Raising Fear vindt ik het minst goede album van Armored Saint. Deze band heeft naar mijn idee alleen maar goede albums afgeleverd maar waar de andere albums zeg maar een 8,5 of 9 waard zijn, zou ik hier een 7,5 of krappe 8 voor geven.
Er staan een aantal nummers op die me toch niet heel veel doen: "Crisis of LIfe", "Saturday Night Special" (geen goede cover) en "Terror". Het is niet slecht maar toch.....

Wat ik zeker nog wil opmerken is de albumcover! Altijd al 1 van mijn favoriete platenhoezen geweest Hoe metal kan het zijn en worden? Destijds stoer, nu gedateerd maar dat maakt niet uit. Als LP komt die beter tot zijn recht dan als cdhoesje.

Al met al wel 4 sterren want samen met al het andere Armored Saint werk, is dit misschien hun minste album. Maar altijd nog beter dan menig ander metal album

Armored Saint..... Helaas nooit echt de status van een Metallica, Megadeth of Slayer gehaald en dat is zonde want met de reeks aan goede albums die Armored Saint heeft afgeleverd, kan er meer in zitten.
Kwaliteit heeft de band meer dan voldoende en dat gecombineerd met een eigen sound, zou toch groot succes moeten kunnen betekenen? Misschien dat zanger John Bush daarom zijn geluk bij Anthrax zocht: een "divisie" hoger maar eerlijk gezegd hoor ik Anthrax liever met Belladonna en niet met Bush. En is Anthrax wel een stap "hoger" dan Armored Saint? Hooguit commercieel gezien denk ik. Nee, Bush hoort bij Armored Saint en bewijst dat op "Symbol of Salvation" wederom.

De eerste 3 nummers op het album hakken er enorm in: wat een songs! "Reign of Fire", "Dropping like Flies" en "Last Train Home".
Die behoren tot het beste wat ik aan metal heb gehoord en niet in de minste plaats door de geweldige stem van Bush Daarna wordt het zeker niet slecht; vergelijk het met schoolcijfers: de eerste drie nummers een 10 en de rest een 9. Nog steeds heel goed maar net even een heel klein tikje minder. De variatie op dit album is in een goede balans: snelle songs, wat mid tempo, wat nieuwe elementen zoals op "Tribal Dance" maar toch vooral METAL

Ken je Armored Saint nog niet? Dan is dit een meer dan goed begin. Het enige wat nog steeds door mijn hoofd speelt als ik dat album luister is: "John Bush, waarom ben je na dit geweldige album voor een kleine 10 jaar gestopt met Armored Saint?" Eeuwig zonde! Gelukkig kwam er in 2001 nog "Revelation" en "La Raza" in 2010.

Symbol of Salvation krijgt 5 sterren! De volle mep want dit is toch een klassieker in mijn ogen (en oren!).

Absoluut een album dat zich tot beste ooit mag rekenen als je het aan mij vraagt.

"Neon Knights" is zo herkenbaar en knalt er heerlijk op los; mijn favoriet op dit album maar de rest mag er ook zijn: "Die Young", "Heaven and Hell" en "Walk Away" doen het voor mij ook wel. Samen met "Mob Rules" het betere werk van Black Sabbath. Niet te veel over praten maar luisteren!

En waarom zou Ronnie James Dio zijn bandje destijds "Heaven and Hell" genoemd hebben? Vast niet omdat hij dit een waardeloos album vond

Wat ik nog wel kwijt wil is dat Dio in mijn optiek de absolute en enige "metalgod" was. Zijn stem is werkelijk ongevenaard en zeker ook op later leeftijd. Luister (en kijk) naar zijn performance op Wacken in 2009. Ik was erbij en OK, zo springen niet op dat podium zoals vroeger maar de sound is en was fantastisch Je zou denken dat er een mannetje van 30 staat de excelleren! Onvoorstelbaar dat je nog ZO kan zingen op die leeftijd; diep respect Maar het verhaal is bekend: hij is veel te vroeg heen gegaan......

