Band on the Run. Een geweldig nummer, dat ik heb leren kennen door Guitar Hero meen ik. Niet dat dat er verder veel toe doet. Band on the Run is een geweldig nummer, en het stimuleerde me om het hele album eens te gaan luisteren. En raad eens wat ik vond in de oude vinylverzameling van mijn pa? Juist. Nog een speciale uitgave ook: De hoes is namelijk op de plaat gedrukt.

Het album begint met de titelsong: meteen het hoogtepunt van het album.
Maar gelukkig is er meer. Na Band on the Run komt het geweldige nummer Jet. Lekker aanstekelijk. Ik erg me wel aan het "gedril" op de achtergrond. Voor de rest een zeer aanstekelijk doch goed nummer. Ik houd van de wisselingen in de hoeveelheid instrumenten. Een divers nummer.

Bluebird is een mooi nummer, maar gaat wat mij betreft net wat over het randje. Het klink me net iets te soft, te slijmerig.

Mrs. Vandebilt is weer een lekkere up-tempo song. Aan het ho-he-ho kan ik me enigszins ergeren, maar het is nu eenmaal pop en het is al bijna 40 jaar oud. Dit is een van de weinige nummers waar ik de drum echt iets vind toevoegen.

Let Me Roll It heeft een lekkere gitaar. Het tempo gaat hier weer wat omlaag, het wordt goed afgewisseld. De drums spot na de gitaarrif met alle clichés, daar houd ik wel van.

De B-kant vind ik helaas heel wat minder. Mamunia is een leuk nummer, maar ik had op kant 2 graag nog wat up-tempo nummers gewild.

Bij No Words wordt mijn wens ingelost, maar ik vind het niet echt een sterk nummer.

Drink to Me is weer een goed nummer. Vooral de tweestemmige zang in het refrein doet het hem. De drums tussen de zang in het couplet door zijn wel erg vervelend. En waarom die reprises? Past niet in het nummer en het voegt wat mij betreft niets toe. Het bevestigt alleen maar dat dit album echt op de A-kant leunt.

Nineteen Hundred and Eighty-Five is dan weer een fijne afsluiter waarbij je niet stil kunt blijven zitten. De breaks met dat ge-oehoeh zijn erg mooi en zorgen voor de nodige afwisseling.

Jammer dat het dan weer eindigt met de titelsong. 4* met een evt. terugloop naar 3,5*

Na The Dark Side of the Moon is dit weer een geweldige opvolger!

Hoewel ik in het begin wat moeite had met beide delen van het Diamond-duo, vind ik het nu fantastisch! Op de één of andere manier gingen de instrumentale delen (en dat zijn er nogal wat) aan het begin langs me heen. Het bleef niet echt hangen.

Welcome to the Machine heeft dat opgesloten sfeertje. De vocalen dragen dit nummer. Vooral de tweede lage stem is geweldig. Die stem lijkt zelf op een machine.

Ik denk dat het goed is dat ze voor Have a Cigar een andere zanger hebben gevraagd. We zullen natuurlijk nooit weten hoe het resultaat anders geweest zou zijn, maar Roy Harper doet het wat mij betreft erg goed. Hij heeft echt een "flow" in zijn stem, heerlijk.

De overgang naar Wish You Were Here is natuurlijk geniaal. En het nummer zelf ook. Wat een prachtige tekst is het toch en het wordt geweldig gezongen!

5 sterretjes en voorlopig een plekje in mijn top-10

Weggeblazen werd ik toen ik nietsvermoedend voor het eerst Debaser opzette. Even luisteren of dit wat is, dacht ik. Het smaakte naar meer.

En dus volgde de rest al snel. Bij de eerste luisterbeurt werd ik meteen al teleurgesteld door het nummer Tame. Een vrij zwak nummer met weinig melodie en geschreeuw op niets af. Nu kan ik hem goed hebben, maar nog steeds is dit zonder meer het zwakste nummer van het album.
Ook met de rest had ik wat moeite in het begin. Nummers als Wave of Mutilation en Gouge Away vond ik fantastisch, maar bij nummer als Monkey Gone to Heaven en Hey had ik moeite met, hoe zal ik het noemen... Het cynisme van de zanger. Het is een beetje vaag, maar een goede uitleg heb ik er niet echt voor. Ik had het gevoel alsof hij eigenlijk niet meende wat hij zong. Ook ergerde ik me aan het feit dat de zanger vaak niet synchroon zong met de tweede stem (of andersom). Maar gelukkig begon ik dit na een aantal luisterbeurten juist te waarderen, en leerde ik zijn cynisme juist te interpreteren als een teken dat hij juist wél meende wat hij zong. Ik weet dat het vaag is, maar zulke dingen zijn lastig uit te leggen als je het zelf nauwelijks begrijpt.

Wat verder de plaat bijzonder maakt, is de verschillende stijlen op het album. Debaser en Silver zijn bijvoorbeeld twee nummers die totaal anders zijn, maar die toch in het plaatje passen omdat ze op één of andere manier dezelfde sfeer uitdragen als de rest van de nummers. Gewaagd, maar heel knap gedaan.

Wat ongelofelijk weinig belangstelling voor dit album op MuMe zeg! Ik had na hun monsterhit toch wel een doorbraak verwacht op deze site

Wat me opvalt is dat dit album veel anders is dan het vorige. Het is minder rock en meer pop geworden, maar als je dan weer kijkt naar een nummer als Rainy Day kan je het toch ook niet echt commercieel noemen.

Ik houd het erop dat Plain White T's hier, op de leadsingle na, een aantal vermakelijke popliedjes heeft geschreven. De uitschieter hierbij is Someday, wat een prachtige tekst.

Vermakelijke poprock dit!

Ik zal maar niet zeggen hoe ik deze band heb leren kennen.

Dit album gaat ergens rond nummertje 8 toch wel een beetje vervelen, wat meer afwisseling had zeker geen kwaad gekund.