menu

Hier kun je zien welke berichten gweah als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Raekwon - Only Built 4 Cuban Linx Pt. II (2009)

4,5
Luister dit album sinds ik net wakker ben alweer van begin tot eind. Ik zou me bijna ziek gaan melden vandaag, hot damn van begin tot eind sicke, ille shit... Heb volgens mij de credits bijna compleet:

1. Return To The North Star: Bt
2. House Of Flying Daggers: J-Dilla
3. Sonny's Missing: Pete Rock
4. Pyrex Vision: Marley Marl
5. Cold Outside: Atl
6. Black Mozart: RZA
7. Gihad: Necro
8. New Wu: RZA
9. Penitentiary: Bt
10. Baggin Crack: Erick Sermon
11. Surgical Gloves: Alchemist
12. Broken Safety: Scram Jones
13. Canal Street: ?
14. Ason Jones: J-Dilla
15. Have Mercy: ?
16. 10 Bricks: J-Dilla
17. Fat Lady Sings: RZA
18. Catalina: Dr. Dre
19. We Will Rob You: Allah Justice
20. About Me: Dr. Dre
21. Mean Streets: Mathematics
22. Kiss The Ring: Scram Jones

Mis alleen Canal Street en Have Mercy.

Raekwon zelf klinkt trouwens ook beter dan ik had verwacht. Hij was een beetje op die schorre, lazy tip de laatste jaren, maar hij gaat er hard in (behalve op Pyrex Vision haha, die beat is dus trouwens van Jewelz, laatste track van OC's Jewelz album, toen geproduceerd door Lord Finesse)

Hoe kan die gast met zo'n van voor tot achter sick album van 22 tracks komen, terwijl Immobilarity en Lex Diamond Story overwegend echt tenenkrommend waren? Ze hebben die vijf jaar van continu uitstellen kennelijk echt gebruikt om te zorgen dat die hele shit bulletproof was.

Beste album van laatste tien jaar? Mwah niet te vergelijken met Madvillainy (hoewel, veel korte tracks, totaal 22 nrs...) maar feit is dat ik in jaren niet zo totaal weggeblazen ben door een nieuw hip hop album. Zelfs Cappa komt hard op 10 Bricks... die beat... die beat... gotdamn hell yeah... Deck klinkt ook opeens weer alsof ie voor het eerst in tien jaar op een volle batterij rapt... Ghost is ook aan het spazzen dit hele album. Die beat op Surgical Gloves... gully

Raekwon - Only Built 4 Cuban Linx... (1995)

5,0
Ik begrijp de lauwe reacties (ook op de vorige pagina's) niet zo. Mensen, dit is (vind ik ) een van de beste hip hop LP's ooit. Hij is inderdaad wat lang (net als bijv. It Takes A Nation Of Millions) maar hij staat wel bomvol met absolute classics.

De productie op deze LP is niet normaal meer. Rae en Ghost dragen de plaat met hun wisselwerking en de gast verses, met Nas en Deck als uitschieters, mogen er ook allemaal zijn. Zelfs Cappadonna komt nice hier, eigenlijk zou GZA ook op Ice Water staan maar na dat Cappa daar een verse op ging spitten moest GZA eraf. De verse van Nas vind ik een van de top 5 verses allertijden, een moment van achteloze perfectie dat hier zo midden op het album, als eerste non-Wu feature, extra in het zonnetje staat.

De volgende nummers zijn allemaal classics vind ik: Criminology, Incarcerated Scarfaces, Rainy Dayz, Guillotine, Ice Water, Glaciers Of Ice, Verbal Intercourse, Ice Cream, Wu-Gambino's.

Knuckleheadz, Knowledge God, Heaven&Hell en North Star zitten daar niet ver vanaf.
Alleen die Can It Be All So Simple remix en Wisdom Body en Spot Rusherz vind ik iets minder.

Ik ken weinig (hip-hop) platen die voor meer dan de helft bestaan uit absolute classics. Paid In Full sowieso, It Takes A Nation..., Criminal Minded, 36 Chambers, Illmatic natuurlijk, Doggystyle misschien, veel verder kom ik niet.
Betekent niet dat ik albums als Low End Theory, Midnight Marauders of Liquid Swords minder vind, maar daar staan toch meer 'albumtracks' op, die samen een sterk geheel vormen.

