menu

Hier kun je zien welke berichten gweah als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Ghostface Killah - Supreme Clientele (2000)

5,0
Jordy schreef:
Er is trouwens ook een Canadeze versie van dit album, met "In The Rain (Wise)" en ná Saturday Nite nog Ghostface's verse uit Impossible. Onze versie wordt afgekapt met 'we are here to bring you...', dat gaat dan verder met '... the world's greatest verse ever'.


Eindelijk die Canadese versie gevonden. Supreme Clientele is altijd een van mijn favoriete platen geweest maar na beluistering van de Canadese versie moet ik concluderen dat ik dit eigenlijk een van de illste hip hop LP's allertijden vind.

De Canadese versie is iets anders, met een betere sequencing en hier en daar andere beats:

1. Nutmeg
2. One
3. Saturday Nite / verse uit "Impossible" / Iron's Theme skit
4. In The Rain (Wise)
5. Mighty Healthy
6. Apollo Kids / Clyde Smith skit
7. Buck 50 / Stroke Of Death / Woodrow The Base Head skit
8. Stay True aka Deck's beat
9. Ghost Deini aka G-Dini
10. Malcolm
11. We Made It / Who Would You F*ck skit
12. Child's Play
13. Cherchez La Ghost
14. Wu Banga 101 / Iron's Theme skit

De skits delete ik er sowieso uit in itunes..

Er is geen intro, de plaat opent gelijk met Nutmeg. Vind ik altijd toffer, tenzij we het over echt ille intro's hebben zoals bij Illmatic of Liquid Swords. Zelfde als bij skits, ik kan mij G.O.D. Pt. III van Mobb Deep niet zonder de voorafgaande skit voorstellen, of Respiration van Black Star (what did you do last night? we did, uh, two whole cars...) maar goed meestal dus liever niet.
Zoek het origineel "It's over" van Eddie Holman, waar de Nutmeg sample vandaan komt, eens op op youtube. Briljant gesampled. En wat een hype album opener.

En gelijk One er achteraan. Wat een supervette combo om je LP mee te openen. Beat van JuJu (van de Beatnuts) van wie ik altijd een grote fan ben. Die heerlijke volle piano die maar door blijft dreunen... De tweede verse is al een aantal gekeerd gequote, terecht, achterlijke skills (en vrij-associatieve rijmstijl...) hier.

De beat van Saturday Nite is natuurlijk bekend van Pharoahe Monch's "Mayor" - hoewel ik vind dat het tempo en de manier waarop Ghost erop spit hier de sample beter past. Zelfde als bij Stay True. Aan het einde van Saturday Nite hoor je ook op de Amerikaanse versie "we are here to bring you" waarna de track stopt. Hier gaat de stem die je hoorde verder met "one of the illest verses of all time" en dan heel vet die verse van Impossible erin gemixed. Wat ook inderdaad een van de beste verses ooit is. (Call the ambulance Jamie been shot... etc) Maar dan zonder de rest van Impossible. Het is ook een mooie intro voor de volgende track:

In The Rain is de enige track die totaal niet op de bekende Amerikaanse versie staat. Vet nummer, en ik vind hem veel beter op de plaat passen dan The Grain, het enige nummer dat hier niet op staat. Het is een rustige sfeervolle track met een soulsample.

Mighty Healthy (... een van de allervetste hip hop nummers aller allertijden als je het mij vraagt) is hier net iets anders gemixed, de beat klinkt voller en aggressiever, met wat minder galm. En dus eerder in de sequencing. De gesamplede drumbreak is trouwens nog een keer gebruikt voor Fishscale op het nummer The Champ. Ik zou hier gaarne de volledige tekst van Mighty Healthy quoten. Dit is voor mij het toppunt van hip hop. Maar dat had ik al gezegd dacht ik. Toch een paar zinnen, ik kan het niet laten, snap out of Candyland kids....

Both hands clusty, chilling with my man Rusty low down/ blew off the burner kinda dusty

Hit mics like Ted Koppel, rifle expert/ let off the Eiffel, burn a flag in the grass it's spiteful/ ringleader set it off, rap Derek Jeter/ culprit, prince of the game, wish you could see us/ we lay low, glitter wax full bangles/ priceless ropes, lay around the god get tangled/ woolly hair, eyes firey red, feet made of brass/ twelve men, following me, it be the God staff...


Direct gevolgd door de volgende classic, Apollo Kids, die uitfade waarna binnen dezelfde track na een of twee seconden de Clyde Smith skit begint. This rap is like ziti. Strawberry kiwi.

