Toen ik Colours Fade hoorde als promo was ik erg benieuwd, het klonk zeer verrassend en ik hoopte dat ze meer de kant van de grunge op zouden gaan. Echter, de plaat is lekker maar weinig verrassend voor de rest.

Het beste album van Bon Iver.

Ik had For Emma een tijdje in mijn top 10 staan. Het was mijn eerste aanraking met folk geloof ik. Maar naarmate ik meer ontdekte begon het toch een beetje naar cliché jankfolk te ruiken. En ik kwam erachter dat elke folkzanger een baard had en wel een keer een album in een blokhut had opgenomen. Natuurlijk staan er prachtige nummers op en hij staat dan ook nog steeds op 4,5*.

De opvolger heb ik destijds helemaal grijsgedraaid. Ik kon er geen genoeg van krijgen, tot het concert in de HMH, dat enorm tegenviel. Justin stond voor het eerst in grote zalen en hij dacht dat het nodig was elke song te laten eindigen in een climax. Zelfs de liedjes van For Emma werden opgeblazen tot bombastische lelijkheid. Ik heb de opvolger daarna niet meer aangeraakt.

Tot een maandje geleden, en ik moet zeggen, het is nog steeds een mooi album. Maar soms wel iets te mooi, en die kopstem heb ik na een half uurtje ook echt wel weer gehad.

Nee, dan dit album, precies het experiment en het gruizige wat Bon Iver nodig had. De kopstem is ingeruild voor overstuurde autotune inclusief glitches, de vage elektronica zoemt rond je hoofd, en het prachtige 8 (circle) gaat dan opeens terug naar de basis en komt drie keer harder binnen.

Een gedurfde en noodzakelijke stap die bewijst dat Bon Iver wel degelijk tot de meest relevante acts van het moment behoort. Het verbaast me dan ook dat het album op deze site en in de Nederlandse pers matig ontvangen wordt, maar de internationale media waren gelukkig wel lovend.

En toch durf ik niet naar het concert in Utrecht volgende maand. Ik laat Justin het niet nog een keer voor me verpesten.

Deze EP blijft me toch een beetje tegenvallen.

Het titelnummer vind ik een geniaal nummer, die het niveau van For Emma haalt. En als ik dat vind, dan zegt dat wat. Voor Beach Baby geldt hetzelfde, een prachtig nummer. Jammer dat het zo voorbij is.

Dan zakt het in. Babys is een nummer dat zowel qua sfeer als qua niveau zeker niet op For Emma past. Het is een beetje een zenuwachtig nummer, met iets te veel herhaling en de zang is soms wat te overdreven. Een goed nummer, maar voor Bon Iver-begrippen een vrij zwak nummer.

En dan Woods. Nog steeds heb ik geen idee wat ik met dit nummer aanmoet. Een experiment is leuk, maar dan moet het wel geslaagd zijn. En dat is hier niet het geval. Ik vind het echter ook niet faliekant mislukt. Het begin is best mooi, maar al snel gaat het vervelen door het eindeloze herhalen van dezelfde zin. Aan het einde wordt het zelfs even slecht, doordat er geforceerd aan een climax gewerkt wordt door de autotune steeds ongenuanceerder gebruikt wordt. Dit is zonder twijfel het minst goede nummer van Bon Iver. Slecht wil ik het net niet noemen. Ik luister dit werkje wel altijd helemaal af.

Conclusie: Deze EP is voor Vernon zijn doen maar voor de helft geslaagd. Welteverstaan de eerste helft.

Geweldig album dit! Heerlijke beats en percussie!

Maar stiekem had ik misschien toch nog wat meer van dit album verwacht. De vocalen hadden er wat mij betreft helemaal uit gemogen. Het voegt weinig toe en het maakt het geheel toch wat toegankelijker.

Het mooiste vind ik ongetwijfeld de afsluiter. Elke keer weer weet dat nummer me de stuipen op het lijf te jagen...