Het is niet helemaal mijn genre dit. Maar ik was toch wel onder de indruk van haar optreden op Pinkpop 2007. Na wat singles luisteren nu uiteindelijk toch maar eens het hele album luisteren.

Nummers als Internal Dialogue, Just Hold Me en Our Battles zijn toppers en doen het live ook erg goed. Helaas zitten er ook huppelnummers tussen (Boytoy Baby) en de ballads zijn soms wat saai en slijmerig.

Toch heeft deze dame een zeer zeldzame stem: Schattig, maar ze kan er ook flink mee uithalen waar nodig.

Luistervoer voor fans van Border Community, al luistert Mattheis dat zelf liever niet, omdat hij er niet te veel op wil lijken. Goed uitgangspunt en fantastische plaat, gewoon uit Rotterdam.

Een heerlijk rauwe plaat natuurlijk, maar het is de intensiteit die het echt bijzonder maakt. De woede-uitbarsting tegen consumentisme op Teeth Like God's Shoeshine en de melancholie van Bankrupt on Selling, die je onmogelijk niet kunt voelen. Ik krijg het idee dat zanger Isaac Brock er best wel doorheen zit. Dat hij in het minst erge geval ontevreden is met de wereld en zijn leven, en in het ergste geval een depressie heeft en het huis niet meer uit komt. Een paar teksten die me dat idee geven:

'The years go fast and the days go slow.'
'I'm trying to drink away the moments that i cannot sleep away.'
'I come clean out of love with my lover. I still love her, loved her more when she was sober and I was kinder.'

Het is prachtig en ik had al een heel gedetailleerd beeld van Brock in mijn hoofd, tot ik de Pitchfork-documentaire zag. Hier zit geen gebroken man (de bassist maakt meer die indruk). Nou is het meer dan vijftien jaar later natuurlijk, maar ook als ik hem zie praten over de nummers krijg ik bijna het idee dat het een beetje aanstellerij was allemaal.

Neem Trailer Trash. Een persoonlijk nummer over de tijd dat Isaac in een woonwagen moest wonen in zijn jeugd, en Isaac zegt doodleuk dat het allemaal niet zo erg was eigenlijk, en dat hij nogal overdrijft in het nummer. En Doin' the Cockcroach, wat klinkt als een schreeuw om help, schreef ze omdat ze wel wilden dat mensen konden dansen bij hun concerten.

En dan volgt nog een leuk verhaaltje over hoe ze voor het eerst gezellig op tour gingen, en een geweldige tijd hadden. Het voelt alsof Modest Mouse met deze documentaire hun album, dat een maandje van mij was, terugeisen. Maar dat laat ik niet gebeuren.

Ergens in de documentaire merkt iemand op dat Brock in zijn teksten altijd het meest eerlijk was geweest. Daar houd ik me dan maar aan vast: misschien relativeert Brock zijn teksten gewoon in het interview, of was de interviewer matig. En zelfs als de emoties op het album echt overdreven zijn, ik laat dit album er niet door verpesten. Het zou misschien nog wel knapper zijn: zo'n intens album maken, met geleende emotie.

Ik had al geen hoge verwachtingen, aangezien het vorige album al behoorlijk minder was, en ik Mount Kimbie live ook al niet geweldig vond. Maar dit album klinkt toch wel heel saai. De heren hebben de gastartiesten veel ruimte gegeven, in de hoop zo niet in de eigen sound te blijven hangen. Maar daardoor is dit album juist een bij elkaar geraapt zootje geworden, natuurlijk.

De heren wilden het hele album rond één drumpatroon bouwen. De drums verpesten het album dan ook. Ik snap niet waarom ze voor zo'n saai rockgeluid kiezen. Audition bijvoorbeeld, zo saai. Maar goed, de tracks met King Krule en James Blake zijn wel aardig, dus ik zal dit album nog wel een keertje luisteren, en daarna snel vergeten.

Ik betwijfel of het nog goed komt met Mount Kimbie, dus ik ga die eerste EP's van ze maar eens beluisteren. Die schijnen in de lijn van het magistrale debuut te liggen, dus dat moet goed komen.

Ik vind jullie wel erg streng. Dit is toch een verzameling prachtige popliedjes met een randje? Het heeft weinig met garagerock te maken inderdaad en ik kan hun debuut nog iets meer waarderen. Maar nummers als Power Ranger, All Will Fall to Waste en Crawl zorgen toch voor een dikke voldoende.

Edit: de dofheid van de drums in Crawl vind ik de coupletten juist boeiend maken eigenlijk.

Don't believe the hype.

Ik heb dit album al niet geluisterd toen het uitkwam, en ook toen het (tijdens LL) een hype werd heb ik me er niet toe kunnen zetten om het album te gaan luisteren.

De singles klinken aardig, maar daarmee houdt het ook wel op. De rest is saai, inhoudsloos en vaak hetzelfde. Ook de vele "ahaaaaa's" gaan op je zenuwen werken.

Subtiel is Mumford allerminst. Geen rustige passage gaat voorbij, of er volgt alweer een uitbarsting van allerlei instrumenten. Jammer is hierbij ook dat het telkens bijna identiek klinkt. Er is weinig variatie in de uitbarstingen en ze lijken allemaal op elkaar.

En dit geldt helaas ook voor de liedjes en voor de stem van Mumford.
Nergens wordt het spannend, en helaas gaat het trucje ook nog heel snel vervelen.