Dit album ademt, zoals alle goede albums, een hele unieke sfeer uit.
Iets mysterieus (Something is wrong, in this house today) en wanhopigs (The Turn of a Friendly Card).
En nummers die over tijd gaan doen het bij mij meestal wel goed, want tijd is toch een raar ding in het leven. Mooie tekst, al haalt hij het zowel tekstueel als muzikaal lang niet bij die van Pink Floyd.

Maar dat hoeft ook helemaal niet. Dit is een heel fijn album, niet geniaal, daar is hij net wat te poppy voor, maar zeker heel goed.

Na dit album een aantal keer overdag te hebben beluisterd en daarna een keer 's nachts, heb ik mezelf beloofd dit album nooit meer het daglicht te laten zien. Dit prachtig duister en dreigend album kan het daglicht simpelweg niet verdragen.

Deze LP voor een eurootje aangeschaft.
Niet met originele hoes trouwens.

California Dreamin' en in mindere mate Monday, Monday vond ik vroeger (5 jaar terug ofzo ) al leuke liedjes.
Ik kon de LP dus niet laten liggen.

Jammer dat de rest van de nummers met de eerste luisterbeurt een stuk minder kunnen boeien.
Spanish Harlem vind ik zelf behoorlijk vervelend.

Daarnaast vind ik het album wat te lang, het gaat vervelen.
En dat voor een album van net aan een half uur.

Toch is dit een album die de typische jaren '60 sfeer uitademt, en daarom is het toch wel fijn om ernaar te luisteren.
En wie weet zal mijn appreciatie nog stijgen.

Ik heb af en toe moeite het oeuvre van The Microphones / Mount Eerie op waarde te schatten, ja ik worstel me er doorheen op sommige momenten. Er zit nogal veel (vaak letterlijke) ruis tussen de pareltjes. Neem bijvoorbeeld Blood en The Drums of "Mt. Eerie". En ik dacht dat dit album, dat volgens mijn discografie niet de debuutplaat is, daar ook toe behoorde. Gezien het aantal stemmen en de albumtitel.

Totdat ik er achter kwam dat Oh Anna een van de mooiste en bijzonderste liefdesliedjes ooit is en dat het op dit album staat. Nu probeer ik meer moois te ontdekken op dit plaatje, en ik geloof dat het weer een mooie combinatie is tussen pareltjes en mislukte experimenten, zoals wel vaker bij The Microphones.

Tijd voor een herbeluistering en tevens een recensie. Na één van mijn favoriete albums wat maandjes rust te geven, ligt hij nu weer op. Niet in de laatste plaats omdat hij onlangs twee plaatsen is gedaald in mijn top-10. Niet dat dat aan de kwaliteit van dit album ligt, verre van dat.

We beginnen met Fake Empire. Dit was het eerste nummer dat ik kende van The National, en het greep me meteen. Dit nummer wordt prachtig gezongen en heeft een mooie tekst, maar waar dit nummer het echt van moet hebben is de opbouw.
Het begint rustig, maar na het tweede refrein komt de climax: de drums komen erbij, en wat volgt is een knotsgek ritme. De eerste keren kon ik het totaal niet volgen: het klopt gewoon niet. Op de één of andere manier passen de drums totaal niet bij het nummer, en toch klinkt het geweldig. Dit is zeker niet het enige nummer waarbij ik de drums onnavolgbaar vind, maar daar kom ik vast nog wel op terug.
De climax is compleet met de blaasinstrumenten, en het eerste geniale nummer hebben we gehad.

Daarna krijgen we iets anders met Mistaken For Strangers. Een ode aan Pixies, zeggen sommige mensen hier wel eens. Helaas ken ik Pixies nog niet (en daar schaam ik me voor), maar het is zeker te horen. Dit nummer hoort duidelijk niet thuis op dit album. Het is te gejaagd en de gitaar is harder dan in de meeste nummer op Boxer. Het is eigenlijk een beetje hetzelfde als bij Terrible Love op de opvolger. Wel vind ik het een mooi nummer, en vooral de tekst van het refrein vind ik erg mooi: je word aangezien als vreemde betekent natuurlijk hetzelfde als dat je niet herkend wordt, maar dan verkeerd om gezegd. De omgekeerde wereld.