Dit is ook een sterk geheel, maar ook nog eens bestaand uit bijna alleen maar 'hoogtepunten'. Ik weet niet hoe ik het anders moet zeggen.

Dan heb je net de eerste helft van het album gehad en kom je bij die Shark Niggas skit, je denkt: wow wat een vet album, hopen dat het niet inkakt, en dan knalt even achter elkaar erin: Ice Water-Glaciers Ice-Verbal Intercourse.

Ik had die volgorde van releases in de midden jaren negentig graag "live" meegemaakt. Dat gewoon even binnen pakweg anderhalf jaar achter elkaar Illmatic, The Sun Rises In The East, Ready To Die, Word...Life, Dah Shinin', The Infamous, Cuban Linx en Liquid Swords droppen. Dat je gewoon weer langs de platenzaak fietst (geen internet toen nog) en je ziet: hee, nieuwe LP van Raekwon. Even checken.

Random Axe - Random Axe (2011)

4,0
gweah schreef:
Ik check niet zoveel nieuwe hip hop meer, laatste debuut plaat die echt bleef hangen bij mij was niet geheel toevalllig Ode To The Ghetto, en Random Axe was een van de weinige dingen waar ik echt naar uitkeek. Mede door het heerlijke Run van dat album, met de Random Axe line up in full effect.

En niet onterecht, zo blijkt gelukkig. Ik twijfel nog tussen een 4 en 4.5, heb hem nog niet vaak genoeg geluisterd. Wat een dope tracks, wat een heerlijke MC's zijn Sean P en Guilty. Ben benieuwd of het een 4.5 waard blijft nadat het eerste enthousiame weg ebt.


Ruim een half jaar verder, de hele zomervakantie dit album gepompt, de hele zomer lauwe freestyle-achtige rhymes geschreven (gewoon voor de lol, om door te pingen naar vrienden die dan even lauwe onzin disses terug pingden) met de beat van Chewbacca in m'n kop, en Random Call is het meest blijven hangen bij mij als DE plaat van 2011.

Elke ochtend zat ik in de brandende mediterrane zon op onze absurd vette veranda met VIP uitzicht op Molyvos, aan de ontbijttafel onder de grote parasol, die half kapot was, met mijn belachelijk grote MDR-XD300 headphones op mijn kop. Kopje koffie, vervolgens met het scootertje op weg naar het bakkertje om broodjes te halen voor het ontbijt. (Dit album brengt mij weer helemaal terug naar afgelopen zomer, you get the picture)

Dit album is zeker geen 5, maar mijn 4,5 laat ik staan. Hip-hop van de bovenste plank, van dik hout zaagt men deze planken stijl.

Sean P is een van mijn favoriete MCs en op dit album heeft hij wat minder die stand up comedy achtige start-stop stijl waar hij elke line even afzonderlijk in het luchtledige lijkt te laten hangen, in plaats daarvan spit hij gewoon door.

Guilty Simpson vind ik ook vet en is samen met Sean P een goed duo, ze vullen elkaars stijlen goed aan.

Black Milk doet zijn ding achter de boards en als hij achter de microfoon verschijnt, zoals op The Hex na even een extra maat van de beat, is dat alleen maar extra vet. Zijn beats hier vind ik de beste die ik van hem ken.

De featurings vind ik niet allemaal even geslaagd. Roc Marciano wel, die brengt zijn onmiskenbare flavour, en Rock spit een showstopper als laatste verse op Another One. Maar verder had ik figuren als Danny Brown of Fatt Father liever niet op het album gehad.

Drie tracks vind ik wel een 5 waard: Random Call, Chewbacca en The Hex. De rest is uitstekend tot solide, uitschieter naar beneden vind ik Jahphy Joe (beat past er niet echt tussen op dit album, refrein ook niet).

Zoals ik mijn bericht van vorig jaar al schreef, er is niet zoveel nieuwe hip-hop meer waar ik warm voor loop. Maar voor deze gasten maak ik heel erg graag een uitzondering

Redman - Muddy Waters (1996)

5,0
Geen nummer hoef je te skippen.
Stonecold classic.
Zoals al eerder gezegd: dit is Redman's duidelijke hoogtepunt.

Wat een dikke funk, wat een grootse MC.
Ik weet ook dat veel MC's van tegenwoordig dit als een van hun favoriete albums hebben trouwens.

En Redman weet zelf ook dat dit zijn beste shit is want waarom maak je anders Muddy Waters 2 (als die er ooit komt trouwens...)