menu

Hier kun je zien welke berichten gweah als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

The Notorious B.I.G. - Life After Death (1997)

4,5
Ten crack commandments is inderdaad geniaal. Zo simpel maar zo vet gedaan. Als het inderdaad de helft korter was geweest (zonder al die R&B meuk) dan was dit een vijf sterren album geweest wat mij betreft. Het is minder rauw dan Ready To DIe maar Biggie's flow en lyricism staan hier op een hoger niveau, om nog maar zwijgen over zijn storytelling skills.

Sommigen noemen Big de allergrootste allertijden, en hoewel Life After Death als album door zijn overmaat aan filler niet heel geslaagd is, vind je toch ook een groot van het bewijs voor deze stellingname op dit album terug.

The Notorious B.I.G. - Ready to Die (1994)

5,0
Elohim schreef:
Heb deze gisteren in mijn schoen gekregen van mn vriendin... Wauw, sommige mensen kunnen goede cadeaus uitkiezen, anderen niet.


Word! Mijn vriendin heeft ook wat diggin' in the crates gedaan. Ik had Aquemini in mijn schoen, op LP... En op pakjesavond The Low End Theory en The Blueprint op LP, plus de chess box collector's edition van Liquid Swords... Ik ben 33, maar wederom zo blij als een kind

Wat betreft Ready To Die, ik typte onlangs twee langere stukjes bij Reasonable Doubt, hoe ik die eigenlijk net geen 5 sterren vind, en vergeleek de plaat daar met o.a. Ready To Die. Waar het op neer komt: ik vind Ready To Die zoals de meesten hierboven ook verre van perfect. Het is ook een album waarvan ik twijfel of ik 'm bijvoorbeeld op vinyl zou willen hebben.

Maar of een album geheel vrij is van misstapjes mag niet een voorwaardelijk bepalend criterium zijn. Wat dat betreft is Illmatic, ook door zijn geringe lengte, onbedreigd alleenheerser in dit genre, en is Reasonable Doubt ook een stuk "perfecter" dan Ready To Die (de meesten zijn het erover eens dat RD's enige misstap "Ain't No Nigga" is)

Waar Ready To Die toch hoger scoort voor mij: Biggie's vele en grote kwaliteiten als een MC (niet zozeer als lyricist, maar als MC) druipen van dit album af. Zoals The Source destijds (toen nog een geloofwaardig en veel gelezen magazine) samenvatte in een enthousiaste 4 1/2 mic review: If you're looking for abstract poetry and deep scientifics, Big is not the one. But he's got style out the ass. The pitch, the timing, the role playing, the details are automatic and perfect. I can't do his flow justice on paper. Hear it for yourself on "Gimme The Loot" - Goodness gracious, the papers!/ Where the cash at?/ Where the stash at?/ Nigga, pass that.

Soms zijn de pieken op een album zo hoog dat ze, in mijn opinie, de dalletjes opheffen en nog steeds vijf sterren opleveren. Ready To Die, met - zoals de meesten hier toch ook vinden - een aantal mindere tracks en een stomvervelende sex-skit, is hiervan het beste voorbeeld vind ik.

The Roots - Things Fall Apart (1999)

4,5
Vandaag op vinyl gekocht. Blij als een kind!

The Roots is net als bijvoorbeeld Gang Starr typisch zo'n act waar de meningen over wat hun beste album is, van oudsher verschillen. Voor mij blijft dit de klassieker uit de reeks. Hoe geweldig Illadelph Halflife ook is, Things Fall Apart vind ik echt een stap vooruit, qua songwriting, originaliteit en sound, maar vooral ook qua MC-ing. Black Thought levert nooit half werk maar hoe strak hij hier uit de hoek komt, hoe achteloos hij hier zijn lyrics omtovert in een muurvaste on-beat flow, dat is echt achterlijk.

Je hoort vaak dat hij een ondergewaardeerde MC is. Behalve het feit dat hij in een groep zit en geen solo ster is, is denk ik de allerbelangrijkste reden daarvan dat hij in vergelijking met een Jay-Z of Snoop, maar ook bijv. een Q-Tip of Mos Def, wat charisma en persoonlijkheid mist.