Brainy is wél een nummer dat perfect op dit album past. Het heeft die typisch melancholische sfeer die dit album zo goed maakt. Op de één of andere manier noem ik dit nummer altijd in één adem met het volgende nummer: Squalor Victoria. Dat is niet voor niets: in beide nummers zijn vooral de drums erg belangrijk: zij blijven constant hetzelfde, maar blijven toch op de voorgrond. Het ritme van de drums is weer onnavolgbaar: als ik wel eens mee probeer te tikken houd ik het geen tien seconden vol. Maar wat de nummers zo speciaal maakt, is dat er geen enkele tempowisseling of wisseling van instrumenten of een ander gebruik van instrumenten plaats vindt. Instrumentaal zijn couplet en refrein precies hetzelfde. Het is puur en alleen de stem van Berninger die deze nummers variatie geeft, en dat is genoeg.

Over Green Gloves hoef ik niet veel meer te zeggen dan dat het het toppunt van melancholie is. Je merkt het nauwelijks, maar ook in dit nummer zit een climax bij de volgende tekst:

Now I hardly know them
and I'll take my time
I'll carry them over, and I'll make them mine.

Dan Slow Show. Is dit het beste nummer van het album? Misschien wel, al zou ik met zo'n uitspraak de elf andere nummers te kort doen. En weer sluipt er langzaam een climax in dit nummer. Heel subtiel worden de instrumenten telkens wat harder bespeeld: less is more.
En dan komen we aan bij het "29 Years"-gedeelte. Telkens weer vraag ik me af of ze dit niet anders hadden kunnen doen. Natuurlijk, het is een prachtige remake, maar past het wel achter Slow Show? Want persoonlijk zie ik het toch als een individueel nummer. Telkens kom ik tot de conclusie dat het inderdaad het beste bij dit nummer past, maar misschien hadden ze het beter als individueel nummer op het album kunnen zetten. Dat verdient dit prachtige stukje muziek zeker.

Dan de B-kant. Deze kant is toch meer een kant van uitersten dan de A-kant. De relatief hardere nummers worden afgewisseld met juist heel subtiele nummers.

En we beginnen met een keihard nummer genaamd Apartment Story. De ietwat depressieve sfeer die we bijvoorbeeld bij Slow Show zagen, zie ik hier niet terug. Dit is melancholie en hoop. Tekstueel is dit misschien wel het beste nummer van het album.

Tired and wired we ruin too easy
sleep in our clothes and wait for winter to leave
but I'll be with you behind the couch when they come
on a different day just like this one

We'll stay inside til somebody finds us
do whatever the TV tells us
stay inside our rosy-minded fuzz for days
We'll stay inside til somebody finds us
do whatever the TV tells us
stay inside our rosy-minded fuzz

Vervolgens krijgen we juist een heel rustig nummer in de vorm van Start a War. De afwisseling is erg goed, maar misschien zijn Start a War en Racing Like a Pro toch wel de minste nummers van het album. Dat geeft niet, want ze doen hun taak in het album: ze maken er een mooi en gevarieerd geheel van.

We hebben ook nog Guest Room. Dit nummer vind ik juist altijd een paar vormen met Apartment Story. Jammer is dat Guest Room tekstueel het niet haalt bij Apartment Story. Muzikaal wel gelukkig, en dat maakt het een goed nummer. Toch kan ook dit nummer niet voorkomen dat ik een lichte voorkeur heb voor de A-kant.

En dan blijkt dat het één-nalaatste nummer een buitenbeetje is. Net als het tweede nummer past ook het elfde nummer niet op het album. Instrumentaal is het veel uitgebreider dan op de rest van het album. Als je goed luistert hoor je zo een stuk of instrumenten door elkaar. Ja, bombastisch voor The National-begrippen durf ik het zelfs te noemen. Dit neemt niet weg dat Ada een geweldig nummer is. Alles klopt eraan.

