menu

Hier kun je zien welke berichten gweah als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Kanye West - My Beautiful Dark Twisted Fantasy (2010)

4,5
Ik heb nog nooit een berichtje bij dit album getypt zie ik. Ik was net verhuisd toen dit dropte, van een te klein kutappartementje in Amsterdam naar een mooie etage. Het was de laatste winter in Nederland dat er echt sneeuw lag. Dit album is de herinnering aan die winter voor mij. Buiten lag een dik pak en ervoer je de wonderlijke ervaring van die typische stilte in de sneeuw. Binnen het opgeruimde en behaaglijke Ikea gevoel van een nieuw appartement.

De hele wereld leek een beetje verrast door de ambitie, grootsheid en kwaliteit van dit album, ik herinner me dat het echt nieuws was, dat speciaal uitgenodigde tafelgasten in DWDD kwamen vertellen hoe goed het was, vijf sterren in de belangrijke kranten, een 10 op Pitchfork.

De hip hop fans kenden Kanye natuurlijk al sinds zijn beats op The Blueprint, The Fix, Quality et cetera. Met The College Dropout bewees hij behalve briljant producer ook een briljante artiest te zijn. Spitsvondige rapper met redelijke rapskills, maar bovenal een verfrissende persoonlijkheid. The only rapper with a Benz and a backpack. De albums die volgden waren telkens anders en telkens goed.

Maar dit album was anders. De lijst van artiesten die meewerkten was fucking ridiculous. En niet in de Baseline studio om de hoek bij Roc-A-Fella, maar met zijn allen hop, op het vliegtuig naar Hawaii, voor een creatieve retreat. Alles aan het project ademende een gefocuste poging om de spreekwoordelijke Olympus te beklimmen. Van het artwork tot de intro en de eerste noten van dat magische refrein: can we get much higher? Tot en met die Runaway video, die eigenlijk een video van zowat het hele album was, van ruim een half uur.

Waar te beginnen? Devil In A New Dress. Hoe perfect wil je je Kanye track hebben. Alles eraan klopt. Die honingzoete Smokey Robinson sample. Die gitaarsectie. Die keiharde Rick Ross verse als een soort van epiloog.
Runaway. De premiere van die track bij een of andere MTV awards show. Kijk hoe zeker van zijn zaak Kanye is, kijk hoe strak het visueel in elkaar zit. Zijn rode maatpak tegen een witte achtergrond, met die rondrennende ballerina's. Geniaal. Kijk naar Pusha T als hij opkomt halverwege de track. Boss level.
So Apalled… hou op schei uit. Fucking ridiculous.
Gorgeous… ik zal met niemand twisten die beweert dat dit eigenlijk de sterkste track is van allemaal.

Niet alles is perfect aan het album. Jay's verse op Monster is echt een van zijn wackste momenten ooit. Dat Kanye hem die niet over heeft laten doen kan ik niet begrijpen. Gelukkig is de verse van Nicki Minaj zo cartoonesk enthousiast, dat je de hakkelende Jigga met zijn goblins alweer vergeten bent. Die raaskallende, niet grappige outro van Chris Rock op het prachtige Blame Game had ik ook het liefste niet gehad. En Hell Of A Life...de minst bijzondere track op een album waar alles op zijn minst uitmuntend en over de top geniaal is - het epische en geniale einde ten spijt.

Ik herinner me dat ik dit album op had staan op mijn iPhone in mijn oortjes in de trein, het was net gereleased. Ik werd gebeld, oortjes uit, kort gesprek, opgehangen, en dan gaat ie dus weer door met afspelen. Nu niet meer over de oortjes, want die had ik er dus uit getrokken om te bellen, maar knalhard over de speakertjes. Bomvolle trein. Ik geloof track 12 of 13, ergens in de buurt van station Haarlem. Twee willekeurige dudes tegenover me reageerden direct goedkeurend, grijnzend, yes, de nieuwe Kanye West, dope.

