Wat weinig berichten bij dit album! Had zelf ook nog niks geschreven, gek. Toch een van mijn favoriete albums. Ik denk niet dat ik iets heel geks zeg met de volgende stelling: na Aquemini is er niet meer zo'n goed hip-hop album uitgekomen. Punt.

Ik vind wel dat Aquemini wat hogere pieken en diepere (relatief dan) dalen heeft dan ATLiens, als album luister ik dat nog iets liever. ATLiens is voor mij echt een geheel, van You May Die tot 13th Floor/Growing Old, waanzinnig, een van de weinige albums die ik ook liever niet op shuffle luister. Maar goed het gaat over Aquemini.

Wat een niveau haalt OutKast hier. Briljant. Andre gaat hier echt los en bewijst een van de beste emcees allertijden te zijn. De beats, of moet ik zeggen instrumentatie, zijn zeer gevarieerd, en bijna allemaal FANTASTISCH (sommige gewoon goed, zoals West Savannah, Y'all Scared). Ik vind Mamacita ook een beetje irritant door die vrouwelijke schreeuwlelijk maar die beat is wel weer mega. Verder ben ik niet iemand die de inhoud van de lyrics zeer belangrijk vind (ben meer van de vette flow, en goede punchlines, dan van dat conscentieuze gezeik) maar wat Andre hier doet is wel gewoon geniaal. Zo ogenschijnlijk simpel maar zo raak iedere keer.

Als laatste, die skits: ik ben er ook niet zo van maar in iTunes kun je eenvoudig je tracks aanpassen met begin- en eindtijd. En die skit waar ze dat OutKast album komen terugbrengen en het steeds hebben over het Pimp Trick Gangsta Click album blijft wel hilarisch. En afsluiten met een award show waar ze de award in ontvangst nemen is toepasselijk bij zo'n album. Wat een koningen.

Een van mijn favoriete albums, geen een hip-hop plaat vind ik zo MOOI als deze. Nu is mooi niet altijd het streven bij goede hip-hop maar toch. Ik heb hier een enorm sterk gevoel bij. Het is ook zo'n beetje de enige plaat (de meeste mix albums uitgezonderd) die ik niet op shuffle kan luisteren, hij moet gewoon van 1 t/m 14. Alleen al dat intro is zo waanzinnig! En dan, als je al niet al helemaal in de sfeer van het album zit, die metalige stem die aankondigt: "greetings, earthling" en die beat van Two Dope Boyz In A Cadillac die erin komt rollen, samen met die heerlijke flow van Big Boi.
Big Boi die trouwens een van mijn favoriete lines ooit spit op de volgende track: Well it's the M - I - crooked letter, ain't no one better/
And when I'm on the microphone you best to wear your sweater/
Cause I'm cooler than a polar bear's toenails...
Daarna het heerlijke funky Wheelz Of Steel en dan Jazzy Belle, waar het album gelijk al bij track 5 richting de rustige, zeg maar gerust betoverende mood gaat, voor zover die niet al ingezet was met Wheelz Of Steel en natuurlijk het intro.
Sommigen vinden het laatste gedeelte van het album wat minder, maar ik vind het juist fantastisch hoe alle tracks achter elkaar naar een soort climax opbouwen, met weirde geluidjes in tracks als Ova Da Wudz en Wailin', een zeer sfeervol Babylon, die splash die je hoort bij Mainstream (en later de bubbelende geluidjes in 13th Floor die hier weer op aansluiten), na Mainstream gaat het voor mij echt in een soort stroomversnelling met het schitterende Decatur Psalm, Millennium, en dan richter outer space met Extraterrestrial en de perfecte, waanzinnig mooie afsluiter 13th Floor. (die laatste remix track hadden ze weg moeten laten!)

Zeer compleet album zonder zwakke punten wat mij betreft, je zou kunnen zeggen dat er iets meer uptempo 'bangers' op hadden gemogen a la tracks 2 en 3 maar het rustige en sfeervolle is ook wel weer wat dit album zo tof maakt.

Ik heb alleen 36 Chambers en Liquid Swords hoger staan in mijn top 10, is een andere vorm van hip-hop en beleving, maar er is niet een album waar ik zo hartgrondig van hou als ATLiens.

"Like memories of yesterday..."