menu

Hier kun je zien welke berichten gweah als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Inspectah Deck - Uncontrolled Substance (1999)

2,5
9th Chamber is inderdaad fantastisch. Beretta 9 en Killa Sin vreten de track op. Maar wat eerder al aangestipt is, is het gebrek aan Wu A-team MC’s zoals Meth, Rae of GZA. Dat had echt nog wel een verschil kunnen maken.

Verder heeft dit album net als I Am van Nas en Murda Muzik van Mobb Deep te lijden gehad van bootlegging en label troubles. Dit album wel in mindere mate. Ik had de bootleg, ongeveer een half jaar voordat het album uitkwam, en die verschilde niet heel drastisch van het eindproduct: er stonden twee tracks op die uiteindelijk sneuvelden (The Settlement en Nightshift) en aantal later toegevoegde tracks ontbraken. De sequencing verschilde ook niet enorm, het was een cd met 13 tracks en geen intro’s of skits.
Ik weet nog dat de track Longevity halverwege de verse van U-God plotseling stopte, en de fraaie breakdown van Femme Fatale zat er niet in.
Hij was ongeveer zo
1 Movas & Shakers
2 9th Chamber
3 Femme Fatale
4 The Grand Prix
5 The Settlement
6 Nightshift
7 Lovin’ you
8 Longevity
9 Word On The Street
10 Elevation
11 R.E.C. Room
12 Friction
13 Show N Prove

Wel een iets beter album dan de uiteindelijke versie maar lang niet wat iedereen ervan hoopte en verwachtte.

Als je terug gaat naar 1998 dan was de anticipation echt sky high, gedurende dat jaar ging die echt door het dak, bij mij in ieder geval wel. Check de aanloop:
1995/1996 Deck dropt dope guest verses op de solo’s van Rae, GZA en Ghost. En niet dope in de zin van “verdienstelijk” maar zeg maar kneiterdope.
1997 Deck dropt die atoombom op Triumph, een kandidaat voor beste verse in de geschiedenis van het genre. De underground heads kenden de verse misschien al van de eerste “50 MC’s” Tony Touch mixtape
1998 -Deck komt weer met een kandidaat voor verse van het jaar op Gang Starr’s Above The Clouds
-andere, eveneens geweldige, high profile guest verses volgen op albums van Big Pun en Pete Rock
-ook zijn verses op Wu albums als Heavy Mental, The Swarm en Tical 2000 zijn geweldig.
-zijn beats beginnen nu ook highlights op zich te worden: Spazzola en Kiss Of A Black Widow behoren tot de betere beats op de albums van RZA en Method Man

Dit alles bij elkaar opgeteld maakten de verwachtingen onrealistisch hoog. Het was niet voor niets dat Deck niet vooraan in de rij stond bij de eerste lichting van Wu solos; hij was een uitstekende MC in groepsverband en als gast, maar had niet direct het in het oog springende charisma dat Meth, ODB, Rae, Ghost, RZA en GZA wel hadden. Hij was toch vooral die dude “that’ll sit back and watch you, and know you’re playin’ yourself and all that right?”

Ik zag dat ik een 2,5 had staan voor dit album. De uiteindelijke versie van 17 tracks vind ik zwakker door de toegevoegde tracks, maar de “half short and twice strong” bootleg was eigenlijk best een prima plaat, als ik erop terugkijk zonder alle verwachtingen.