Vreemd dat ik hier nog niets had bijgeschreven.

Waar ik bij veel bands de singles vrij goed vind, maar waar de rest van het album dan wat tegenvalt is dit bij An End Is A Start niet het geval. Naast uitstekende singles zoals Smokers, The Racing Rats (het beste nummer van de plaat) en Push Your Head (één van de mooiste ballads die ik ken) staan er ook nog nummers als The Weight of The World en When Anger Shows op deze plaats. Nummers die me ook direct grepen en daarna nog verder uitgroeiden. Zeker When Anger Shows is uitgegroeid tot een favoriet op dit album voor mij. Met het tussenstukje waarin het even stilvalt om er daarna nog eens alles in te gooien (weergaloos!).

Verder staat het album vol met een leuke riffs (Urbanowicz was echt een belangrijke factor in de band) en heeft Smith natuurlijk een prachtige, diepe stem die elk nummer weet te dragen.

Als ik dan toch een minpuntje moet aanduiden dan is het naast dat Push Your Head inderdaad het perfecte nummer was om met te afsluiten, het huidige afsluitingnummer (Well Worn Hand) ook gewoon het minste van de plaat is. Het enige nummer van dit album dat me weinig doet. Ondanks dit nummer blijft mijn score afgerond toch een *5.0.

Algemeen kan ik echter besluiten dat dit een album is dat vol staat met topsongs en een Editors (zonder de The) laat horen in hun topperiode! Staat met recht en rede tweede staat in mijn albumlijst!

Dit viel goed mee. Emotion Sickness vond ik niet zo sterk, maar de rest van het album is weer lekker vuil en met prominent gitaarwerk. Een stuk beter dan het te vlakke Villains. Kijk er naar uit om dit nog meer te beluisteren en live aan te horen op Werchter.

Laatst nog eens herbeluisterd en ik moet mijn mening herzien vwb de opener. Toch wel een sterk nummer, zeker bij het laatste gedeelte kan je niet anders dan meedeinen. Voor de rest een goede plaat, maar geen uitschieter in hun oeuvre. 'The Way You Used To Do' is wel een magere single, te gepoleisd voor hun doen. Hier was ik dan ook snel op uitgezien.

Vervolgens een goed trio, waarin Fortress een groeier is gebleken. Daarna 2 mindere nummers, om daarna op te bouwen na het sterkste nummer van de plaat 'Villains of Circumstance': ingetogen, maar toch snijdend en erg emotioneel eveneens.

R.E.M. leren kennen aan de hand van 2 verzamelaars van hen, waardoor veel nummers me bekend zijn, maar ik nog nooit een regulier album van hen beluisterd heb. Ook hier ken ik zeker de helft van de nummers al. Find the River stond niet op die verzamelaar maar heb ik op MuMe leren kennen en is uitgegroeid tot één van mijn favorieten. Daarnaast zijn ook Sidewinder en Man on the Moon absolute toppers. Voor de rest een consistent album, maar af een toe wat weinig drive of schwung, waardoor enige gezapigheid toch om de hoek loert.

Nu pas de nieuwe Radiohead kunnen beluisteren en ondanks dat ik er wat schrik voor had (de vorige KoL was vrij zwak), is hij me zeker bevallen. Er staan wat flauwere nummers zoals Daydreaming en Tinker Tailor. En ook de studioversie van True Love Waits is bijlange na niet zo intens en magistraal als de liveversie van enkele jaren terug. Maar daarnaast staan wel een aantal echt leuke nummers op, te beginnen bij het spanning creërende eerste single Burn The Witch. Maar over het gehele album staan echt wel mooie en melodieuze nummers op. De koude, afstandelijke Radiohead heeft terug wat gevoel gekregen en de robotachtige bliepjes zijn amper terug te vinden. Na een eerste keer luisteren, krijgt dit album van mij een nipte 4*, maar we zien wel waar hij uitkomt.

Aangenaam plaatje maar de ontwikkeling die ze doormaken tot Californication ligt me meer. Hier nog iets meer Funk waardoor je veel spelplezier hoort maar dit zich niet per se steeds in kwaliteit vertaalt. Conclusie: Net wat te veel fillers en te weinig voltreffer om hier een echt sterk album van te maken.

Na een oneindig aantal keren gehoord te hebben hoe essentieel en goed deze plaat wel niet is, hem toch maar in huis gehaald. Ik had hem ooit al eens in z'n geheel beluisterd bij een vriend van mij en toen afgedaan als te hard voor mij. Dat net iets te snelle vind ik nog altijd een jammer aspect, hierdoor wordt er minder plaats gegeven aan de melodie. Het positieve is dat er niet van die rakkers tussenstaan van meer dan 5 minuten, zodat het lekker afwisselend blijft en degene die toch wat langer zijn, zijn dan ook wel effectief de toppers op deze plaat. Maar het verschrikkelijk snelle drumwerk op deze plaat, wordt wel mooi gecompenseerd met de prachtige riffs die je hier te horen krijgt. Ook het begin en einde van een plaat kan niet beter zijn.
Een mooie 4*, maar ik sluit niet dat die plaat nog kan groeien.

Erg goed optreden op Graspop gezien dit weekend en toen ik zag dat de beste nummers uit hun set (Pale Rider en Goddess of the Ages) beide op dit album staan, kon ik het niet laten op dit album in zijn volledigheid eens te beluisteren. En dat was zeker geen verspilling van mijn tijd. Veel sterke nummers, altijd wel wat op dezelfde manier, maar toch nog divers genoeg om te kunnen boeien. Toppunt is het eind nummer, hetgeen één fantastische trip is in epische Ijslandse metal en live ook subliem. Enkel World Void of Souls kon me wat minder bekoren.

Na verschillende keren luisteren, kan ik toch niet anders dan zeggen dat deze plaat een tegenvaller is. Ik ben zeer veel gewoon van The National, maar dit album vind ik qua niveau vergelijkbaar met SSFDL: enkele goede nummers, maar vooral redelijk wat nummers die me weinig tot niet kunnen grijpen.

The System Only Dreams in Total Darkness is natuurlijk top en zal sowieso binnen mijn top-10 van hen ooit terug te vinden zijn. Zowel de weergaloze gitaarsolo als de rustigere stukken. Carin at the Liquor store is ook zeer goed, maar dan ga ik al terug naar Guilty Party en Dai I Die die beiden erg mooie delen hebben, maar tevens ook wat mindere stukken. De rest van het album weet me vooralsnog niet bij te blijven.

Ik heb ingezet met een 3.5* en daar blijft het ook bij.