Het debuut van Interpol. Allom bejubeld op deze site, dus toch maar eens proberen!

Untitled: Een geweldig beginnummer.
De opbouw is subliem, de afbouw eveneens.
Een perfectionistisch nummer: dat kun je bijvoorbeeld horen aan de bekken die de hele tijd precies op het juiste moment aangeslagen wordt. Heerlijk!

Obstacle 1: De succesvolste single. Grappig is dat bij alternatieve rockbands de wat hardere nummers juist succesvol zijn.
Zo ook bij Interpol.
Paul Banks draagt dit nummer naar mijn mening.
Heerlijk hoe hij zo veel emotie in zijn stem legt.
De uithalen zijn op kippevel van te krijgen.
Een ruststukje, en daar gaan we weer:

It's different now that I am poor and ageing, I'll never she this face again

En dan een variatie: geweldig scherpe gitaren afgewisseld met belachelijk lange zinnen.
Geen probleem voor Banks.
Dan nog even laten horen dat hij ook hoog kan zingen. Geweldig!
Ik word altijd een beetje bang van dit nummer.

NYC: Een rustpuntje aan het begin. Toch hoor je ook hier het grandiose gitaarspel alweer het nummer dragen.
Het wordt een melancholisch nummer: New York cares en dan die achtergrondzang.
Prachtig.
Maar dan. Opeens valt het nummer stil, gewoon voor een paar seconden.
Om vervolgens weer keihard uit te halen: It is up to me now, turn on the bright lights
En dan door elkaar. Gewoon een stuk of 10 keer.
En toch: het blijft boeien.

PDA: We worden opgeschrikt, nog in extase van het vorige nummer.
Een lichtelijk wanhopige Banks zingt Sleep Tight.
Let vooral op de achtergrondstemmen bij de woorden Sleep Tonight.
Elk detail telt bij Interpol.
Toch vind ik dit nummer enigszins eentonig.
Het is slechts een klein minpuntje van een geweldig nummer.
Want zie daar: ik heb het nog niet eens getypt en ze gooien het nummer compleet om.
De bas mag in dit stukje niet onvermeld blijven: het hele album speelt de bas een belangrijke rol.
En we horen weer die enigszins verre stem, die ons wanhopig probeert te bereiken.

Say Hello To The Angels: Dan trekt Interpol alles uit de kast: het rockt, het swingt!
Onmogelijk om stil te blijven zitten bij dit nummer.
En net voor het refrein even een rustpuntje, om daarna weer meedogenloos toe te slaan.
Het is juist dat rustpuntje dat het refrein zoveel kracht meegeeft.
Ze gooien nog twee variaties ertussendoor, en dan weer het couplet.
Dachten we dan.
Vervolgens verwacht je een refrein, maar nee hoor.
Een heerlijke gitaarsolo volgt, waarna de bas een hoofdrol opeist, wat geweldig!
En dan weer die Melacholieke stem van Banks: Say Hello, Say Hello, To the Angels

Hands Away: Brok in mijn keel van het begin van dit nummer. Zo mooi.
Banks weet weer iets anders prachtigs te doen met zijn stem, en de gitaren passen er perfect bij.
Heel, heel langzaam wordt het nummer vervolgens opgebouwd. Normaal zou je de zang missen, nu niet. En alweer die ietwat verre stem.
Viool erbij. En dan weer rustig aan afbouwen, niets afgeraffeld bij Interpol.
Om dan in stijl af te sluiten met alleen een gitaar.

Obstacle 2: Het tweede deel luidt het tweede deel van de plaat in. Er zijn overeenkomsten, maar toch hebben ze er iets anders van gemaakt. De gitaren af en toe ertussendoor doen me een beetje denken aan Radiohead. Paranoid Android? De overeenkomsten houden op bij die gitaar.
Ze zingen door elkaar, maar toch klopt het perfect.
If you can fix me up we'll go a long way
If you can fix me up, girl, we'll go a long way.
Hoe dat wordt gezongen, fantastisch.
Een nieuwe melodie wordt ingevoerd. De drums spelen een geweldige rol hier.
Banks gaat zelfs over tot een soort wolvengehuil. En uit.

Stella Was a Diver and She was Always Down: Waarom er wordt gezegd welk nummer het is is me een raadsel, maar de manier waarop het wordt uitgesproken bevalt me.
Dit nummer heeft alles: emotie, kracht, climax, anti-climax. Fantastisch.
Je zou zeggen dat een nummer niet zo lang weet te boeine, maar Interpol flikt het.
Na een tijdje zijn de gitaren er alleen nog. Je denkt: het is af, maar niets is minder waar.
De bas valt op precies het juiste moment in en ze gaan gewoon nog even door.
Het gemompel op het einde is geweldig. Het geeft aan hoeveel dingen Paul Banks eigenlijk met zijn stem kan.

Roland: C'mon, C'mon. Dit nummer rockt de pan uit. Precies als je het nodig hebt trekt Interpol de gitaren weer uit de kast, en weet Banks weer iets anders met zijn stem te doen.
Natuurlijk zijn ook de rustpuntjes weer aanwezig, en daar gaan we weer.
Er zit weer een stukje rustigere gitaren in, om vervolgens een prachtige gitaarsolo neer te zetten. We blijven een beetje beduust achter, als The New inzet.
Rustige gitaren, een rustige Paul Banks.
Het refrein zit vol met emotie, het doet me denken aan spijt, iets recht willen zetten.
En het rustpuntje.
Het duurt echter langer dan we gewend zijn, er klinken dreigende drums.
En dan volgt een beangstigende gitaar.
Waarom het zo eng klinkt weet ik niet, maar het sleept je helemaal mee erin.
De drums waarschuwen: Er komt zo iets bij.
En inderdaad: zang. Ook heel veel angst hoor ik in de stem.
En het samenspel van gitaar en basgitaar op het einde is om je vingers bij af te likken.
Of in ieder geval: je denkt dat het het einde is. In werkelijkheid krijg je gewoon nog een dozijn gitaren om je oren. Om vervolgens heel langzaam af te bouwen.

Leif Erikson: Prachtig nummer vol emotie.

She sweares, I'm a slave to the detail

Die zin slaat de spijker op de kop.

Een nieuw stuk begint: de drums veranderen, en wat een geweldig effect heeft dat!

Vervolgens komt de bescheiden climax. En Interpol laat nog één keer dat geweldige gitaargeluid van ze horen.

She says brief things, her love's a pony
My love's subliminal .