menu

Hier kun je zien welke berichten gweah als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Nas - Illmatic (1994)

5,0
Ik heb nu op de achtergrond de intrumentals van de Will Sessions aanstaan, van Elzhi’s Elmatic mixtape. Alle beats (op een na) van Illmatic live nagespeeld. Genieten...
Tijd voor een berichtje bij de beste en meest geliefde hip hop plaat allertijden, mijn enige en laatste berichtjes hier waren van 2008.
Natuurlijk is alles al honderd keer gezegd over dit album maar ik doe ook graag een duit in het zakje.

Ik kende Nas eerder van It Was Written dan van Illmatic. Ik vond het een uitstekende MC maar It Was Written had ik niet zoveel mee. Toen ik erachter kwam dat Illmatic een ‘5-mic’ album was geweest in The Source ben ik Illmatic maar eens gaan checken. Dat was drie jaar na de release, in 1997.
Eerste reactie: ik vond het een erg ‘understated’ album, dat erg goed in elkaar zat, met typische begin jaren 90 jazzy boom bap beats en fantastische teksten. Maar het gaf me niet dezelfde spastische krampen in de nek en niet te onderdrukken grijns op mijn gezicht als andere albums uit dezelfde periode. Ook vond ik de flow en stem Nas nog iets soepeler in 95/96, op It Was Written en bij zijn features op Eye For An Eye en Verbal Intercourse.

Het heeft ongeveer tien jaar geduurd voordat ik Illmatic 100% op waarde kon schatten. Mijn hip hop verzameling was gegroeid tot honderden albums, tot ver terug in de jaren tachtig en natuurlijk ook tot in het nieuwe millennium. Favorieten kwamen en gingen, sommige albums verloren hun glans met de tijd, andere wonnen aan kracht naarmate ik ze vaker luisterde. Natuurlijk zat Illmatic in de laatste groep.

Illmatic is echt zo’n album met een heel eigen, warme en relaxte sfeer vind ik. Het heeft misschien geen ‘bangers’ als Shook Ones Pt. 2 of 4th Chamber (hoewel NY State Of Mind, Halftime en Represent wel wat harder gaan), maar het is poëtisch en complex, het raakt een andere snaar, zoals je uit arthouse ook iets anders haalt dan uit een actiefilm, of zoals je uit een wandeling iets anders haalt dan uit bungeejumpen. Misschien een beetje vergezocht maar goed.

Genesis vind ik een van de beste album intro’s die ik ken. Vooral het feit dat ze die dialoog en muziek (“Subway Theme”) uit Wild Style gebruiken is een geniale vondst. Het zet perfect de toon voor de rest van het album.

Dan N.Y. State Of Mind. De drums, de pianos, Nas die voordat hij zijn eerste verse spit zegt: “I don’t know how to start this...” Yeah right! De eerste regels vertellen een ander verhaal.

“Rappers I monkey flip ‘em with the funky rhythm I be kicking,
musician, inflicting composition of pain,
I’m like Scarface sniffing cocaine, holding a M-16,
see with the pen I’m extreme…”

Vanaf de allereerste zinnen maakt hij duidelijk dat hij qua lyricism echt next level is.
Dan halverwege de verse gooit hij er nonchalant een levendige actiescene in:

“reminiscing about the last time the Task Force flipped,
n****s be running though the block shooting,
time to start the revolution, catch a body, head for Houston,
once they caught us off guard, the Mac-10 was in the grass and,
I ran like a cheetah with thoughts of an assassin,
pick the Mac up, told brothers ‘back up’, the Mac spit,
lead was hitting n****s, one ran, I made him backflip,
heard a few chicks scream, my arm shook, couldn’t look,
gave another squeeze, heard it click, yo, my sh*t is stuck,
try to cock it, it wouldn’t shoot, now I’m in danger,
finally pulled it back and saw three bullets caught up in the chamber,
so now I’m jetting to the building lobby,
and it was filled with children probably, couldn’t see as high as I be…”

Knipper met je ogen en de scene vervluchtigt alweer, hij duikt er even makkelijk in als uit - als storytelling MC is Nas misschien zelfs een beetje onderschat, omdat hij soms niet hele nummers 1 verhaal vertelt, zoals Biggie en Slick Rick doen. Ook "One Love" is een pareltje van sobere maar effectieve storytelling skills. Met een half woord plaatst hij je midden in de scene.

Terug naar N.Y. State Of Mind. In de laatste regels komt een van zijn beroemde quotes voorbij:

“it drops deep, as it does in my breath,
I never sleep, ‘cause sleep is the cousin of death,
beyond the walls of intelligence, life is defined,
I think of crime, when I’m in a New York state of mind”

In de tweede verse (“be having dreams that I’m a gangster, drinking Moet, holding Tecs…” en later “I dream I can sit back, and lamp like Capone, with drug scripts sewn, or the legal luxury life, rings flooded with stones, homes…”) scheert hij langs de mafia fantasiën waar hij vanaf zijn tweede album zoveel over zou rappen, in plaats van over zijn eigen echte wereld, zoals hij die zo onnavolgbaar beschrijft op Illmatic. Weinig mensen realiseren zich dat dat ook op Illmatic al in hem zat. Maar dan alleen even een paar regels, als een dagdroom. Op zijn tweede en derde albums en het Firm project wordt hij een soort opgeblazen karikatuur, hij was veel minder in staat om die mafia stijl overtuigend te brengen dan Jay-Z, Biggie, Raekwon & Ghostface vind ik. Na de mislukking die The Firm was, was het ook gelijk over met die trend.

Ik ga hier ophouden met per track iets te schrijven, dit wordt een veel te lang stuk.

Voor degenen die het leuk vinden, hier zijn een mooi analytisch stuk over het album van twee Amerikaanse schrijvers en de originele 5-mic review uit The Source:

Adam Mansbach - adammansbach.com


http://pressrewind.files.wordpress.com/2007/02/nas_source494.jpg

Favoriete tracks:

Onmogelijk te kiezen. Ze zijn allemaal sterk, One Time 4 Your Mind is de enige die ik niet echt overweeg als ik moet kiezen. En dan mag je er ook nog maar 2 aanvinken...

Wacht even, ik kom er nu pas achter dat The World Is Yours, Halftime, One Love en It Ain’t Hard To Tell allemaal video’s hebben!
Ik kende alleen de video van It Ain’t Hard To Tell...
Welk een aangename verrassing. Ik ga ze gelijk kijken.