Als je nu een Rob Halford bezig hoort.... pfff, niet om aan te horen. Ook Geoff Tate heeft betere tijden gekend en Bruce Dickinson haalt het hogere werk ook niet meer. Nee, de generatie van Dio en die van daarna, komt de laatste jaren niet meer zo lekker uit de verf. Men speelt wel de klassiekers maar het geluid is doorgaans vrij matig als het om de vocalen gaat en dat terwijl concertbezoek toch al niet zo goedkoop is. OK, dat is een andere discussie

Vijf sterren

Op zich heb je wel een punt maar iets meer perspectief kan geen kwaad. In 1983 waren het echt andere tijden dan tegenwoordig anno 2012. De Aardschok ("De Nieuwe Aardschok" in 1983 als ik me niet vergis) was toen in alle opzichten anders dan nu. Toen zowat het enige medium om sowieso iets te weten te komen over rock/metal met mensen die zeer gedreven waren: echte liefhebbers die niet nadachten over commerciele zaken/belangen.

Wie die tijd bewust heeft meegemaakt kan het bovenstaande denk ik wel beamen. Als de Aardschok toen wat "zei", dan was dat geen kattepis. In 1983 is Holy Diver plaat van het jaar geworden en liet o.a. dit allemaal achter zich:
Metallica - Kill 'Em All
Iron Maiden - Piece Of Mind
Slayer - Show No Mercy
Mercyful Fate - Melissa
Accept - Balls To The Wall
Def Leppard - Pyromania
Ozzy Osbourne - Bark At The Moon

Stuk voor stuk toch goede muziek en dat dan Holy Diver tussen al dat geweldige muziekgeweld als beste wordt gekozen door mensen die aardig wat voorbij horen komen, is dan denk ik toch een mening die je serieus moet nemen. Uiteraard heb je nog je eigen mening en smaak. Kijk, ik vind "Show no Mercy" een heel goed album ook al is het niet helemaal mijn smaak qua metal. Dat neemt niet weg dat ik zo'n album wel op waarde weet in te schatten.

Holy Diver was in die tijd gewoon echt een album waar men over sprak in de rockwereld en het feit dat er nu nog 3 sterren en meer worden toegekend, is alleen maar een bevestiging van de kwaliteit. Als men nu een album dat 29 jaar oud is nog zo goed vindt, dan kan je jezelf wel indenken hoe dat in 1983 geweest moet zijn.

Over Holy Diver zelf: het nummer "Rainbow in the Dark" heeft een geweldige tekst en met name deze twee zinnen zijn me altijd bijgebleven: "You're just a picture. You're an image caught in time"
Ik zou zeggen: luisteren dat album want het is een stukje rock/metal geschiedenis. Daar komt bij dat Dio naar mijn idee de beste stem had in de rock/metalwereld: alleen al voor zijn stem zou je al het werk van Dio moeten luisteren

5 sterren!

Dit album had destijd zwaar te lijden onder de opkomst van grunge: 1991. Ergens in september van dat jaar zag Prisoners in Paradise het “verkoopdaglicht”. Gevolg: matige verkoop en na jaren van veel touren een optelsommetje: tijd voor een break!

Toen trouwens in mijn oren een redelijke veilige opvolger van Out of this World. Niet geheel een kopie van dat album maar het ligt wel in het verlengde van de beide voorgangers. Vergelijken met Wings of Tomorrow doe ik niet: er zit een jaar of zeven tussen en dan spreek je toch van andere tijden. Om Prisoners in Paradise zowat popmuziek te noemen gaat me wat ver: dit album rockt behoorlijk maar je moet wel van een commerciele inslag houden en dito meezingers.

