begonnen bandje verpest het nummer, door het chaotisch en veel te luidruchtig te maken.


Mijn negatieve punten hiervan moet ik echt allemaal terugnemen. Ik vind het nu het beste album van mevrouw Spektor en heeft nu de tweede plaats in mijn Top 10 bemachtigd.

Het album opent met een mooi pop-nummer Ode to Divorce. Zeer mooi plaatje, maar niet bepaald het hoogtepunt van Soviet Kitsch, dat zijn de volgende vier nummers allemaal wel.

Allereerst Poor Little Rich Boy. Hier druipt het speelplezier er vanaf, misschien wel omdat de stoel stiekem Regina Spektor's favoriete instrument is. Hiervan moet je eens een live-versie van opzoeken, schitterend om te zien hoe ze zingt, piano speelt én met een stok op een houten stoel slaat, allemaal tegelijkertijd. Toont ook weer haar talent. Maar haar grootste talent wordt duidelijk in het volgende nummer, Carbon Monoxide. Namelijk, haar talent om zeer originele, ongebruikelijke en pakkende teksten te schrijven die je diep raken. Hetzelfde geld voor The Flowers, dat behoort tot de beste nummers van Regina Spektor.

Us is het nummer waar het voor mij allemaal begon. Ik hoorde het bij een reclame (dacht van KPN) en het was liefde op het eerste gezicht. Ook hier weer voor de tekst. Sailor Song is weer een iets (nadruk op iets) minder nummer, maar ook hier kan je alleen maar vrolijk van worden.

* * * is best grappig, maar meer ook niet. Ik stoor me er in ieder geval niet aan. Daarna komt het nummer waar ik over heb gezegd dat dit het slechte nummer van Regina Spektor is, Your Honor. Dat moet ik terugnemen, want alhoewel het niet haar beste is, is het ook zeker niet haar slechtste.

Ghost of Corporate Future heeft een mooie opbouw. Het begint met een verhaaltje:

A man walks out of his apartment,
It is raining, he's got no umbrella
He starts running beneath the awnings,
Trying to save his suit,
Trying to save his suit.
Trying to dry, and to dry, and to dry but no good

When he gets to the crowded subway platform,
He takes off both of his shoes
He steps right into somebody's fat loogie
And everyone who sees him says, "Ew."
Everyone who sees him says, "Ew."

But he doesn't care,
'Cause last night he got a visit from the
Ghost of Corporate Future
The ghost said, "Take off both your shoes
Whatever chances you get
Especially when they're wet."


Daarna wordt het wat meer filosofisch. Schitterende de tekst, zeker de moeite waard om die er even bij te houden. Nou vooruit, hier dan nog maar een stukje:

"Well maybe you should just drink a lot less coffee,
And never ever watch the ten o'clock news,
Maybe you should kiss someone nice,
Or lick a rock,
Or both."

"Maybe you should cut your own hair
'Cause that can be so funny
It doesn't cost any money
And it always grows back
Hair grows even after you're dead"

"And people are just people,
They shouldn't make you nervous.
The world is everlasting,
It's coming and it's going.
If you don't toss your plastic,
The streets won't be so plastic.
And if you kiss somebody,
Then both of you'll get practice."




En dan zijn we nog niet eens bij het hoogtepunt beland, Chemo Limo . Woorden zouden dit nummer tekort doen, dus ik zou zeggen: Ga NU luisteren, neem de tekst erbij en huil. Huil, tot je tranen op zijn en verder. Tot slot nog zo'n hoogstandje qua songwriting, Somedays.

Nog een laatste advies: Luister alsjeblieft ook naar 11:11 en Songs. Beide zijn gelijkwaardig aan dit album. Oh ja, nog een advies: Ga niet naar interviews of optredens van Regina Spektor kijken, want dan wordt je verliefd (ik spreek uit ervaring).

Reptile71 - In Dust: 2000-2003 (2009)

3,0
Teunnis schreef:
Ik ben behoorlijk onder de indruk van wat ik tot nu toe heb gehoord Vooral de opener is erg mooi. Ik kan me heel erg vinden in het bericht van R. Jan:
(quote)
Er zit een mooie sfeer in deze plaat. Verdere beluistering en een korte recensie volgt hopelijk vandaag nog.


Het is iets later geworden, maar hier alsnog mijn recensie. Beter laat dan nooit zeggen ze wel eens.

Pff.... zat ik net een grote recensie te schrijven, klik ik hem per ongeluk weg Helaas voor jullie volgt daarom nu een kortere recensie.

Het hoogtepunt van het album is de opener. Die bass is heerlijk. Doet me aan Dead Can Dance denken, waar ik zeker meer van moet gaan horen. Jammer dat het vorig jaar niet in de MuMeLadder terecht is gekomen. Ook Home is een goed nummer. New Times heeft veel potentie, intro en outro zijn geweldig, maar hier wordt niet genoeg mee gedaan. Het doet me een beetje aan de laatste Portishead denken, wat weer een positief punt is. Drag is wel aardig, maar het mist iets. Daarna volgt het slechte nummer van dit album. De stem van de gastartiest stoort me heel erg en de synths komen ook een beetje te zoet over.

Gelukkig volgt één van mijn favorieten; Upside Down. Dit nummer klinkt in mijn oren het meest "af". Ook de bridge rond 5:00 is fenomenaal De volgende twee nummers zijn van een iets minder hoog niveau. Harder and Harder is na Always a Way het minste nummer. Cheesy, even afkijken bij herman hoor , is het goede woord hiervoor.

Daarna gelukkig twee van de betere nummers. Het intro van Crystal is werkelijk waar schit-te-rend, net zoals de opbouw in dit nummer. De bass die bij 1:22 inkomt, kippevel De afsluiter is weer één van mijn favorieten. Net als bij Home een mooie overgang.

Nu de kritiek op deze plaat. De zang vind ik iets teveel samenvallen met de instrumentatie, waardoor het een beetje wegvalt. Na een tijdje ben ik echt wel toe aan stem als die van Arcade Fire, lekker wild en onbevangen, met af en toe een kreet en een gil. Helaas gebeurt dat niet. Een duidelijk kenmerk van dit album is herhaling. Dit is zowel de sterkte als de zwakte. Het creeërt de donkere sfeer, maar ook is er hierdoor te weinig dynamiek, waardoor een uur wel iets te lang wordt.

Al met al is dit een zeer behoorlijke plaat. De invloeden van de jaren '80 zijn overduidelijk aanwezig, maar toch wordt hier een heel eigen en origineel geluid neergezet. Daarbij heeft het mijn interesse naar bands als Dead Can Dance en The Cure vergroot.

Drie en een hele grote halve ster.