Erg moeilijk om deze Bark Psychosis te omschrijven, aangezien hij een stuk meer variatie kent dan Hex. Elk nummer kent een totaal andere opbouw, met totaal andere instrumenten, gaande van gitaar en sax tot electronische manipulaties. Waar de opener afstandelijk en industrieel aanvoelt, creëren de warme blazers in Black Meat een gemoedelijke ambiance. En af en toe komt die zwaarmoedige stem voorbij. De tegenstellingen stapelen zich op, maar de grootste verrassing (voor mij) is ongetwijfeld de afsluiter - Rose - die in feite pure ambient is en niet zou misstaan op een album van Steve Roach of Brian Eno zo'n veertig jaar geleden.

Hoewel ik dit album al vaak beluisterd heb, wil het maar niet tot me doordringen. Om een of andere reden palmt het me niet in zoals ik zou willen en zijn het altijd dezelfde nummers die ik opzet. Kobresia, misschien wel het meest toegankelijke stuk, is voor mij meteen ook het beste. Die mysterieuze Russische stem die over die hemelse melodie loopt is geniaal gevonden. Poa Alpina en Chukhung (dat veel weg heeft van Aphex Twin) contrasteren als de meest zonnige en meest ijzige composities. Op de andere nummers krijg ik weinig vat, en ik heb ook het gevoel dat ze geen geheel vormen. Het nerveuze Times When I Know You'll Be Sad is een voorbeeld van een nummer dat volledig misstaat als je het geheel niet ziet, of net een onmisbare component is voor wie het geheel wel ziet.

Toen Blink nog garage-punk maakte. De sound variëert van hard en rauw tot ongecontroleerd, zowel wat instrumenten als wat de nazale zang van Delonge betreft. Soms schiet hij zelfs uit de toon, maar dat zijn net de spannendste momenten. Met de eerste drie nummers is het meteen raak. Zowel Carousel, M+M's als Fentoozler drijven op die puberale energie die deze band zo kenmerkt. De rest van het album haalt muzikaal misschien niet het niveau van deze nummers, al valt er qua melodiën en teksten genoeg te beleven.

Net zoals op Cheshire Cat hoor je hier nog de authentieke sound van Blink182. Daarna kwam de commerciële periode die eveneens vermakelijke punkrock songs heeft opgebracht. Maar de spontaniteit zoals hier op Dude Ranch ontbrak een beetje. Een nummer als Pathetic zou twee jaar later (met Enema of the State) volgens mij nooit het album gehaald hebben wegens te ongepolijst. De puberale teksten blijven evenwel een constante in hun oeuvre, gaande van onbereikbare liefdes tot seks met de moeder van je beste vriend. Kortom, datgene waar zeventienjarige puistenkoppen 's nachts van wakker liggen.

Oh wat is dit mooi. Moderne ambient zeg maar, die het beste van Lifeforms en Dead Cities (FSOL) combineert, en toch een heel eigen identiteit bewaart. De basis bestaat uit heldere ambientmelodieën met electrische en psychedelische invloeden, aangevuld met een breed scala van organische tot industriële klanken. De melodieën op zich zijn erg toegankelijk, maar de bepalende geluiden bevinden zich op de achtergrond, ergens in de verte, en roepen futuristische, bijna synthetische werelden op.

Ontdekt toen ik 18 jaar was. Dit was de plaat die ik opzette na een nachtje stappen, om vijf uur 's nachts met de ramen open om toch maar die plakkerige hitte uit de slaapkamer te jagen. Op de achtergrond zoemde altijd wel een mug. Moby brengt hier een variatie van ambient (Inside), soul (Find My Baby), techno (Machete), rock (Bodyrock) en atypische pop. Een veelvuldigheid aan stijlen die in principe meer botsen dan ze samengaan, maar hij maakt er een mooi synergetisch geheel van. Leker zwoel, warm en met poëtische teksten - bijna oneliners - die weken door je hoofd spoken. Moby heeft veel dingen vanuit het gevoel gemaakt, maar dit is misschien wel zijn meest melancholische werk, met nummers die erg avontuurlijk aandoen en andere nummers waar de eenzaamheid en ontreddering vanaf druipen.

Voor mij misschien wel dé meest pure ambientplaat die ik ooit gehoord heb. Er was een tijd dat ik deze altijd luisterde voor het slapengaan. Op repeat. Het eerste nummer - Reflections in Suspension - had meteen zo'n rustgevende, hypnotiserende kracht dat ik het nooit langer dan vijf minuten volhield. Hoe hectisch de dag ook was, die warme, diepe klanken wiegden me elke keer weer in slaap. Dus in feite had ik het album zo'n twintig keer beluisterd zonder ooit track 2 en 3 gehoord te hebben. De momenten waarop ik midden in de nacht plots wakker werd en tot de ontdekking kwam dat er een ander nummer speelde, waren dan ook een openbaring. Echter, twee minuten later was ik alweer in een diepe slaap verzonken. Nadien het album uiteraard enkele keren in zijn volledigheid beluisterd. Het meesterschap van Roach die je langzaam maar zeker naar andere oorden voert, is zelden geëvenaard.

Het klopt wel dat als je je ogen sluit, je aan de hand van deze muziek het heelal kan waarnemen, of iets dichter bij huis: een peilloze oceaan. De titel van dit album dekt dan ook perfect de lading. De duistere waves roepen een gevoel van leegte, van complete isolatie op. Niet bepaald een aangenaam gevoel, al schuilt er achter die leegte soms een mooi landschap waar je slechts even getuige van bent om dan verder de diepte in gezogen te worden. Je bent als het ware een reiziger die in de donkerste uithoeken van een onontgonnen wereld terecht komt. Een wereld waarin ijskoude kosmische winden, stofstormen en de afwezigheid van licht een barrière vormen naar fragmenten van ongerepte schoonheid.
De sfeer in The Magnificent Void staat haaks op het zachte, dromerige karakter van Structures from Silence, maar is op zijn beurt even ingrijpend.

Waarschijnlijk kennen mensen Sven Väth het meest van zijn DJ-optredens. In de jaren '90-'00 werd er geen technoparty georganiseerd, of hij stond in de line-up. Maar hij heeft dus ook best wat muziek geproduceerd en toont met deze plaat dat techno-dj's tot meer in staat zijn dan het aan elkaar rijgen van opzwepende beats. Accident in Paradise is een erg gevoelig ensemble geworden van zwoele, warme klanken (L'Esperenza) tot kille landschappen die je met een grote leegte omhelzen (Drifting Like Whales in the Darkness). Laatsgenoemde is wellicht mijn favoriet van dit album. Het voelt een beetje als zinken in een peilloze oceaan, waarbij occasionele walvisgeluiden je vergezellen tijdens je val in de vergetelheid. L'Esperanza en Caravan of Emotions hoeven niet onder te doen, al duurt het bij die laatste meer dan 6 minuten alvorens de toonaangevende melodie erin springt. Maar de weg ernaartoe is zo geruststellend, zo hoopgevend. De track An Accident in Paradise is, net zoals Ritual of Life, dan weer het tegenovergestelde: duistere techno met een dreigende beat. Het soort track dat pas tegen het opkomen van de zon in een livemix wordt gesmeten.
De overige nummers zie ik meer als opvulsel, nummers die je de tijd gunnen om even na te denken over wat je zonet gehoord hebt.