Ik vind de sound wel wat hebben en zeker de productie kan nu nog goed meekomen: staat als een huis! Verder zingt Joey Tempest de sterren van de hemel (echt een mooie stem heeft die man) en zit het songtechnisch ook wel goed: lekkere gitaarsolo’s hier en daar. OK, misschien erg gericht op de Amerikaanse markt destijds maar net als enkele albums van Def Leppard, is dit een geslaagde poging. Dat de “wereld” op dat moment massaal valt voor een ander genre, doet niets af aan de kwaliteit van Prisoners in Paradise.

Je hoort wel dat Kee Marcello een goede gitarist is maar geen John Norum. Die laatste heeft naar mijn idee meer “hardrock” in de vingers. Aan de andere kant: beide gitaristen hadden tot en met dit album amper een nummer geschreven waarmee volgens mij de invloed van de beide gitaristen met name via speelstijl tot uiting komt. Norum heeft mij live wel altijd meer kunnen bekoren maar dat terzijde.

Muzikaal gezien staan er enkele nummers op die ik nog steed graag mag horen: het titelnummer sowieso maar ook Girl from Lebanon, Halfway to heaven, I’ll Cry for you en Seventh Sign. En dat is een behoorlijk score voor een album met 12 tracks en een album dat inmiddels meer dan 20 jaar oud is.

Al met al vind ik dit album 4 sterren waard.

Het nieuwe album van KISS, Sonic Boom. Er is hier al veel over gezegd en ik wil ook nog wel een duit in het zakje doen

Als eerste moet ik zeggen dat je met de special edition van dit album een heleboel krijgt:
- uiteraard de 11 Sonic Boom nummers
- de cd Kiss Klassics (die ze in Japan al kenden) met een soort "best of" in een nieuw jasje.
- een dvd: KISS live in Buenos Aires; helaas maar 6 nummers.

Het artwork doet me glimlachen in positieve zin: doet erg jaren '70 aan en dat bevalt me wel; beetje cartoon-achtig.
Ik heb een hekel aan die kartonnen digipack-achtige verpakkingen: wat is er mis met een degelijk plastic doosje waar alles stevig in kan? Zal wel met geld en milieu te maken hebben.....

Feit is dat er ook een boekje bij zit met alle songteksten (altijd fijn) en de nodige andere info. Dat in combinatie met wat foto's maakt het boekje in ieder geval interessant. Hoe vaak kom je tegenwoordig cd's tegen zonder boekje? Betaal je 19 euro voor zowat alleen een schijfje met wat karton er om heen.... Maar KISS snapt wat de fans willen

Voor zover de bijzaken. Hoe zit het met de muziek? Na Psycho Circus uit 1998 hebben we vooral veel live albums voorgeschoteld gekregen, dat naast de talloze live shows die ze gaven over de hele wereld. De tijd was nu blijkbaar rijp voor een nieuw album en waarom ook niet? Vele "oudjes" komen met nieuw werk en dat valt me zelden tegen. Maar wat heeft KISS er van gebakken?

Ik heb netjes de officiële cd versie afgewacht, niets van internet gedownload of gekeken/beluisterd. Nee, niets van dat en meteen het schijfje in de stereo-installatie, waar de muziek voor mij persoonlijk het beste tot zijn recht komt.

1. Modern Day Delilah
Lekkere groove en de stem van Stanley valt me niet tegen (er kan veel gedaan zijn in een studio natuurlijk); beetje moderne inslag, lekker nummer.

2. Russian Roulette
De heer Simmons aan het werk en zijn zang valt me ook niet tegen en het nummer zelf is echt lekker met goed baswerk. Vooral de snelle stukken zijn een genot moet ik zeggen

3. Never Enough
Tijd voor een meezinger en dat is eerlijk gezegd toch wat ik het lekkerste vind aan KISS: het hoge meezing-gehalte! Een beetje fout maar oooohhhhh zo lekker Dit nummer doet het ook goed; niets mis mee. Zo hoor ik KISS het liefste (waarom staat het hele album niet vol met dit soort nummers?