Tien jaar geleden alweer. Voor altijd een besneeuwd, verstild Amsterdam Westerpark. Overdrijf ik als ik zeg dat dit album op dit afgelopen rap decennium een Thriller achtige invloed heeft gehad?

Killarmy - Silent Weapons for Quiet Wars (1997)

GraftonHolband schreef:
Een van die gasten kan ik echt totaal niet uitstaan. Die kerel die niet echt rapt maar snel praat en de hele tijd naast de beat zit. Wie is dat?


Dit vat het album helemaal samen voor mij. Productioneel is dit album een juweeltje, Killa Sin is een echt dope MC, dan heb je nog vier MC's die ik prima verdraag net zoals bijvoorbeeld Louieville Sluggah en Top Dog van OGC, maar elke keer als die vreselijke 9th Prince zijn muil opentrekt is voor mij de track verpest. Hoe hebben ze dit op kunnen nemen zonder tegen die kerel te zeggen: beste vriend, kom maar efkes wisselen 9th Prinsje. Ongelooflijk.

Fair, Love & War is behalve door de magistrale beat ook een hoogtepunt door het ontbreken van 9th Prince, wat mij betreft.

Op kneiters als And Justice For All en The Shootout (van resp. The Swarm en Dirty Weaponry) doet hij ook niet mee. Doe er je voordeel mee.

King Geedorah - Take Me to Your Leader (2003)

4,0
Het is niet alleen mijn enthousiasme dat ik deze eindelijk op LP heb (re-issue! 180 gram vinyl!), ik blijf dit album opzetten. Verhoogd van vier naar vijf sterren. Ik probeer zuinig te zijn met 4,5 en 5 sterren beoordelingen maar bijna alle tracks klinken gewoon classic vind ik.

Oke de minpuntjes zijn bekend bij dit album.

In tegenstelling tot bij Vaudeville Villain en Madvillain is het geen full length Doom mc album. Hij neemt meer een soort RZA rol in hier, hij produceert alle beats en skits, en verschijnt sporadisch achter de mic (vijf keer). Twee volwaardige solo songs (Fazers / The Fine Print), twee collabos (No Snakes Alive, Anti-Matter) en een korte track (The Final Hour). Maar de gast MC's nemen de taken prima waar en passen redelijk (Fastlane, Next Levels) tot goed (Krazy World, Lockjaw) bij de tracks.

De track I Wonder, wat op zich een prima song is, voelt als enige een beetje gewoontjes aan, tussen al het andere spektakel. Mooi introspectief verhaal, prima bijpassende beat met strings, maar tussen de rest een beetje meh.

De skits zijn talrijk en dat is altijd een moeilijk verhaal. Monster Zero en Take Me To Your Leader zijn een soort collages, een stuk geslaagder dan op Mm Food, en ondersteunen de sfeer in het album goed. Maar ze duren wat lang. Toch zijn de skits essentieel hier, een beetje a la de welbekende Shogun Assassin skits op Liquid Swords.

Wanneer Doom zich wel verwaardigt die unieke flow los te laten, voelt het hier gelijk majestueus aan, meer dan op Vaudeville Villain waar het wat meer rechttoe rechtaan spitten is (ik doe hem hier te kort, maar even voor de vergelijking). Als track 12 ten einde loopt, en een vrouw in blinde paniek schreeuwt "LOOK OUT THE WINDOW" en die pompende beatbox bassen erin komen, dan heeft het bij mij een beetje hetzelfde effect als wanneer na 30 seconden intro die gillende, fluctuerende synthesizers erin komen op 4th Chamber. Kippenvel.

Een tijdje terug zag ik hem in de Melkweg, met een voorprogramma van Ghostface, en Doom begon met werk van Madvillain en wat andere bekende tracks. Toen opeens Fazers ingestart werd begon ik echt te stuiteren.

Voor mij is dit typisch album waar het geheel meer is dan de som der delen, een absolute persoonlijke favoriet, en ik denk dat ik misschien mijn top 10 maar eens moet heroverwegen.