Buck 50 / Stroke Of Death / Woodrow The Base Head skit is hier 1 track, meer dan 9 minuten lang. Ik haal die skits er altijd uit in itunes. Maar Stroke Of Death vind ik zo veel beter op de plaat passen, niet als losse track maar als soort van, skit inderdaad. En door de sequencing komt Buck 50 op de een de of manier ook beter uit de verf. Heerlijke RZA beat, en wat een dikke verse van Redman zeg. My gun aim and cough.

Stay True is hetzelfde hier. Het valt mij altijd op hoe veel beter deze versie is dan Elevation op Deck's album (het origineel). Daar is de beat traag en ongeinspireerd, hier maakt Ghost er door net een andere mix een levendig geheel van (Ghost your host this evening "I'd like to thank you all for coming out tonight" precies ritmisch op de drum break)

Ghost Deini: dit is de originele versie, met de sample van My Hero Is A Gun van Michael Masser/Diana Ross. De beat is al eerder te horen geweest op het nummer Bastards op de Swarm verzamelaar. En, oh my god, dit is ook weer een achterlijk zieke beat. Die dreunende piano-sample (of wat is het). Superb komt ook ziek hier. We don't eat swine, we don't drink wine, if you don't bring me some mu'fucking cognac I'll kill you.

Child's Play: hier kun je beter voor de Amerikaanse versie gaan. Het origineel op de Canadese versie is iets te hard gemixed en mist bovendien de switch up in de beat.

Cherchez La Ghost: dit nummer heb ik nooit zo goed vinden passen op een verder compromisloos album. Delete.

Wu Banga 101 / Iron's Theme outro: ook hier de Amerikaanse versie aanhouden. Op deze versie mist de laatste Ghostface verse. Wat heel raar klinkt als er na Masta Killa's laatste zin niet nog een verse komt. GZA's verse hier is ook niet mis trouwens> Whether heard in herb spots, jukebox or malt shops/ uncut live, drop eighty-five, in one shot (... ) No suprise, double-disc touched five/ those elements, kept environments colonized/ with the high flying death defying flow like the Rebel/ right there, but you're one light year, from my level... Luister ook eens naar het origineel van deze track, Queen of Tears van Gladys Knight & The Pips.

Al met al kom ik eigenlijk op het volgende uit: deze plaat is voor tweederde gevuld met absolute klassiekers van tracks, en echt next next level emceeing.
Als je puur naar de MC prestatie kijkt op de mic doet dit niet onder voor Paid In Full, Illmatic of Liquid Swords. Sterker nog, dit is die next level shit, Ghost is een van de origineelste MC's.
De beats zijn van een constant absurd hoog niveau. Er staan veel meer explosieve tracks op dan op een rustig, wat straightforward album als Illmatic. Ik hou hiervan. Ik ga hem op 1 zetten in mijn top 10 denk ik.
My God, so they are killers...

GZA - Liquid Swords (1995)

5,0
Een van mijn favoriete albums allertijden, ik weet nog goed dat toen ik dit album nog niet kende, (maar wel al andere Wu-Tang albums), ik een keer de video van Shadowboxin'/4th Chamber voorbij zag komen op tv. Ik was weggeblazen, en staarde na afloop nog een tijdje ongelovig naar het scherm, nog onwillekeurig met mijn hoofd knikkend, een grote grijns op mijn gezicht.

Ik kon niet wachten tot de volgende dag, om het album te kopen in de winkel (zo ging dat toen).

Ik had bij het zien van de video niet door dat Shadowboxin' en 4th Chamber twee verschillende tracks waren. Natuurlijk hoorde ik wel dat de beat halverwege de video veranderde, maar bij de aftiteling stond alleen Genius/GZA "Shadowboxing".

Bij het luisteren in de winkel kon ik met geen mogelijkheid wijs worden uit de tracklist maar gelukkig had ik wel het geduld om het hele (weirde en creepy) intro af te luisteren, waarna de titeltrack erin kwam pompen.
Het mag duidelijk zijn dat ik weer werd weggeblazen, wat een dope track. Wat een beat, wat een flow.
Track 2 dan, Duel Of The Iron Mic, weer met magistrale intro en een van de meest duistere beats die ik ooit hoorde. Eerlijk gezegd had ik toen niet durven hopen op een Wu album dat ik nog niet kende en dat nog doper was dan wat ik al kende van de groep (36 Chambers, Cuban Linx etc)

Ongeduld maakte zich meester van mij, dit was duidelijk een van de dopeste albums die ik ooit hoorde. Nog even snel zoeken naar "Shadowboxing", het nummer dat mij naar de winkel had doen rennen. Bij de intro van track 7 bleef ik nog even hangen, weer zo'n magistrale creepy sfeer (veel sterker en sfeervoller dan de kung fu skits op andere Wu albums), en opeens hoorde ik een bekende beat. Het begon te dagen dat de Shadowboxing video uit twee samengevoegde tracks bestond, stonden die ALLEBEI ook nog op dit album? Nog een keer drukte op ik op 'next' en dat was hem al. God damn.... Meth....

