menu

Hier kun je zien welke berichten gweah als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Pharoahe Monch - Internal Affairs (1999)

3,0
P Jay schreef:
Toch wel beetje een tegenvaller! Had redelijk hoge verwachtingen:

1) Pharoahe Monch had mij reeds bekoord op de eerste twee Organized Konfusion-albums
2) Diamond D, DJ Scratch, The Alchemist: goede gast-producers
3) Canibus, Busta Rhymes, Redman, Method Man, M.O.P., Talib Kweli, Common, Prince Po: niet de minste featurings
4) Rawkus Records bracht in die periode steengoede albums uit.

Nadat alles eens bezonken is, is het geen slécht album, maar hier had zo veel meer ingezeten. Grote probleem is hier de productie: sorry maar beats als op "The Next Shit", "Official", "The Ass", ... zijn gewoon RUKproducties.
Pharoahe Monch blijft - ook hier - een steengoede MC, maar dit is het grote bewijs dat een slechte beat met een goede MC iets minder draaglijk is dan een goede beat met een slechte MC.

Ander minpunt is de heterogeniteit. Dat is géén synoniem van afwisseling, vind ik, heterogeen is negatiever bedoeld. "Simon Says" is een clubbanger: met een beat die ik soms vet en soms erg irritant vind, hangt af van moment tot moment..., dan krijg je wat verde met "No Mercy" een soort grimmig QBC-sfeertje met wat geroep van M.O.P. om wat verder een relaxed loungy Diamond D-beatje te krijgen "The Truth" waar Common en Talib Kweli hun ding op doen .Ik vind dat zo'n tracklist een luisteraar van de wijs brengt. Dat is geen afwisseling, dit neigt naar inconsequentie...

Ik geef dit album 3,5* omdat - stel dat ik helemaal géén verwachtingen had gehad - ik dit gewoon een goed album had gevonden. Maar ik som enkel negatieve punten op, een beetje uit "frustratie". Zo'n top-MC, zoveel talent op Rawkus, zoveel goede producers en MC's.... en dan krijg je dergelijke misstapjes: onbegrijpelijk.

Gelukkig zijn er nog hoogtepunten: eerste 4 nummers vallen erg goed mee, "The Light" en "The Truth" zijn goed. "Hell" is niet slecht,...


Ik deel de mening van P Jay wel.

Ik had rond die tijd een poster in mijn kamer hangen, er stond op COMING OF THE KINGS met daaronder heel groot de namen MOS DEF en PHAROAHE MONCH onder elkaar, en dan de release dates 12 en 19 oktober 1999. Kreeg ik een keer ergens bij, in een inmiddels ter ziele gegaan platenwinkeltje, ergens in een zijstraatje van de Nieuwezijds Voorburgwal. Je had daar rondom de Nieuwendijk toen enorm veel specialistische platenzaken bij elkaar zitten.

Rawkus had een enorm momentum in die tijd met de releases van Black Star en Soundbombing 2. Zelfs The High & Mighty werden toen door veel mensen gecheckt omdat die toen op het hoogtepunt van Rawkus met een album kwamen (ook wel vanwege een rits van grote namen op de guest appearances trouwens).

Onnodig om nog te vermelden dat ook door mij reikhalzend naar Internal Affairs werd uitgekeken. En ook ik vond het teveel een allegaartje. Ik vind de tracks als losse nummers best goed. Maar alles bij elkaar op 1 album wil het niet echt mengen voor mij. En van een Pharoahe Monch album op Rawkus, met die producers, verwachtte ook ik meer.

Het is gek, maar juist omdat ik Pharoahe Monch zo'n meesterlijke MC vind (technisch gezien voor mij misschien wel de nummer 1 allertijden, ONGEEVENAARDE flow, breath control en lyricism) valt het eindoordeel voor mij lager uit dan dezelfde plaat met bijvoorbeeld een mindere MC. Elke keer als ik het luister overheerst vooral de teleurstelling, hoe goed het (vooral vocaal gezien) ook allemaal is.

Prodigy - H.N.I.C. (2000)

4,5
Naamloos schreef:
Prodigy, je houdt ervan of je haat hem, ik vind hem een held. Is het nou corny of scherp? Dat is altijd de vraag bij zijn raps. Hij heeft een rauwe maar suffige stem, langzame flow, maar toch enig in z'n soort.
Op dit album is ie niet meer zo in vorm als '94-'96 toen hij die bizarre rijmschema's had, maar het blijft toch een sterke plaat. Beats zij in orde en hij flowt er lekker op los. Ook geniaal hoe hij 'yo' en 'P' zegt en soms twee keer het zelfde maar toch anders.

Hoogtepunt: Genesis!


Vrijwel volledig eens. P krijgt niet de love die hij verdient. Na dit album was de dropoff nogal heftig maar hier staan enkele classics op, vooral Keep It Thoro.
Genesis, Keep It Thoro, Can't Complain en H.N.I.C. behoren tot mijn favoriete Mobb Deep tracks die niet op The Infamous staan.

