Ik was erover aan het denken om dit album nog maar een halfje te verlagen.
Maar telkens staart Leonard me aan vanaf de platenhoes, en dan moet ik hem toch weer opzetten.

Om vervolgens weggeblazen te worden. Wat een prachtige stem heeft die man toch. Nee, Leonard heeft geen overdreven begeleiding nodig. Een gitaartje met af en toe wat blaasinstrumenten er doorheen in combinatie met zijn stem is genoeg om je te ontroeren.

En dan denk je dat je al het prachtige gehad hebt, en dan krijg je een soort geschreeuw, maar dan op een Cohen-manier. Hoe emotioneel kan zo'n uitschreeuw zijn? Bij mij gaat het door merg en been, en in dit geval is dat positief. Hetzelfde heb ik trouwens bij de achtergrondzang van So Long, Marianne.

Hulde!