De songs en de teksten zijn op dit album echter zo sterk, dat Black Thought er echt uit springt. Bijvoorbeeld zijn tekst op You Got Me, maar ook op The Love Of My Life. Je hoort aan alles dat de groep hier echt een statement wil maken, dat ze een zo goed album wilden maken, dat hun naam stevig gevestigd werd.

In de twee jaar voorafgaand aan de release maakte hip hop grote commerciele sprongen: eerst het door Puff Daddy en Mase gedomineerde 1997, en vervolgens de explosie in 1998 met DMX, Jay-Z, Big Pun, Lauryn Hill, Master P en Juvenile.
Ondertussen dropten Gang Starr en OutKast manifesten met Moment of Truth en Aquemini, en markeerde de release van het Black Star album de Rawkus movement.

Deze context maakte dat het een soort do or die was: Illadelph Halflife was goed ontvangen maar matig verkocht en het leek of het een soort aanhaken of afhaken was voor The Roots, het moment van de waarheid (ook voor Gang Starr??? ik zie het nu pas nu ik het typ).

Gelijk in de intro is het dilemma duidelijk. Spelen we wat de mensen willen horen, of maken we waar we zelf in geloven? Uit de tekst in de cover art lees ik dat ze iets van 145 tracks hadden voor dit album...

Ieder zijn eigen mening, maar destijds in begin 1999, ik kocht de cd op de dag dat ie uitkwam, voelde elke track gelijk aan als een classic. Vanaf de Table of Contents, via The Next Movement, Step Into The Realm... holy shit.
Het niveau blijft hoog maar vanaf Double Trouble, The Love Of My Life, 100% Dundee lijkt het alsof ze nog een tandje bijschakelen. De meesterlijke tracks volgen elkaar in rap tempo op.

Adrenaline was al uit als eerste single en blijft stiekem mijn favoriete (hoe vet 100% Dundee ook is). En dan You Got Me... hun doorbraak naar een groter publiek, ook dit blijft een briljante song.

Ik vind niet alle tracks geweldig: het tweede deel van Table of Contents, The Spark, en Don't See Us halen op mijn scorecard een turfje minder.

Maar dat mag de pret niet drukken.

Toen ik de LP afgelopen zondag ontwaarde in de bakken van Concerto, was mijn eerste reactie een vloek. Ruim 40 euro... Ik wist gelijk dat ik hem toch ging kopen.

Turn Up the Bass: Megamix 1990 (1990)

Mooi om de snelle ontwikkeling van toen zo samengevat te zien achteraf: in 1990 had je die hiphouse stijl van MC Sar & The Real McCoy, Technotronic, Tony Scott, King Bee en Mr. Lee. Plus natuurlijk die remakes van Snap. Dat was eigenlijk de basis van die hele sound van de Turn Up The Bass reeks t/m deel 12.

Maar de eerste house classics zijn hier al terug te vinden: Westbam, D-Shake, LFO en enkele andere waren in augustus 1991 ook terug te horen op de eerste House Party mix cd (de eerste, dus ze konden net zo goed meteen de net iets oudere tracks ook nog gebruiken), samen met de toen recente, eerste echte Benelux house krakers die de top 40 haalden in zomer 1991, zoals Anasthasia en Quadrophonia.

Daarna explodeerde dat hele house ding, in het najaar van 1991 doken ze achter elkaar op in de hitlijsten, van Dominator tot James Brown Is Dead. Al een totaal ander geluid dan het nog hele brave hiphouse stijltje van 1990.

Heel leuk om van dichtbij meegemaakt te hebben toen. Het in bezit hebben van die Turn Up The Bass bandjes was echt dat ding op de basisschool toen in 1989, 1990, maar de eerste keer dat ik Anasthasia op de radio hoorde in 1991 werd ik echt uit mijn stoel geblazen. Vanaf toen was alles anders.

Wat me vandaag trouwens voor het eerst opviel: de grootste hit van 1990 in dit genre ontbreekt hier totaal, nl. Stevie V met Dirty Cash. Heel apart.

