Soms heb je dat wel eens: je bent bezig en plotseling komt er een bepaalde melodie bij je op. Soms duurt het een moment voordat je weet welk nummer het is. Dit zijn de momenten waarop je het meest objectief naar muziek kunt kijken.

Dit soort momenten heb ik de afgelopen weken een paar keer gehad.
De eerste keer was het bij de echoënde stem (van één van de laatste nummers, welke weet ik nog steeds niet). Dat was toch eigenlijk wel mooi gedaan. Natuurlijk, het was niet geniaal, maar zeker goed uitgevoerd. Maar toen schoot het me opeens te binnen dat het een nummer van de nieuwe White Lies was. Een album dat ik falikant de grond in had gestampt.

Ook heb ik de afgelopen maand regelmatig gemerkt dat ik na het beluisteren van Lotus Flower van de nieuwe Radiohead opeens Bigger Than Us in mijn hoofd had. Ergens lijken de refreinen wel op elkaar.

En driemaal is scheepsrecht: Ook Turn the Bells nestelde zich als een tumor in mijn hoofd. Maar stiekem vind ik het toch leuk, want ook bij Turn the Bells had ik een moment van objectieve beoordeling. Toen ik me later opnieuw besefte dat het White Lies was wat ik goed vond, besloot ik dat dit album toch echt een aantal extra luisterbeurten verdient.

En de uitslag van die herbeluistering is niet geheel onverwacht: Het blijft niet bijzonder, maar wel bijzonder aanstekelijk. 1 ster omhoog.

Een heerlijke 'bak tyfusherrie', zoals hipstermedium Noisey het al beschreef. Noisey is het zeker, maar er is ook plaats voor rustpuntjes. De band zegt zelf dat ze daarmee ook het vrouwelijke publiek proberen aan te spreken. Anyway, aanradertje, en staat bovendien op de 3voor12 luisterpaal.