Na een beetje geschrokken te zijn van Ada, krijgen we gelukkig een subtiele afsluiter. Een zomers gevoel, dat krijg ik van dit album in het algemeen, maar vooral van dit nummer. Misschien zijn velen het hier niet mee eens, maar ik heb dit album nu eenmaal in de zomer leren kennen. En als je dan op de tekst van dit laatste nummer let, dan is het zomers:

Stay near your, stay near your television
set it up outside
and hang your holiday rainbow lights in the garden
hang your holiday rainbow lights in the garden and I'll
I'll bring a nice icy drink to you

Let me come over I can waist your time I'm bored
invite me to the war every night of the summer
and we'll play G.I. blood, G.I. blood
we'll stand by the pool
we'll through out our golden arms


Wat dit album zo goed maakt is de sfeer. Het is een sfeer van depressie, maar tegelijkertijd ook van melancholie en hoop. Deze mix zorgt ervoor dat dit album ontzettend emotioneel is, maar nergens over de top gaat in één van de drie emoties.

Na herbeluistering zie ik opeens dat ik deze nog niet eens "gerecenseerd" heb.

Dit album heeft het typische The National geluid, maar is toch niet vergelijkbaar met de andere albums.
The National heeft bij elk album de neiging gehad om wat meer tijd aan de productie te besteden. Dat is helemaal niet erg. Ik vind wel dat ze op High Violet net iets te ver zijn doorgeschoten, maar dat terzijde.
Op dit album horen we een vrij rauw geluid, met af en toe een fantastische uitbarsting in geschreeuw van Berninger's kant. Misschien houd ik wel het meeste van deze rauw en wat meer rockende The National (zonder daarbij te kort te doen aan de emotie in de nummer).
Het probleem van dit album is echter het grote verschil aan kwaliteit van de songs. Stel dat het hele album vol zou staan met nummers als Cardinal Song en Available, dan zou dit album minstens 4.5* krijgen. Helaas is dat niet het geval. De twee "Wifes" zijn zelfs ronduit slecht te noemen.
De teksten zijn trouwens erg mooi. Neem deze zin bijvoorbeeld eens:

"We look younger than we feel and older than we are"

Daar kan je uren over nadenken toch?

Al met al is de stijl van The National op dit album fantastisch, alleen het materiaal zeer wisselvallig. Een gemiste kans, maar het is toch een album dat ik graag luister.

De eerste luisterbeurten had ik zo mijn twijfels: de nummers bleven niet echt hangen, de gitaar was een grote brij en de zang was monotoon. Zonder te beweren dat dit een echt groeialbum is, had het bij mij wel een paar luisterbeurten nodig.
Nu ben ik echter om. Vooral de zang vind ik erg fijn nu, en ik wil zelfs een vergelijking maken met Paul Banks van Interpol. Alleen is deze zanger minder goed uiteraard. Zijn stem is vooral minder veelzijdig dan die van Banks.
Ik durf wel te stellen dat dit album geen eeuwigheidswaarde heeft. Een "blijvertje" zal het voor mij vermoedelijk ook niet worden, maar dat had ik ook niet verwacht van ze. Concluderend is dit best een fijn album. Ik ben benieuwd of ze het op Werchter ook waarmaken.

Hier moet ik toch enigszins op terugkomen, daarmee mijn ongelijk toegevend, of juist mijn gelijk, over dat ik er wel eens naast zit. Ik ben een halfje omhoog gegaan. De eerste twee nummers hebben veel meer energie dan ik in eerste instantie dacht. Toch zakt dit plaatje ook een paar keer flink in. Neem het vrij saaie Lips, Performance en Brave for You, dat vooral tekstueel een absoluut dieptepunt is. Maar op dat moment houdt Jamie de boel overeind. Dankzij hem ontstijgt dit album de middelmatigheid. Zijn voicesamples zijn fantastisch en zijn vlijmscherpe synths klinken alsof ze in een galmende kerk zijn opgenomen. Jamie is in topvorm, en dat maakt dit album toch het luisteren waard.