De eerste paar hitjes vond ik wel vermakelijk, maar wat te radiovriendelijk wat mij betreft (tu tu tu du, wohaaaa).

Laatst speelden ze Fuck You bij DWDD, en daar vond ik echt helemaal niks aan. De rest kan me helaas ook weinig boeien. Toch wat te makkelijk en te commercieel debuut van de heren.

Zal het live vast nog wel een keertje gaan bekijken though, want de hitjes zorgen wel voor een feestje.

Deze ep is mijn eerste kennismaking met post-rock, en het bevalt erg goed.
De prachtige soms wat oosterse composities zijn gewoonweg fantastisch.

Wat me vooral aanspreekt is de vaagheid van dit album.
Er wordt heel veel aan de eigen verbeelding overgelaten. Nu is dat natuurlijk niet nieuw, maar door het (grotendeels) ontbreken van tekst is het op dit album meer dan op andere albums die ik ken.
Dat je het plaatje voor het grootste gedeelte zelf in kan kleuren, is heel fijn. Je kunt lekker zelf bepalen wat die violen impliceren, of wat die climax betekent. Je eigen verbeelding is vaak toch het mooist, of dat is bij mij in ieder geval vaak het geval.

Maar aan die vaagheid kleeft ook een klein nadeel: Godspeed gaat wat mij betreft iets te ver. Het is onduidelijk wat de bandnaam betekent, wat de albumtitel betekent, wat de titels van de nummers betekenen, op de hoes staan een aantal ondefineerbare tekens (voor mij dan) en wat Godspeed nu precies met het interview in het tweede nummer wil zeggen blijft me ook wat onduidelijk.
Af en toe wordt het mijn verbeelding een beetje te veel.
Maar ach, dat heeft ook wel weer iets mysterieus.