4. Yes I Know
Zingt ook heerlijk mee; had liever Stanley horen zingen denk ik maar Simmons doet het niet slecht; stoort me in ieder geval niet. Fijn nummertje met een goede gitaarsolo.

5. Stand
Ben ik nou gek of klinkt Stanley hier wat slecht qua zang? Het nummer ligt lekker in het gehoor maar op de ene of andere manier klinkt niet alles even zuiver. Met name het refrein. Maar goed, niets mis met het nummer zelf.

6. Hot and Cold
Qua tekst is dit niet te pruimen hoor; OK, van KISS verwacht ik geen nobelprijzen qua teksten maar toch..... Wat een refrein zeg en ook de coupletjes, mwaaa Ben heus wel wat gewend met bands als Poison, Motley Crue, Manowar en meer van die tekstuele laagvliegers maar dit gaat me anno 2009 net wat te ver. De song klinkt wel lekker hoor maar dit is dus niet mijn nummer geloof ik. Wel een lekker gitaarsolootje! Als dit nummer ook instrumentaal uitkomt stijgt het meteen in aanzien!

Overigens zijn de meeste teksten (zoals we KISS kennen) simpeltjes en/of dubbelzinnig; niets mis mee maar er zijn grenzen .

7. All for the money (uhhh glory )
Goede zang! Fijn meezingertje en heerlijk gitaarwerk. Niets op aan te merken.

8. Danger Us
Leuke woordspeling, klinkt goed, Stanley op de toppen van zijn kunnen zo klinkt het, gitaarsolo is dik ok. Goed nummer.

9. I'm an animal
Het minste nummer naar mijn idee; traag nummer en daar ben ik toch al geen fan van. Los daarvan, raakt het nummer me niet echt. Wel goed gezongen door Simmons.

10. When Lightning Strikes
Een goed KISS nummer, lekker meebrullen, goed gezongen ook, fijne solo: KISS zoals ik ze graag hoor en dat terwijl Stanley niet de lead vocals doet!

11. Say Yeah
De afsluiter op de cd en een degelijk nummer vind ik. OK, ook hier is de tekst wel uitermate simpel maar het stoort me niet echt. Als ik mee kan schreeuwen scheelt het misschien ook iets Lekker nummer voor in de auto Yeahhhh!

Dan het oordeel: voor KISS begrippen het betere werk. Heb zowat al het officiële albumwerk wel in huis en ik zou zeggen: een top 5 notering binnen hun albums.

4 sterren en ik zou geneigd zijn om er een halfje bij te doen vanwege het bonusmateriaal, het artwork etc. maar dat heeft in principe niets met de 11 Sonic Boom nummers te maken dus laat ik het bij 4 stuks.

Ik wil nog wel kwijt dat de KISS Klassics zeker wel de moeite zijn. Alleen I was made for Lovin' you vind ik minder geslaagd dan het origineel. Ook Lick it up klinkt minder agressief. De rest: niets mis mee!
De DVD is leuk voor het idee maar de fan zal er niets nieuws ontdekken vrees ik. Maar als dit je eerste kennismaking met KISS is (en je moet ergens beginnen) dan is het wel vermakelijk. Ik had hooguit gekozen voor andere songs. Maar zo is er altijd wel wat natuurlijk.

Conclusie: KISS (still) rocks!

