Superplaat. Eigenlijk nog beter dan Blonde on Blonde. 'Is Your Love in Vain?' is inderdaad zeldzaam mooi, maar hier staat geen slecht nummer op.

De beste uit de reeks naar mijn mening. Evenals in 11 en 12 strakke drums, funky blazers... het klinkt allemaal retestrak.

Wauw.
Wat is dit een gigantsich steengoed album. Ik ben hem een paar dagen geleden voor het eerst gaan luisteren en hij wordt alsmaar beter. Telegraph Road - ik kende het nummer niet eens - is echt schitterend, zowel muziek als tekst. Doorgaans houd ik niet van lange nummers, maar dit stoort totaal niet. Private Investigations vond ik al goed, net als Love Over Gold. Industrial Disease is inderdaad een beetje melig, maar ook wel weer lekker.
Wauw.

Tsjonge, wat een steengoed album zeg!
Ik ben opgegroeid met karnemelk, Ajax en Harold the Barrel.
Nu heb ik het album eens naar de computer geript, en blijkt het hele album ijzersterk te zijn.
Favoriet: The Fountain of Salmacis. Wat een heerlijke Genesissfeer en wat een oorstrelende drums.

Hij valt me een beetje tegen. De sfeer is wel lekker dreigend, maar het is toch wel de hele tijd hetzelfde. Neemt niet weg dat ik erg veel zin heb om de film te gaan zien.

Ik vind dit ook wel zijn beste. Mooi gitaarspel, goede zang en goede gastartiesten. Shangri-La komt op de tweede plaats, heerlijk relaxed.

Nou nou, ho maar weer, Ruud.
Ik vind dat deze plaat niet echt laat zien wat hij in huis heeft. Het luistert op zich wel fijn weg, maar wordt hier en daar toch wel iets te zoetsappig. Ik denk aan Daddy's Gone to Knoxville, Quality Shoe et cetera.
Deze plaat komt niet in de buurt van Sailing to Philadelphia en Shangri-La, laat staan zijn Dire Straits werk.

Een stuk of 5 keer beluisterd, tijd om me aan een korte samenvatting te wagen.

Speak to Me / Breath; zo'n heerlijk zweverig Pink Floyd nummer waarop je lekker wegdroomt.
On the Run is mij iets te experimenteel en techno, maar het onderscheidt zich wel mooi van de rest van het album en brengt daarmee een beetje balans.
Time, een van de betere nummers van dit album, evenals bij het eerste nummer heeft het zo'n heerlijk verdovend effect.
Ik leerde dit album kennen met The Great Gig in the Sky en dat smaakte naar meer. Mooi begeleid door de piano ook.
Money neigt nog het meest naar ordinaire rock, maar dan uiteraard met een eigenzinnig tintje, al was het alleen al door de saxofoonsolo, welke overigens in het niet valt bij die van Us and Them. Wat een geweldig nummer. Waar ik bij Speak to Me / Breath al wegzwijmelde, lig ik hier nagenoeg in coma. Eerst alleen dat orgeltje en dan na ongeveer een minuut knalt Dick Parry die beminnende saxofoon (ja, beminnend. Pakkender had ik het niet kunnen zeggen) erin. Kippevel.
Any Colour You Like is ook erg fijn, alleen vreemd dat de drummer er op 1:06 net naast zit en dat ze dat erin hebben gelaten.
Brain Damage en Eclipse (voor mijn part is het één nummer) is een wat rustig nummer, in vergelijking met de rest, bedoel ik dan.

Al met al een geweldig album, dat mij er weer eens op wijst dat ik zo'n 30 jaar te laat ben geboren. Ik kan me ook goed vinden in Hermans recensie, dit album beleef ik inderdaad min of meer als een trip.