In de categorie random dope lyrics die altijd blijven hangen bij mij:

(The Genesis:)
when I speak it gets real
Flakes try to tell me, "Yo Dunn, nah chill
You can't come out, wylin out like that
Rhymes so vivid Dunn I see what you sayin"
But you gotta understand how I feel
The pain and the hardship it took to build
Years of frustration, some got killed
Others fell vic' to the gates of steel
Most try to instill sanity still
stuck on this rock where we don't belong
I wanna go home not sing this song
but I'm forced to perform speech napalm
...
I'm bein watched by snake eyes
Peep them shed skin plenty times
...
it's about to get deep
like squeezin flouride on your brush for your teeth
...
We need to pay more attention to our surroundings
Busy wildin, all for the wrong cause
Put that same strength into somethin that'll pay off
...
Potential energy is easily made kinetic
I turn 'em all back where they belong, don't wet it
What? Set it..

(Keep It Thoro:)
Ayo, I break bread, ribs, hundred dollar bills
...
Rhymes cocky, crazy ill, mad rowdy
...
I snap quick, very touchy
Ayo my attitude is all fucked up and real shitty
I rap like no one out there can fuck wit me
You feel different, niggas see me
I throw a TV at you crazy
...
When you see me in the streets soldier, salute me
You just a groupie, oh you gangsta, then shoot me
Who gives a fuck really, I miss my nigga Twin, kill me
....
You rap niggas make me laugh, y'all crazy ass
And I don't give a fuck what you sold, that shit is trash
Bang this, cuz I gurantee that you bought it
Heavy airplay all day wit no chorus

(Can't Complain:)
Yo... open my wings to a new day spread my lungs
Get laced, jump in the whip, stash the guns
Twist the key, shifted to D then flee
Before anything, get the daily dose of choke
We got the Benzo flooded with smoke on the float
My eye's burnin' from the dope killin' my throat
...
Skip To My Lou had the crowd jumpin'
Took a walk through the park frontin'
Didn't even have to hurt nothin'
Man I love it, ain't nothin' like summer in New York

Dit was het laatste album van Prodigy/Mobb Deep voor de dis van Jay-Z op de Hot 97 Summer Jam en Takeover. Vooral de laatste vier regels van Keep It Thoro (zie boven) lijken een steek onder water richting Jay. Ik vind het jammer dat Prodigy de "battle" met Jay niet kon aangrijpen zoals Nas dat kon (ik zet het hier even tussen aanhalingstekens want tussen Jay en P was het zo eenzijdig dat ik het geen battle wil noemen, meer een 1st round knock out). Nas raakte erdoor getriggerd, werd eigenlijk uit zijn impasse getrokken. Bij Prodigy was het meer andersom, tot Takeover maakten ze nog goeie muziek, daarna was het voorbij, alsof ze lamgeslagen waren.

Ook daarom koester ik H.N.I.C. als het laatste dope werk van Prodigy en Mobb Deep.

Public Enemy - It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back (1988)

5,0
Dardan schreef:
Eerst en vooral begint met die ongelooflijk vette intro Chuck D. is werkelijk zo'n mc die niet kan vervelen als hij zo in vorm is, in die tijd samen met Rakim en Ice Cube de absolute HipHop-meesters naar mijn mening.


KRS-One likes to have a word with you...

Maar inderdaad, ben deze week weer in mijn oldies fase, en dit album blijft wel een van de meest allerlegendarische.
Hoort in elke top 10 meest legendarische hip hop albums thuis. Fck it, top 5! Zelfs met concurrenten als Paid In Full, Criminal Minded, Straight Outta Compton, The Low End Theory, The Chronic, 36 Chambers, Illmatic, etc etc noem ze allemaal maar op.

Deze mag daar gewoon nooit in ontbreken.

Ik denk dat ik mijn top 10 eens om ga gooien. Staat nu vol met jaren 90 favorieten maar die 80s classics moeten de top 250 in! Alleen wat dan te schrappen... Persoonlijke / nostalgische favorieten vs wat ik het beste / origineelste vind... lastig.

Ik zie bij dit soort albums wel vaker commentaren "belachelijk dat dit niet in de top 250 staat" maar als je dan bij diegene in de top 10 kijkt staat er 3x Eminem, en geen PE...

Favoriete nummers: bijna allemaal, behalve de instrumentals / tracks zonder verses, en Party For Your Right To Fight (beetje slap concept, zo'n omdraaiing van een Beasties titel). En ik hoor toch altijd Madonna en Lenny op de achtergrond bij SOTFW...
Maar voor de rest, hoe ongelooflijk krachtig klinkt dit steeds, na 22 jaar...

Wat mij ook altijd opvalt... die fluitloop op Rebel Without A Pause is toch precies hetzelfde als Terminator X on the Edge maar dan omgedraaid/achterstevoren? Dat is toch heel duidelijk? Of ben ik de eerste die dat hoort?