Veel verschillende reacties op het nieuwe album van Queensryche (Dedicated to Chaos) en inmiddels heb ik dit album een keer of 5 gehoord en ik ben er nog niet helemaal uit.
De eerste dat ik het album hoorde, heb ik bij het 5e nummer mijn poging gestaakt en het gebeurt niet vaak dat ik niet in één ruk door een album afluister. Dedicated to Chaos staat nu wel in dat dubieuze rijtje van albums……

Uiteindelijk kwam het toch nog goed op dat vlak. Na het lezen van het interview in de Aardschok heb ik dit album ook maar eens via een koptelefoon geluisterd, in de auto en via mijn Ipod (nummers via de pc omgezet etc.). Dat klinkt wel anders dan via je vertrouwde high-tech stereo-installatie maar dat is bij alle albums eigenlijk wel zo. Dat anders niet noodzakelijk beter is, bewijst Dedicated to Chaos voor mij wel heel duidelijk. Met een koptelefoon klinkt het zeker niet slecht maar het verandert de nummers niet zodanig dat ik nu eens zoiets heb van “wauwwwwww, what the ****!!!!”. Nee, dat niet. Met koptelefoon is het wel anders dus ook wel een aanrader.

Mij vallen wel wat zaken op. Zo is daar het gitaargeweld! Nou, meer het ontbreken van dat geweld aangezien ik toch bespeur dat sowieso in de mix de gitaarsound wat op de achtergrond is komen te liggen en dat er ook niet echt een flinke gitaarsound aanwezig is. Het klinkt wat naar popmuziek hier en daar en dat is wennen. Als Tate verklaart dat hij is geïnspireerd door Lady GaGa, dan kan je stellen dat het een gedurfde uitspraak is.

Ik ben een groot liefhebber van Queensryche: zowel tekstueel als muzikaal. Muzikaal is het bij ieder album toch weer net even anders en nooit meer van hetzelfde. Tekstueel is het altijd scherp, actueel, maatschappelijk betrokken etc. Het creatieve hoogtepunt op deze twee vlakken (tekstueel en muzikaal) ligt naar mijn idee bij de albums “Operation Mindcrime” en “Empire”. Bovendien klinken deze twee albums behoorlijk tijdloos; qua productie en songs. Als ik daar bijvoorbeeld een album als “Rage for Order” naast leg dan klinkt deze overduidelijk heel erg begin jaren tachtig. Niet in de laatste plaats door de enorme hoge vocale uithalen op de nummers (dat kwam in die tijd wel vaker voor). Dat is zeker geen probleem maar wel een constatering.
De albums na Empire passen juist weer goed in het tijdsbeeld van de betreffende periode waarin die albums uitkwamen en dat is nog steeds wel zo vind ik. “American Soldier” is daar ook een goed voorbeeld van: het geluid van die “tijd” en dat moment maar toch wel als Queensryche herkenbaar denk ik.

En dan is er nog de discussie over de stem van Geoff Tate. In 30 jaar tijd verandert een stem wel denk ik en Tate is ook niet meer de jongste. Toch klinkt hij wel fris op dit album en het zijn niet meer de gigantische hoge uithalen zoals op de eerste paar albums, het klinkt vocaal zeker nog wel overtuigend. Ook live knalt het er allemaal lekker uit. Muzikaal is het op Dedicated to Chaos toch wat minder.
Als je de metafoor gebruikt dat alle albums toch een soort familie zijn van elkaar en dat met de tijd er steeds meer broers/zussen komen en kleinkinderen om dan vervolgens steeds wat meer afstand te nemen van de roots (stukje ontwikkeling), dan is Dedicated to Chaos een soort van buitenechtelijk kind. Je noemt het wel Queensryche en daar stopt het dan ook wel. Het heeft niets meer met het voorgaande werk te maken; het is een op zichzelf staand album geworden in de tijdsgeest van nu.

Ik vind het moeilijk om echt te kunnen oordelen over een album van een band die je toch goed vindt, terwijl het album toch heel anders is dan wat je gewend bent of wat je smaak is. Je kan heel simpel zeggen: ik vind het niks dus 1 of 2 sterren maar dat is ook niet helemaal fair. Ik beoordeel een album graag in de context van het voorgaande werk maar laat zeker ook meewegen wat het album op zichzelf is. En op zichzelf is Dedicated to Chaos denk ik ook niet zo goed. Beetje van alles qua stijlen en zoals de Engelsen dat zo leuk zeggen “mediocre”; middelmatig dus. Het is na een aantal luisterbeurten ook gewoon niet "mijn ding".