Terzijde:
In die periode (midden jaren 90) was Method Man mijn favoriete MC, op de voet gevolgd door GZA. De nonchalante, natuurlijke swagger van Meth in combinatie met zijn stem en zijn flow maakte hem voor mij nummer 1, de MC die voor mij het meest de essentie van hip hop uitademde, in alles wat hij deed. Hoe hij bewoog, hoe hij keek, hoe hij zich profileerde als bijna spotlight-schuwe, rauwe, dope MC.
Hij zag er uit als het prototype van een MC. Maar in plaats van zijn looks te gelde te maken en de ster van de Wu te worden, zag je hem met rare grimassen, weerzinwekkende (gebits)fronts, en neplenzen die hem eruit lieten zien alsof hij een soort freak was. Dat maakte het alleen maar extra dope.
Zijn verses en bizarre swagger op Shadowboxing (ook in de video) zijn voor mij het hoogtepunt in zijn carriere. Ook op Wu-Tang Forever was zijn flow en swagger nog in zijn prime, zijn tweede album - god weet hoezeer ik naar dat album heb uitgekeken - was de deceptie die het einde van de glorieperiode van de Wu inluidde.

Terug naar Liquid Swords.
Vaak wordt de vergelijking getrokken met Only Built 4 Cuban Linx. Wat is het beste Wu-Tang solo album?
Het lijkt er ten eerste op dat de echte hip hop fans, de fiends die alles hebben en alles checken, en al decennia lang het genre op de voet volgen, en zoals KRS zou zeggen ‘hip hop zijn’, een lichte voorkeur hebben voor de purple tape. Deze kwam eerder in het jaar 1995 uit, eind zomer, en was zoals Ghost zei op Verbal Intercourse ‘the best product on the block’, een verrassend sterke, zelfs instant classic LP, na goede, maar niet buitengewoon solide solo platen van Meth en ODB.
Liquid Swords wist de lijn van Cuban Linx voort te zetten, maar miste denk ik de impact die Cuban Linx had. Daarentegen zijn het vaak de rockers en muziek-omnivoren die zweren bij het atmosferische en magische Liquid Swords, en minder hebben met de gangster/straat hip hop van Rae en Ghost.

Zelf vind ik het een buitengewoon moeilijke afweging. Zoals ik een paar weken geleden schreef bij Cuban Linx (gek genoeg had ik daar, net als bij Liquid Swords, nooit eerder een berichtje getypt): Cuban Linx staat gewoon bomvol met zieke tracks. Het batting-average van ‘bangers’ op die plaat is achterlijk.
Toch zijn er een aantal dingen die ervoor zorgen dat Liquid Swords stiekem mijn favoriet is. 1) GZA is een betere MC, tenminste anno 1995, dan Rae en Ghost. Sterker nog, zijn vocale en lyrische prestatie op Liquid Swords hoort, vind ik, bij de top 5 ooit. 2) De duistere sfeer op Liquid Swords heeft iets magisch. Ook in combinatie met het hoesje, en GZA’s weinig visuele, teruggetrokken rol in de Wu, als een eindbaas in een spel waarvan je tot de eindbattle alleen af en toe glimpen opvangt. 3) Argument nummer drie is doorslaggevend bij mij, ook omdat het puur subjectief is: 4 tracks van Liquid Swords (de vier eerder genoemde tracks in mijn verhaaltje hierboven)behoren voor mij tot mijn favoriete hip hop tracks allertijden, met beats waarvan ik spastisch ga rondstuiteren en flows die dat ondefinieerbare bewerkstelligen.

LL heeft hip hop IMO het best geprobeerd te definieren: die niet te onderdrukken grijns die op je gezicht verschijnt, en dat niet te onderdrukken knikken met je hoofd, als je een superdope flow hoort in perfecte combinatie met een superdope beat.

Iedereen zal weer andere tracks hebben waarbij dat in extremis gebeurt maar Liquid Swords heeft meer van die persoonlijke favorieten dan elk ander album dat ik ken.
En mede daarom is het mijn favoriete album. Niet noodzakelijkerwijs het allerbeste maar wel mijn favoriete.