Typhoon - Lobi da Basi (2014)

4,0
Slowgaze schreef:
(quote)

Exact dat, en dat terwijl ik absoluut geen purist ben. Heb iemand trouwens dit album eens horen omschrijven als 'blije-mensen-festivalmuziek' (en dat was geen aanbeveling). Kan ik me ergens ook wel in vinden. De randjes zijn er wel vanaf.


Ik heb dit album sinds 2014 weinig geluisterd. Bovenstaande geeft exact mijn bezwaren tegen het album en Typhoon's muzikale richting aan. Ik ben een hip hop liefhebber, en het was iets teveel blije festival muziek geworden.

Maar terugrekenend in de tijd, hoopte ik destijds wel degelijk dat hij ongeveer zoiets zou doen, dat hij zijn geluid boven het inmiddels wel verkende Opgezwolle geluid zou uittillen.

Typhoon is een rapper die een beetje in mijn hart zit, toen ik trouwde heb ik de regels van zijn "Vlieger" door mijn gelofte heen gevlochten, en soms krijg ik tranen in mijn ogen van ontroering als ik hoor hoe hij hip hop, mijn zo geliefde muziek, naar het niveau van genre overstijgende poëzie kan brengen.

Er staat een opname van "Vlieger" op Youtube, live bij Hart Op De Tong, met een gitaar en een saxofoon ter ondersteuning, in plaats van Delic's krankzinnig dope beat. Het maakte benieuwd welke kant Typhoon op zou gaan met zijn nieuwe album: dit was zo prachtig, hij leek totaal bevrijd uit zijn "keurslijf" van de Opgezwolle sound, de sound waar ik zo van hield, maar Typhoon leek op weg naar iets groters.

Zijn ode aan Nederland "Van De Regen Naar De Zon", zo awkward ten gehore gebracht in de Ridderzaal met een publiek van politici en koninklijke familie, was inderdaad een DWDD-achtige linkse utopiaanse schets maar toch ook een hartverwarmend, recht uit het hart gezongen portret van de Nederlandse geschiedenis en volksaard. Het bevestigde voor mij de hoop dat hij in 2014 met een nieuw "classic" album zou komen.

Ik zat indertijd (nog voor dit album, ik denk rond 2011, 2012) een keer op een leeg terras bij het Amsterdamse Noorderlicht, aan het IJ, op een zonnige doordeweekse dag. Typhoon kwam er ook zitten, alleen, schreef af en toe iets op, rommelde wat met zijn telefoon. Het moet voor bekende artiesten vreselijk irritant zijn om altijd maar gestoord te worden door mensen die ze totaal niet kennen, dus ik liet hem met rust. Maar de aandrang was zo groot om hem honderd dingen te vragen. Over zijn nieuwe album. Over zijn visie op hip hop.

Achteraf begreep ik uit interviews dat Typhoon een hele moeilijke periode doormaakte. Je staat er niet bij stil. Als je zoiets dan hoort, dan voel je je bijna schuldig. Behalve artiest, op het voetstuk dat wij fans voor hem oprichten, ook nog een mens. Oh ja.

Het album Lobi Da Basi gaat muzikaal inderdaad alle kanten op. Gegeven de zwarte periode in zijn leven, is het een verrassend vrolijk en levenslustig album. Maar ik vind de experimenten lang niet allemaal geslaagd. Met als dieptepunt het tenenkrommende refrein op Zandloper. Maar goed volgens mij vinden de meesten dit geweldig dus wie ben ik, denk ik dan maar. Ook vind ik de bijdragen van Rico, Sticks en Blaxtar weinig toevoegen. Sticks is wat mij betreft helaas al heel lang geen schim meer van de MC die ooit heel NL in de palm van zijn hand had.

Eigenlijk is achteraf mijn favoriete track "Hemel Valt", een song die klinkt als een stralende nieuwe dag, eentje waarop je jarig bent. Ik kreeg dit album destijds voor mijn verjaardag, van mijn vrouw, we waren net twee weken getrouwd en ze was zwanger van onze dochter. Een stralende nieuwe dag was het.

Alles overwegende, wat kan ik er van zeggen, ik denk dat Typhoon een album over liefde heeft gemaakt, dat hij groeit als artiest en als mens, het lijkt mij de enige juiste weg. Ik hoop dat hij gelukkig is.