Voor nu: 2,5 sterren.

TNT is een band die me al sinds hun beginperiode (zeg rond 1982) boeit. Van een vermakelijk metalplaatje in het Noors, zijn ze opgeklommen naar een goed niveau met toch een eigen geluid. Met name de albums waar de combinatie LeTekro/Harnell op te horen is, vind ik erg goed.

Het gitaargeluid is herkenbaar, goed, strak, complex en aansprekend tegelijkertijd. In combinatie met de zangpartijen van Harnell komen daar hele goede songs uit. Met name de hoge uithalen van Harnell zijn subliem. Zo kan ik die van Geoff Tate (Queensryche) ook erg waarderen).

Tell no Tales kwam uit in 1987 en had DE doorbraak kunnen (of moeten) worden voor de Noren in de USA. De concurrentie was in die tijd echter enorm gezien de rockreleases in 1987: Aerosmith - Permanent Vacation, Whitesnake – 1987, Guns N' Roses - Appetite for Destruction en Def Leppard – Hysteria om maar wat te noemen. En heeft Tell no Tales wel de potentie om te kunnen concurreren met genoemde albums? Commercieel in ieder geval niet en alles wat TNT daarna uitbracht kon dat ook niet. De opvolger van Tell no Tales was overigens wel het grootste commerciële succes van TNT (Intuition) maar kon nog niet in de schaduw staan van de “millionsellers”. Gelukkig zeggen verkoopcijfers in mijn ogen niet veel over de kwaliteit.

Op Tell No Tales krijgen we 11 nummers voorgeschoteld die het gezamenlijk ruim 30 minuten volhouden. Kort maar krachtig? Absoluut want de eerste 3 nummers komen als een raket voorbij maar wat zijn dat goede songs! Everyone’s a Star, 10.000 lovers (in one) en As Far as the Eye can See zijn heerlijke nummers: goede zang, meesterlijk gitaargeweld en liggen lekker in het gehoor. Dat zijn meteen ook de allerbeste 3 nummers op het hele album.

Niet dat daarna het niveau als een baksteen zakt; helemaal niet! Maar het is meer het verschil tussen een 9 en een 8,5. Allebei goed maar een 9 is nu eenmaal beter. Overigens vind ik Child’s Play en Northern Lights ook erg sterk en gaat via het 51 seconden durende “Incipits” over in het spetterende Tell no Tales dat het album afsluit.

Met 11 nummers waarvan er 3 een soort intro/instrumentaal-achtig (en vooral kort) zijn, hou je per saldo 8 volwaardige songs over. Van die 8 scoren zijn er zeker 6 die op mij een blijvende indruk hebben gemaakt destijds EN nu nog steeds.

Wat levert dat dan als eindwaardering op? Samengevat:
-een erg kort album: 30min was ook in die tijd (1987) te kort voor een album in dit genre.
-hoge muzikale kwaliteit; tekstueel geen hoogvlieger maar zeker geen miskleunen.
-zang en gitaar zijn van uitzonderlijke kwaliteit. OK, ik ben nogal een LeTekro liefhebber dus dat kan wat gekleurd zijn. Maar over het algemeen zijn de critici het er wel over eens dat LeTekro een lekker beetje kan tokkelen!

Al met al 4,5 sterren. Met nog 2 songs van dat hoge kaliber zouden 5 sterren best tot de mogelijkheden horen. Nu heb ik altijd na het luisteren van dit album het gevoel van “is het nu al weer voorbij?”. En dat kan je positief uitleggen maar ik vind het meer teleurstellend dat de koek zo snel op is.

Overigens zou het 12e studioalbum van TNT (A Farewell to Arms) ook daadwerkelijk het laatste wapenfeit van deze band zijn volgens LeTekro in een interview: we wachten het af!

