menu

Hier kun je zien welke berichten gweah als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Danny Brown - Atrocity Exhibition (2016)

5,0
Ik heb me de afgelopen weken, mede geïnspireerd door de hiphop 250 elders op het forum, wat uitgebreider op het afgelopen decennium gestort.

Dit album vind ik op het eerste gehoor Danny’s minst toegankelijke, maar na meerdere luisterbeurten ook zijn beste. Alles komt hier samen. Wat een schitterende beats, en wat een schitterend geheel als album. Mijn eerste en enige kennismaking met deze plaat in 2016 was Let It Rain, en ik kwam er niet gelijk lekker in.

Danny Brown’s stijl is natuurlijk al niet de makkelijkst in het gehoor liggende. Maar zijn technische skills zijn absurd goed, die man hoeft niet zijn best te doen om on beat te zijn, hij wervelt eroverheen, onderlangs, onderdoor, lachend, naar believen hinkelend en met radslagen, zoals alleen de allergrootsten dat kunnen (Kendrick...3 Stacks...etc)

Op de een of andere manier heb ik ook niet zoveel van dit album meegekregen verder, destijds. Het lijkt wel alsof deze minder bekend is dan XXX, Old en zijn laatste.

Maar wat een feest om deze nu te ontdekken, en vooral om te ontdekken hoe ontzettend goed dit is. Hoogtepunten: zo’n beetje de meerderheid van de tracks, maar o.a. de overgang van tracks 1 naar 2 naar 3, de beats op Lost en Ain’t It Funny, de totaal in de beat verzonken flow op White Lines, de gitaren op Golddust, het refrein op Today, de perfecte afsluiter Hell For It...

Def Squad - El Niño (1998)

4,0
P Jay schreef:
In '99 kwam Redman samen met Method Man en voornamelijk Erick Sermon als producer met het bekende "Blackout"-project. 2 MC's die wat uit hun nek gingen lullen over funky, bouncy en blunted beats. Gezien de namen die meewerkten aan dat project was ik toch teleurgesteld in "Blackout". Dit album van Def Squad is mijns inziens de betere voorloper van "Blackout".

Erick Sermon verzorgt op één Redman productie na alle beats en ze swingen en bouncen hard! Harde pompende basslijnen die een hardcore funk-sfeer creëren. Redman is de beste MC uiteraard, maar Keith Murray en Erick Sermon rappen heel aardig mee. Inhoud is afwezig, maar het is allemaal vermakelijk en vormelijk vlot wegluisterbaar.

Nummers als "Check N Me Out", "Full Cooperation", "Ride Wit Us", "Y'all Niggas Ain't Ready" en "Say Word" zijn gewoon veel funkier en beter dan de nummers op "Blackout", dat nochtans teerde op een gelijkaardige formule.

3,5*


De spijker op de kop. Ik had het niet beter kunnen verwoorden. Blackout was voor mij een teleurstellend album, zoals zoveel albums van grote namen eind jaren 90.
Dit album was fresh en precies wat je van een Def Squad zou willen horen.
Alleen jammer van het cover design en de titel. Een solide 4 voor mij.

Dr. Dre - 2001 (1999)

Alternatieve titel: The Chronic: 2001

4,5
Nog zo'n album waar ik nog niet op gestemd had.... hoe is het mogelijk.
Dit album is natuurlijk een absolute hip-hop classic. Toch zijn er wat minpuntjes waardoor ik geen vijf geef.

Terwijl het materiaal zeker 5 sterren is, ik durf zonder veel omhaal te stellen dat er sindsdien niet meer zo'n goed geproduceerde hip-hop plaat uitgekomen is.

Alleen: hoe goed het ook allemaal is, en ondanks de belachelijke hoeveelheid steenkoude klassiekers, vooral op de eerste helft, is het album gewoon te lang en voelen de 'mindere' tracks, vooral op de tweede helft, een beetje aan als filler.

Daarnaast is het natuurlijk inhoudelijk allemaal niet zo hemelbestormend.
Maar wellicht is het goed om in het achterhoofd te houden dat dat ook niet de bedoeling was met dit album. Je moet er niet iets anders van verwachten dan wat het is. Dr. Dre maakt West Coast gangster rap. Hij is de schoenmaker die wijselijk bij zijn leest blijft. Zoals Dre er zelf over zei: het is bedoeld als entertainment, als dark comedy. Hij schiet alleen een beetje door in de hoeveelheid en de (flauwe) skits.

Voor mij werkt de cd het beste als ik de volgende playlist aanhoud op mijn ipod/blackberry/itunes:

The Watcher
Fuck You
Still D.R.E.
Big Ego's
Bitch Please (van Snoop's album uit hetzelfde jaar, Dre beat en featuring Xzibit)
What's The Difference
Xxplosive
Forgot About Dre
The Next Episode
Bitch Niggaz

Dat zijn voor mij alle hoogtepunten bij elkaar en in die vorm vind ik het een cd van ongekende constistentie en kwaliteit.

Dan vind ik zelfs een track als Bang Bang (die ik niet in bovenstaand playlistje heb...) een tikkie minder, hoewel dat natuurlijk toch een knaller van formaat is. Oftewel: Dre had wat mij betreft klinisch mogen snijden totdat hij een korter, Illmatic achtig perfect album had.

Verdere opmerkingen: wat klinken Snoop en Eminem toch geweldig op dit album... wat hebben de ghostwriters (met name Eminem en Jay-Z) toch strakke verses voor Dre geschreven, wat zijn de beats van een ongekende diepte, muzikaliteit en finesse, ondanks hun gangster lompheid, wat weet Dre toch een geweldige sfeer neer te zetten in zijn albums.

De invloed van albums als deze en twee jaar eerder Biggie's Life After Death wordt nog weleens onderschat denk ik, binnen hun (sub)genre hebben deze platen een benchmark gezet die iedereen vervolgens probeerde te kopieren. For better or worse.

Een laatste toevoeging: iemand zei dat de cleane, formulamatige sound van Dre, die sinds Get Rich Or Die Trying en vooral daarna steeds meer ontstond, hier al een beetje te horen was. Dat hoor ik er niet echt in.
Natuurlijk zijn de beats en instrumentatie ongelooflijk helder, 'crisp' en professioneel geproduceerd, maar de variatie en originaliteit is hier wel volop aanwezig. Als ik deze beats vergelijk met pakweg de Dre beats op The Game's Documentary, Raekwon's OB4CL2 of Busta's Big Bang (track 1 uitgezonderd!), dan is dit echt, echt kwaliteit hoor.

"Niggaz trying to be the king but the ace is back." Hoe vet, en hoe waar is het als Dre dat zegt. En hoe grappig dat uitgerekend Jay-Z dat voor hem geschreven heeft.

Hey hey heeeeey............................................... smoke weed everyday!