Three Nights in Tokyo: TNT heeft het commercieel gezien altijd wel goed gedaan in Japan en dat deze live-cd daar is opgenomen, is dan ook geen verrassing. Zelfs erg leuk want de menigte is erg enthousiast en dat komt zeg maar de “vibe” van het concert wel ten goede als je er zo naar luistert.

In 1992 werd ook het studio-album “Realized Fantasies” uitgebracht en nummers van dat album staan ook op deze live-cd. De ultieme poging om door te breken bij het grote publiek maar door allerlei omstandigheden lukte dit toch niet. Met een goed studio-album en deze live-registratie, leek de weg naar groot succes open te liggen maar helaas voor de heren.....

Waar de studioalbums tot aan deze cd tot nu toe allen uitblonken is de beperkte duur (erg kort), hoop je dat een live-registratie wat meer zal opleveren. Echter, slechts 10 nummers komen voorbij en al met al is dit ook geen echt lang album. Wel jammer want met een album of 5 in de pocket en daarom meer dan voldoende goed materiaal, had er meer in gezeten.

Niet getreurd: dan maar luisteren wat we WEL hebben en daar is niets mis mee! Goede sound, Harnell klinkt goed, de songkeuze is uitstekend (helaas geen Child’s Play of Northern Lights), de songs komen goed over en het vraagt allemaal naar meer alleen dat krijgen we niet. En daarmee heb ik meteen het naar mijn idee enige negatieve punt flink belicht van dit album: te kort!

Uiteindelijk klinkt het zo misschien wat erg negatief zo maar dat is het zeker niet. Dit album is goed voor 4,5 sterren. Zeker één van de betere live-registraties uit die jaren.

Gedateerd! Dat is het eerste woord dat al jaren bij me opkomt als ik dit album van Whitesnake tegenkom in de kast of als ik er wat over lees en vooral hoor. Als er 1 album gedateerd klinkt van Whitesnake, dan is het Slip of the Tongue en waarom? De productie, de typische opbouw van de nummers en vooral die keyboards….. Nu staat gedateerd gelukkig niet gelijk aan slecht want ik moet toegeven dat de nummers best lekker in het gehoor liggen maar niet echt tijdloos zijn. Het intro van de titeltrack zegt al voldoende denk ik!

Fool for your loving had er echt niet op gemoeten. Nee, dan liever een nieuw nummer. Ik weet niet of er echt een gebrek aan inspiratie was bij Coverdale en consorten maar dit trucje hebben ze vaker uitgehaald met andere nummers. Misschien wilde de platenmaatschappij dit wel, wie zal het zeggen….

Verder drukt Vai zijn gitaarsound ook erg op heel dit album en ben er nog steeds niet uit of die sound nu recht doet aan de songs of juist afbreuk. Ik kan Vai wel waarderen maar zijn solowerk is toch wat anders dan Whitesnake.

Het klinkt nu wat negatief maar dat is dit album zeker niet: het album luistert lekker weg, goede songs en Coverdale slingert er een lekker geluid uit.
“Now You're Gone" en "Judgment Day" hebben wel enige mogelijkheden om “klassieke” Whitesnake nummers te worden maar ze worden live toch ook al jaren niet meer gespeeld en dat is veelzeggend. Een nummer als "The Deeper the Love" is een lekkere powerballad zoals dat heet maar de saus van keyboards waarin dit nummer is gedompeld, had achterwege gelaten mogen worden. Ondanks dat is het wel een song die overeind blijft.

Al met al kan dit album niet tippen aan “1987”. Slip of the Tongue heeft niet de hoge kwaliteit aan songs die “1987” wel heeft. Tel daar bij op dat Slip of the Tongue nogal gedateerd klinkt en je komt naar mijn idee niet verder dan 3 sterren: leuk/goed maar niet meer dan dat.